Redactieblog

449 x bekeken 1 reactie

Wederdienst

Mama zit lekker aan tafel te puzzelen, terwijl ik op internet snuffel naar informatie over ons gezamenlijke project: een zonnekindpop maken. Zo’n pop die geen gezichtsuitdrukking heeft en daardoor met alle buien van je kind kan meewaaien. Lekker opvoedkundig verantwoord dus.

Ik vraag me nog af of ik er dan ook een donkere pop van moet maken, maar mijn gedachten worden verstoord door een paard met wagen dat voor het raam langs schiet.

Ik gluur naar buiten en zie de buurjongen van het laatste huis. Even ben ik geïrriteerd, omdat hij vast weer iets komt halen. Laatst was het een stuk oud landbouwplastic en van de zomer verscheidene keren ons verlengsnoer. En normaal verwacht je daar natuurlijk niet iets voor terug. Hoewel de meeste mensen hier wel meteen met zelfgemaakte brouwsels of baksels klaar staan. Of, in een uitzonderlijk geval, met een bus diesel uit de wagen van de baas.

Ja, dat moet ik de Roemenen toegeven, dat ze wel vrijgevig zijn. Dan vind je het zelf ook leuk om een kleinigheid terug te doen voor een vriendendienst. Pindakaas, stroopwafels of Grolsch-beugelflesjes doen het altijd goed.

Alleen, als je iemand van tijd tot tijd helpt en later hoort dat zijn familie zich rijkelijk bediend heeft van de maiskolven van ons perceel naast hun huis, hetzelfde perceel waar vaderlief zonder pardon een mooi karrenspoor doorheen had gereden, omdat hij daar ook altijd reed toen het nog braak lag, dan vergaat je de wil wel om iemand nog een keer te helpen.

Dit keer blijkt het de trekhaak van hun trekker. Of Michel er met onze kolomboormachine een paar gaten in wil boren. Ik wil eerst een smoes verzinnen, tot me ineens iets te binnen schiet. ”Jullie hebben toch schapen?” Domme vraag. Ze hebben er tweehonderd. ”Eh, hebben jullie ook wol dan?” Minder domme vraag, het is hartje winter. Maar hij knikt diept en belooft een zak vol mee te brengen als hij de trekhaak komt ophalen.

Triomfantelijk ren ik terug naar mijn moeder. Want of de pop nou blank, bruin of geel wordt, de vulling is geregeld! En zo blijkt maar dat je soms gewoon niet moet schromen om zelf om een wederdienst te vragen.

Foto

Eén reactie

  • no-profile-image

    Miranda de door jouw genoemde wederdiensten kun je ook duiden als betalingen in natura. Via deze weg heb je nooit geen verplichtingen meer jegens de ander. Bij onze goed diensten waar je geen >betaling< voor verwacht schep je een gevoel van verplichting bij de ander. Door de weder dienst is deze schuld de wereld uit, ingelost zou je kunnen zeggen. Als we in het rijke deel van de wereld ook zo dachten zou de wereld er vermoedlijk heel anders uit zien>

Of registreer je om te kunnen reageren.