Redactieblog

913 x bekeken 7 reacties

Zielig straathondje

Geografie van de emotie: in de omgang met dieren speelt emotie een steeds grotere rol.

Bij mij in de buurt wonen veel dierenliefhebbers. Iedereen heeft een paard, en natuurlijk een hond, want daarvoor woon je als stedeling op het platteland. Persoonlijk heb ik niets met paarden of honden, dus beschouw me als een buitenstaander. Mijn hondenliefhebbende omgeving heeft periodiek een nieuwe hond nodig omdat de oude op is. Want hoeveel dierenartskosten en -geknutsel je ook op zo'n beest loslaat, uiteindelijk krijgt Fikkie een spuitje. Tot mijn verbazing wordt de nieuwe hond soms uit het buitenland gehaald, zoals uit Spanje of Roemenië. Dat je voor een bordercollie die echt schapen moet drijven naar Schotland gaat, daar kan ik me nog iets bij voorstellen. Maar een straathond uit Spanje, dat is toch wel een beetje raar. We hebben hier asiels vol met honden die graag een lief baasje willen. We halen er ook nog eens enge ziektes mee binnen, tot het risico op hondsdolheid aan toe. Er zijn al heel wat stichtingen opgericht die dit soort import bevorderen, zoals de Abandoned Pets Foundation, het Animal Foundation Platform en Dierenhulp zonder Grenzen. Ze beconcurreren elkaar klaarblijkelijk ook nog, of misschien richten ze zich wel op speciale doelgroepen. Ik heb het verder maar niet nagezocht. De bestuursleden worden ongetwijfeld erg gelukkig van hun nobele werk, maar volgens mij zijn ze nuttiger bij de scouting of De Zonnebloem, en daarvan word je ook gelukkig.
Ik was de afgelopen dagen op een groot congres dat door mijn eigen vakgroep georganiseerd werd. Het ging allemaal over de geografie van de emotie. Honderden wetenschappers kwamen naar Groningen om elkaar te vertellen over onderzoek naar hoe mensen zich verbonden kunnen voelen met hun omgeving. Niet lachen, u bent ook pas echt gelukkig als u weer op uw eigen boerderij bent. En daaraan valt van alles te onderzoeken. Op dat congres gingen heel wat discussies over de verbondenheid van mensen met de dieren in hun omgeving. Een professor kwam zelfs op de proppen met de dialectiek van het omgaan met dieren. Dialectiek is een woord uit de tijd van Marx en Lenin. Ze bedoelde dat de maatschappij aan de ene kant dieren op een efficiënte manier gebruikt voor vleesproductie, en ze aan de andere kant bijna als medemens behandelt. Aan de ene kant productiemiddel, aan de andere kant doodknuffelen. Zo had ik het nog nooit gezien, maar ze had gelijk. De mensen die honden importeren zijn waarschijnlijk tegelijk tegen intensieve veehouderij, en vast ook tegen internationale varkenstransporten. De dialectiek van Marx ontaardt altijd in strijd en victorie, weet ik nog van vroeger. Ik vrees dat de emotie het uiteindelijk gaat winnen van het verstand.

Laatste reacties

  • somporn

    De meeste mensen hebben veeel te veel tijd,als ze meer lichamelijk werk hadden
    dan waren ze s`avonds wel moe en dachten ze wel aan belangrijkere dingen.

  • Bison

    Vroeger werden honden vaak gehouden als 'reserve voedsel' voor tijden van schaarste.

    Daar komt waarschijnlijk het gezegde vandaan 'de hond in de pot vinden' lol

    Meat is meat!

  • Cremers

    @Bison, smaakt n beetje naar rundvlees, alleen de poten en de staart vond ik persoonlijk wat taai..

  • joannes

    Zo zie je maar, de gezinnen worden kleiner en het aantal kleinkinderen, wat nog in de buurt woont, wordt ook gemiddeld steeds kleiner. Zou het niet een compensatie voor dat gebrek aan familieband kunnen zijn. Het (ver)zorgen zit in onze genen! Ook iets wat natuurlijk het laatst in agrarische kringen beleeft wordt want juist daar is er nog familieleven. Dat verklaart ook die blijkbaar enorme behoefte om de ¨redder¨ te worden voor een behoeftig hondje uit een ver weg land. Het vult de leemtes: verzorgen en voor een dier die het nodig heeft zoals men kan bedenken maar ook kan afleiden. Het is een emotie maar men zoekt er argumentatie, een waarom, bij; een verhaal wat klopt.

  • trekker123

    Hoorde onlangs nog van mensen die de hongerwinter in Rotterdam nog hebben meegemaakt. De kat was goed te eten, de hond viel toch niet zo heel erg mee. Maar dat terzijde. Emotie is wat regeert. Zeker als je mensen op straat vraagt naar hun mening. En daar laten politici hun oren naar hangen want het gaat toch om de stemmen. En selectieve verontwaardiging niet te vergeten. Maar ook die is gebaseerd op emotie. Veel van die zwerfhonden wat trouwens her en der in de wereld vooral in grote steden echt een groot probleem is, (heel wat gevaarlijker dan wolven) zouden beter af zijn met een spuitje dan ze naar Nederland te brengen. Maar boeren hoeven zich trouwens wat dat betreft ook niet beter te voelen dan burgers. Hoewel ze vaak andere beslissingen nemen zijn die ook overwegend gebaseerd op emotie. Dat praat een ieder dan weer op zijn manier recht met zogenaamde objectieve redeneringen. Of dat erg is? Het typische van de mens is dat die emoties heeft en zolang we er een goed gevoel bij hebben is dat ook niet echt een probleem. Maar als je het wat nuchter op afstand bekijkt kom je af en toe wel tot bizarre conclusies.

  • agratax2

    Deze overdreven dierenreddende acties hebben wel iets weg van de spotjes m.b.t. de >kindersterfte<. De mensen in het over gevoelige Nederland maken zich druk over deze voor de wereld en het voortbestaan van de soort volkomen onbelangrijke zaken. We hebben kennelijk geen >echte< problemen meer die gerelateerd zijn aan ons eigen bestaan / overleven.

  • Venstra

    @agratax1
    Is natuurlijk ook wel makkelijk even een paar keer klikken giro555 en je hebt weer een kind geredt zeggen ze haha. En ondertussen een bejaardenhuis 100 meter verderop word een enkeling aan z'n lot overgelaten..
    Al die christelijke hulpverleners die naar Afrika gaan om zieltjes te wi.. ik bedoel redden zouden ook wel eens wat meer in eigen land/werelddeel hun best proberen te doen.

Laad alle reacties (3)

Of registreer je om te kunnen reageren.