Redactieblog

1217 x bekeken 1 reactie

Als je ze nodig hebt

"Pak ’m, pak ’m!", roep ik wild naar de honden, als ik zie dat de man zijn stok naar Michel opheft. Maar onze honden zijn bij dat commando alleen gewend om achter muizen of ratten aan te gaan. Dus ze duiken allebei de sloot in. Waar zijn ze als je ze nodig hebt?!

De man slaat gelukkig niet. Dat hij dronken staat me niet aan. ”Maak de koe los. Maak de koe los”, roept hij nu met dubbele tong. Vijftig meter achter hem horen we hetzelfde, van zijn baas. De eigenaar van de koe. Die hebben we de afgelopen weken wel honderd keer gebeld om te vragen of hij zijn koetjes uit ons luzerneveld wilde halen. Hij blijft veilig op een afstandje. Hoog op de bok van zijn paard en wagen. En laat zijn herder het vuile werk opknappen.
”Maak haar los. Maak haar los”, horen we nog steeds van beide kanten. Maar daar hebben we geen zin in. Michel heeft de koe niet voor niets uit ons luzerneveld geplukt, naar onze boerderij geleid en vastgebonden aan de trekker. Hier willen we de politie bij hebben. Al was het maar om ze een officiële waarschuwing te geven. Ze hebben door de droogte en hagel misschien wel niet genoeg voer voor hun dieren. Maar dat hebben wij zelf ook niet!
Terwijl Michel de politie probeert te bereiken, komt de herder in actie. Hij wil de koe los maken. Gauw stapt Michel tussen de koe en de man, maar daar zwaait de stok weer de lucht in. In paniek ren ik naar voren en begin te schreeuwen. ”Wegwezen, ophoepelen. Privé terrein”, roept Michel.
Tot we achter ons ineens onze kleine Atlas horen brullen. Die alles vanachter het tuinhekje heeft gevolgd en niet snapt waarom zijn papa en mama ineens zo tekeer gaan. Ik ren gauw naar hem toe en zie vanuit mijn ooghoek ineens vijf, zes, zeven man aan komen rennen. Onze medewerkers en de bouwvakkers! Die hadden ons horen schreeuwen en Atlas horen huilen en waren gauw komen kijken of we hulp nodig hadden.
De herder druipt af. En even later maakt Michel de koe los. De politie had aan foto’s voldoende, zeiden ze. De rust keert weer. En dan schiet ik vol. Van alle spanning. Maar ook van dankbaarheid. Voor onze medewerkers. Die zijn er dus wél als je ze nodig hebt.

Eén reactie

Of registreer je om te kunnen reageren.