Commentaar

750 x bekeken

Eén varkensgeluid

Het is nog niet eens zo lang geleden. Varkenshouders schaamden zich voor hun bestaan. Kinderen schreven op school hun ouders een ander beroep toe, uit angst om als dierenbeul of milieuvervuiler te worden bestempeld. Het tij is aan het keren, gelukkig. De varkenshouderij staat weer met het gezicht naar de maatschappij. En ja, zelfs de trots is terug in de beroepsgroep.

Het zijn de varkenshouders zelf die voor de ommekeer zorgden. Het jarenlange verzet, de blokkades na de rampzalige varkenspestuitbraak leverden niet het gewenste effect op. Onder leiding van Annechien ten Have (LTO Nederland) en Wyno Zwanenburg (NVV) zette de sector een andere koers uit, en opmerkelijk, steeds vaker mét elkaar. Er was chemie tussen de leiders, voor het eerst ook. De voormannen hadden tot dan toe elkaar vooral tegen, in plaats van mét elkaar gewerkt.

De varkenshouderij durft weer te laten zien hoe een bedrijf in elkaar steekt. Dat moet ook, want de maatschappelijke druk blijft onafgebroken hoog. Eén ster is mooi, maar over vijf jaar ook genoeg? Het antibioticagebruik is fors gereduceerd, maar kan het nog verder? De schaalvergroting kent een keerzijde. Niemand raakt direct enthousiast over de nieuwe stal. Er zijn anno 2012 nog maar weinig boeren die de buurt om die reden niet bij hun plannen betrekken.

Ten Have en Zwanenburg vertrekken vrijwel tegelijkertijd als boegbeelden. Dat is jammer. In Maarten Rooijakkers heeft LTO alvast een opvolger in de lijn-Ten Have. De NVV zoekt nog. Een fusie tussen beide clubs is wellicht nog een stapje te ver. De karakters van de achterban verschillen daarvoor nog te sterk. Maar laat de sector in ieder geval met één geluid de dialoog met de samenleving aangaan. De belangen verschillen niet, en met amper 4.000 varkenshouders is de groep ook niet zo groot meer.

Of registreer je om te kunnen reageren.