Boerenblog

1257 x bekeken

Mosterdgas (3)

Vanuit de stal kijken we op een kaal blijvende berg aan de overkant van het dal. Het terrein is verboden gebied. Langzamerhand ontdek ik waarom.

Een boerin die direct naast het Espagit-terrein haar bedrijf had, werd op 6 mei 1981 tijdens het hooien plotseling onwel. Ze klaagde over brandende ogen, haar tong voelde dik en verbrand aan en haar huid zag eruit als rauw vlees. Haar gezichtsvermogen ging achteruit en er kwam vocht uit haar oren. Ze bezocht direct een arts, die niet anders kon constateren dan een huidaandoening. Ook werd ze behandeld voor longemfyseem. Sinds die dag stond ze onder constante medische behandeling. Op haar 48ste werd ze voor 80 procent arbeidsongeschikt verklaard. Ook buren hadden last van allergieën.
De drachtige varkens van de vrouw bleken bovendien de biggen te verwerpen. Ook haar koeien, die graasden tussen de Espagit-ruïnes, waar op grote plekken al jaren niets wilde groeien, waren ziek. Voor die dieren kreeg ze een schadevergoeding gekregen van 30.000 Mark, veel geld in die tijd.

Terrein onderzocht
Naar aanleiding van het onderzoek van een milieuactivist deelden de autoriteiten zeven jaar later, zestig jaar nadat de arbeidsinspectie in Trier het terrein ongevaarlijk had verklaard, in april 1988 mee dat na onderzoek door de explosievendienst op terrein geen afwijkingen waren gevonden. De aanwezige pers zag echter dat graafmachines niets opgroeven op de plekken waar de sociale  gebouwen en het verwarmingsgebouw hadden gestaan. Precies daar waar ooit de weg naar de voormalige fabriek liep, werd de grond uitgebaggerd. Vervolgens werd voor de televisiecamera's  meegedeeld dat er niets was aangetroffen.

Bevolking gerustgesteld
Wat de opzet was, lukte: iedereen was gerustgesteld, ondanks dat een boer beweerde dat hij herhaaldelijk granaten had gevonden, evenals explosiegevaarlijke brokken ter grootte van een hoofd. Hij had zelfs zijn tienerdochter met een granaat uit de eerste wereldoorlog in haar handen gefotografeerd.

Eind juni 1988 begon de explosievenopruimingsdienst eindelijk met een serieuze zoektocht naar explosieven. Met metaaldetectoren werken was niet te doen, aangezien het land vol metaalscherven lag, het gevolg van de explosies die zestig jaar daarvoor het terrein hadden verwoest. En nog onderschatten de autoriteiten de werkelijke situatie. Eind juni lieten ze via de radio weten dat 'het werk van de explosievenopruimingsdienst alleen werd gedaan om de bevolking gerust te stellen'.

Gifgasgranaten
Binnen enkele uren na deze radio-uitzending vonden medewerkers van de explosievenopruimingsdienst 50 kilo-granaten uit de eerste wereldoorlog. De ontstekers waren verwijderd, maar de granaten zaten nog vol explosieven. 'We zijn compleet verrast', was het commentaar van een woordvoerder van het ministerie van Binnenlandse Zaken. Niet lang daarna struikelde een landmeter over een granaat. De explosievendienst wilde de granaat veiligstellen, maar stuitte daarbij op een stapel van dertig granaten die maar net onder een natte laag aarde lagen. De projectielen hadden bijna zeventig jaar in de nattigheid gelegen en moesten zo snel mogelijk vervoerd worden naar een droge plaats. Toen medewerkers de granaten optilden hoorden ze een klotsend geluid. Dat duidde op gifgasgranaten. Meteen gingen alle alarmbellen af. Zonder de omliggende bevolking op de hoogte te stellen, voerden mannen in beschermende pakken de granaten af. Ook de pers meed het woord gifgasgranaten, omwonenden wisten daardoor van niets.
Vanaf  dat weekend werd er voortdurend gepatrouilleerd door politie met gasmaskers. De bevolking werd steeds ongeruster.
Wordt vervolgd.

Foto

  • Mosterdgas (3)
  • Mosterdgas (3)
  • Mosterdgas (3)
  • Mosterdgas (3)

Of registreer je om te kunnen reageren.