Commentaar

185 x bekeken 2 reacties

Bankiersgevoel

Als een bankier over gevoel gaat praten, is alertheid geboden. De bankwereld is wel de laatste waar je zakendoen op basis van sentiment verwacht. Toch krijgt deze subjectieve factor bij ’s lands belangrijkste financier in de agrarische sector een sleutelrol.

Rabobank-directeur Landbouw Wim Thus legt in deze krant uit dat de toekomst van een veehouderij vooral afhangt van draagvlak in de omgeving. Natuurlijk speelt rendement een rol. Maar tot de ondernemerskwaliteiten rekent de bank niet langer alleen productie, uitval, voederconversie en afzet, maar ook draagvlak.

De Rabobank maakt zich zorgen over de toekomst. De landbouw kan nog steeds rekenen op sympathie. Maar het grootschalige antibioticagebruik, mestoverschot, stankhinder en schaalvergroting zorgen voor krassen op het imago van voedselproducent.

Een goede ondernemer komt tegemoet aan de maatschappelijke eisen en onderneemt vooral ook buiten de stal, luidt het devies. Hij investeert in de omgeving. Hij onderhoudt goede contacten in de buurt, rijdt geen mest in het weekend uit. Het erf ligt er netjes bij. Hij nodigt de buren uit op het bedrijf, en informeert hen bij nieuwe plannen. Het klinkt allemaal best logisch. En natuurlijk heeft Thus gelijk als hij zegt dat de buurt bij elke aanpassing, laat staan uitbreiding van het bedrijf dwars kan gaan liggen.

Harde criteria ontbreken echter, dat is het probleem. En wat moet je als je zelf een voorbeeldig ondernemer bent, maar opgezadeld zit met ’slechte’ buren. Zou de bank hier een rol als mediator kunnen vervullen? Misschien is zelfs een massage in de vorm van ’afkoopsom’ een optie? Het riekt niet helemaal lekker.

De vraag is hoe hard de bank deze ’softe’ factor speelt. Het signaal is in ieder geval wel helder: voor knoeiers en rouwdouwers is geen plek. Dit is niet alleen een goed signaal voor de buurt, maar ook voor collega’s die draagvlak wél serieus nemen.

Laatste reacties

  • no-profile-image

    Een nog veel belangrijker feit lijkt mij de concurentie van over de grenzen, waar deze softe items niet tellen en waar de Rabo ook zijn geld uitzet. Moet de boer hier tegemoet komen aan de soft eisen en dan blijkt de buitenlandse collega goedkoper te zijn, weg markt, weg bedrijf, weg geld. Rabo zorgt wel dat de deur voor haar net op tijd wordt gesloten. Ik ken ze da intensieve veehouders die na liquidatie Rabo afgelost hebben, maar de andere schuldeisers, veevoeder en familie staan me tlee handen en de boer staat op straat zonder dak boven zijn hoofd. Dank aan Rabo en de softe eisen die de concurent een voorsprong geven.

  • no-profile-image

    Er is niets nieuws onder de zon. Vroeger waren er slechte buren en slechte banken, nu nog steeds. De rabo heb ik niet nodig om het een en ander te regelen, dat doet de overheid al te pas en te onpas.

Of registreer je om te kunnen reageren.