Redactieblog

2018 x bekeken 6 reacties

Kavelruil

Donderdagmiddag was de promotie van Jeroen Rheinfeld. Zijn proefschrift omvatte maar liefst 747 bladzijden. U zult denken: dat moet wel een breed en omvangrijk onderwerp zijn, maar dat valt mee: het gaat over de kavelruil. Een mooi agrarisch-rechtelijk onderwerp, dat wel. Maar had dat niet in 200 bladzijden gekund?

Hoe dan ook, Rheinfeld betoont zich een enthousiast voorstander van de figuur van de kavelruil. Vooral fiscaalrechtelijk is kavelruil interessant, men kan immers de overdrachtsbelasting uitsparen. In de praktijk lijkt een toenemende populariteit het gevolg. Onlangs is bijvoorbeeld in Winterswijk een grote kavelruil afgerond. Het grote nadeel van kavelruil is natuurlijk dat iedereen mee moet doen. Is er een grondeigenaar die dwars ligt en toch nodig is om de ruil rond te maken, dan gaat het feest niet door en blijft de meerderheid gefrustreerd achter.

Natuurlijk hebben we ook nog de wettelijke landinrichting, inclusief herverkaveling. Het is wonderlijk dat deze figuur helemaal niet populair is, van boeren kan ik me dat nog wel voorstellen, die houden niet van dwang. Maar een overheid die een omvangrijke inrichtingsopgave heeft en bovendien naar agrarische structuurverbetering streeft, zou de landinrichting moeten omarmen. De provincie, die nu een aantal jaren het initiatief moet nemen, laat het afweten. Men vlucht in oeverloze gebiedsprocessen, overleggen, en - wat juridische instrumenten betreft - aankoop en onteigening. Dat is een veruit ingewikkelder weg om iets van de grond te krijgen.

Zoals Rheinfeld een fan is van de vrijwillige kavelruil ben ik het van de wettelijke herverkaveling. Maar daarvoor is wel een sterke overheid nodig, geen provinciale watjes. Dat betekent overigens niet dat men geen goed proces zou moeten organiseren. Dat kan ook bij een wettelijke herverkaveling: met z'n allen om de tafel en ruilen maar!

Intussen raad ik iedereen lezing van het proefschrift van Rheinfeld aan. Het leest ook nog eens als een roman.

Laatste reacties

  • Schaapje

    Kavelruil of de verplichte ruilverkaveling is het effect altijd van korte duur. Na de ruiling is er na een paar jaar al weer geel verandert. De ene agrarier stopt en veelal kopen meerdere collega's weer percelen op. Vaak zijn hier dan ook weer agrariërs van ver die de percelen beheren. Het blijft altijd een korte termijn oplossing en vaak duur.

  • pinkeltje

    Als je kunt ruilen is het juist niet zo duur. En hoewel de kaarten jaren later inderdaad vaak weer anders liggen blijft het voordeel toch dat de versnippering er ook voor de langere termijn minder van wordt en dat is weer positief voor de waarde van de grond. Zowel voor de gebruiker als degene die het op enig moment weer een keer verkoopt.

  • schoenmakers1

    het zou niet mogelijk moeten zijn om iemand verplicht te stellen aan een verkaveling mee te doen, in het verleden zijn hier talloze voorbeelden van dat de een sterk bevoordeeld wordt ten opzichte van de ander

  • robert1

    ga niet voorbij aan de kosten van een wettelijke ruilverkaveling. Oeverloze overleggen/vergaderingen kosten handen vol geld.
    Ruilen moet ten alle tijde op vrijwillige basis. De overheid heeft van je grond af te blijven.

  • veldzicht

    Een wettelijke ruilverkaveling is prachtig maar dan wel 40 jaar geleden,
    tegenwoordig is het eerste waar naar wordt gekeken ,natuur,milieu,
    waterberging,vogels,vissen, waar komen de natuurgebieden en na een hele tijd niks
    zijn er nog een paar boeren die een plekkie moeten hebben die heel dankbaar moeten zijn dat ze na allerlei voorwaarden een beetje subsidie krijgen,de lachende derden zijn Staatsbosbeheer en natuurmonumenten die alles 3 keer zo duur hebben gemaakt
    als noodzakelijk,daarom is een vrijwillige kavelruil tegenwoordig veel beter en heb je nog wat in te brengen.

  • ed12345

    Veldzicht het is jammer en triest tegelijk dat u zo 100% gelijk heeft Ik heb in ruilvrkavelingen gewerkt van drente tot in waals belgie maar dat was inderdaad (helaas)40 jaar terug.Rechte wegen en sloten ,stuwen voor de afwatering en waterpeil,sterke brede bruggen waar nodig enz. waar nodig fietspaden b.v. in drente maar geen kronkelig goedoe. Van milleu kwijlers en landschaps frieken hadden we toen gelukkig nog geen last.Als ik er nog wel eens door rij is er inderdaad veel veranderd b.v eiken die wij nog geplant hebben zijn nu bomen van 15 of meer meters en er zijn natuurlijk dingen aangepast aan de steeds grotere mechaniesatie maar in z'n geheel zie ik het nog graag, dat zijn gebieden waar je als boer kunt werken

Laad alle reacties (2)

Of registreer je om te kunnen reageren.