Commentaar

522 x bekeken

Brusselse burelen

Het nieuws deze week dat Brussel de teelt van pootgoed verder aan banden wil leggen, sloeg in als een bom. Dat de Europese Commissie werkte aan herziening van de pootgoedrichtlijn was bekend.

Het gaat te ver om te zeggen dat in de afgelopen jaren vooral over details werd gesproken. Maar een verbod van 1-op-3 teelt stond nooit op de agenda. Enige onderbouwing van de eis ontbreekt ook.

Vooropgesteld, het werd tijd voor herziening. De classificeringen in de lidstaten ogen dan wel hetzelfde, de normen die daar bij passen geenszins. In Nederland liggen deze stukken hoger dan bijvoorbeeld in Polen. Het geeft Nederland als 'merk' in het buitenland een naam. Die merknaam vervalt. In Europa gelden straks uniforme eisen. Het betekent voor sommige lidstaten een flinke kluif om hier straks aan te kunnen voldoen. Voor Nederland is het een achteruitgang. Handelshuizen zullen met hun eigen merken de extra kwaliteit moeten aanprijzen. Er is mee te leven. Het vergt een andere marketinginspanning.

Het ligt anders bij de vruchtwisseling. De 1-op-4 teelt betekent een forse krimp van areaal. De vraagt rijst hoe zo'n maatregel plotseling in de stukken komt. Er is geen fytosanitaire grondslag. Onwetendheid? Nonchalance? Of toch politiek? Opvallend ook is dat de maatregel alleen bij de Nederlandse delegatie op kritiek stuit. Elders in Europa is grond genoeg, en is in het bouwplan volop ruimte. 26 van de 27 lidstaten kunnen vóór stemmen. De handelwijze zegt iets over het democratisch gehalte van Brusselse besluitvorming. Wat nu in de Nederlandse pootgoedteelt speelt, kan in een druivenrichtlijn in Portugal of Griekenland op problemen stuiten.

De oplossing is simpel: Brussel moet zich beperken tot de basisnormen op gebied van voedselzekerheid, veiligheid en milieu. Europa creëert daarmee niet alleen gelijke kansen, maar ook draagvlak.

Of registreer je om te kunnen reageren.