Redactieblog

967 x bekeken 3 reacties

Veelkleurige weilanden

In het nabije buitenland wordt de grond extensiever gebruikt. Ecologisch mooi, maar het kost wel wat.

Ik heb de afgelopen twee weken door het nabije buitenland gereisd. Eerst door Noord-Duitsland, daarna door Noord-Engeland. In het Duitse bezoek was een soort excursie ingepland naar de Wesermarsch. Dat is het gebied tegen de Weser aan, boven Bremen. Het lijkt op Noord-Nederland: eerst kust, dan klei en dan veen en zand. Bij de Duitsers staat het te boek als een goed en vruchtbaar landbouwgebied, en dat is het ook. Veel boterbloemen, veel bloeiende, lange grassen, zuring, pinksterbloemen. Kortom, veelkleurig. Mooi om te zien, maar een Nederlandse boer zou er vanuit productieoogpunt niet zo blij mee zijn. Hij zou gaan egaliseren, draineren, rechttrekken, scheuren en herinzaaien. Van de bonte kleuren bleef dan weinig over, de melkproductie ging echter een kwart omhoog. Ook in Noord-Engeland, noordwest van Leeds, ziet de landbouwgrond er heel interessant uit. Het is het gebied van de Yorkshire Dales, met veel heuvels, allemaal muurtjes, veel natuur, weinig mensen en matige landbouwgrond. En ook al is de teeltlaag vaak dun, een productiegerichte Nederlandse boer zou er allerlei ingrepen doen.
Precies over dit punt gaat het rapport van de Raad voor de Leefomgeving en de Infrastructuur (RLI) over het natuurbeleid, waar ik eerder al over schreef. De toonzetting, de jubelverhalen over bijzondere soorten en de verkettering van het agrarisch natuurbeheer staan me niet aan, maar op dit punt ben ik het met ze eens. De intensivering van de Nederlandse landbouw heeft tot grote ecologische verarming geleid. Die intensivering ging keurig binnen de regels, geen boer valt iets te verwijten, maar het is wel gebeurd en is nog steeds gaande. In het nabije buitenland is natuurlijk hetzelfde aan de hand, maar daar is het zichtbaar minder ver doorgeschoten.
Voor de toekomst zijn daaruit enkele conclusies te trekken. De eerste is dat we vooreerst nog geen gebrek aan eten zullen hebben. Er valt vlak bij Nederland nog heel wat te rationaliseren en te intensiveren. De tweede is dat de biodiversiteit er zwaar onder te leiden zou hebben. De derde is dat als we in Nederland terug willen naar het niveau van het grasland in de Wesermarsch of van de Dales, er heel wat compensatiegeld nodig is. Feitelijk moet de overheid dan de meeste landbouwgrond opkopen. Daar heb je toch al snel €750 miljard voor nodig, meer dan ons nationaal inkomen, dus dat zal niet zo snel gebeuren. Het rapport van de RLI beschouwt de aankoop van gronden niet als kosten – reken je rijk – maar ik wel, en minister Dijsselbloem ook. Toch is het goed dat we ons realiseren dat onze intensieve landbouw weinig ruimte laat voor biodiversiteit, want politici beseffen dat ook.

Laatste reacties

  • alco1

    Weinig ruimte voor biodiversiteit? Het is maar net waar je tevreden mee bent.
    Bij sommige mensen is het nooit genoeg. Als ik ook het besef niet kende dat er monden gevuld moeten worden en er verdient moet worden om sociaal te kunnen zijn, dan liet ik ook alles overgaan in die biodiversiteit.

  • jordi 1455

    De linkse activisten zijn nooit tevreden.

  • koestal

    idealisten maak je het toch niet naar zin

Of registreer je om te kunnen reageren.