Redactieblog

576 x bekeken 1 reactie

De Gaulle

Het leek mij wel toepasselijk om, op vakantie in Frankrijk, de nieuwe biografie van Charles de Gaulle te lezen, geschreven door Henk Wesseling. En inderdaad, "De man die nee zei" is een prachtig boek, dat niet alleen inzicht geeft in het leven van deze 'grootste Fransman aller tijden', maar ook in Frankrijk als land zelf.

Een van de zaken waar De Gaulle nee tegen zei, was een supranationaal Europa. Hij wilde wel samenwerking tussen Europese landen, maar dan op basis van nationale soevereiniteit. Over de gedachte dat de naties van Europa zouden verdwijnen en opgaan in een Europese natie schreef hij: "tot welk een diepte van illusies of vooringenomenheid moet men niet afdalen om te geloven dat de naties van Europa, die in de loop der eeuwen met ontelbare inspanningen en smarten zijn gesmeed, elk met haar eigen geografie, geschiedenis, taal, tradities en instellingen, zouden kunnen ophouden zichzelf te zijn om nog slechts een natie te vormen". Interessant is, dat De Gaulle Nederland, vertegenwoordigd door minister Luns, als enige tegenover zich vond. Nederland vond dat juist een supranationaal Europa door de Brusselse procedures bescherming kon bieden voor de kleine landen tegen dominantie door de grote landen, Frankrijk en Duitsland. Beiden kregen hun zin niet: er kwam wel een supranationaal Europa maar dat beperkte zich - in ieder geval aanvankelijk- tot economische samenwerking. Politiek bleef een zaak van de afzonderlijke staten. Intussen, sinds het verdrag van Maastricht, schuift dat natuurlijk op, zoals wij weten. Een politieke unie is niet ver meer. Intussen hebben wij zelf ook een man die "nee" zegt. Tegen moslims, Polen, Europa. Wilders is het dus eigenlijk eens met De Gaulle. Maar als wij uit Europa stappen, moeten de consequenties ook aanvaard worden: Nederland heeft niets meer te vertellen. Voor Frankrijk zou dat prima zijn, voor Nederland rampzalig. En dan is het nog de vraag of de Europeanen niet steeds meer naar elkaar toe zouden kunnen groeien. Daar is misschien nog een paar honderd jaar voor nodig. Maar belangrijker is nog de bereidheid om overeenkomsten te zoeken in plaats van de verschillen te benadrukken. Voor mij is dat niet moeilijk: deze weken voel ik mij sowieso al meer Fransman dan Nederlander. Meer De Gaulle dan Wilders.

Eén reactie

  • Mozes

    Zo is het in Nederland zelf toch ook gegaan. Hoe lang heeft het geduurd voordat de zeven provinciën één land vormden? Tot aan Napoleon lag de macht vooral in de provincies. Nederland met de belangrijkste politieke macht in Den Haag bestaat nog geen tweehonderd jaar. De integratie van Europa is een proces van één of zelfs meerdere eeuwen. De huidige crises zal in de toekomst niet meer zijn dan een voetnoot in de geschiedenis.

Of registreer je om te kunnen reageren.