77 x bekeken 1 reactie

Macht van Brussel is oorzaak én oplossing van schuldencrisis

EU-regeringsleiders raken er steeds meer van overtuigd dat krachtig optreden van Brussel is vereist om de economische malaise te overwinnen. Tegelijkertijd worstelen zij met de vraag hoe dit te verkopen.

Zijn motie van afkeuring maakte geen schijn van kans. Toch deelde een meerderheid van de Tweede Kamer woensdag het gevoel van SP-leider Emile Roemer dat het kabinet tijdens het debat over de Europese schuldencrisis voornamelijke 'halve waarheden' vertelde. Want premier Mark Rutte en minister Jan Kees de Jager (Financiën), zo klonk het bij de meeste fracties, doen er alles aan om de overdracht van geld en macht aan Brussel zo veel mogelijk te verbloemen.

Daar leek het de afgelopen weken inderdaad op. Eerst was er de kwestie van het steunpakket voor Griekenland, waarbij Rutte een rekensom maakte die de kosten voor de belastingbetaler kleiner voorspiegelde dan deze eigenlijk zijn. Woensdag kwam daar de mogelijke oprichting van een begrotingsautoriteit bij. Volgens de premier moet deze stevig kunnen ingrijpen, maar zal er geen sprake zijn van het afstaan van soevereiniteit; een onmogelijke combinatie, aldus de oppositie.

Dat Rutte er op dit dossier niet altijd in slaagt een consistent verhaal te houden, hoeft geen verwondering te wekken. De schuldencrisis is namelijk een trap tegen de achilleshiel van de coalitie: de macht van de Europese Unie (EU). Want daar waar CDA en, in mindere mate Ruttes eigen VVD, nog altijd groot belang hechten aan project Europa, moet gedoogpartner PVV er niets van hebben. Sterker nog, wat partijleider Geert Wilders betreft stapt Nederland er liever gisteren dan vandaag nog uit.

Voor het kabinet betekent dit dat er voor pro-Europese maatregelen steun moet worden gezocht bij de oppositie. Partijen als Groenlinks en D66 zijn graag bereid die te verlenen, maar verlangen van Rutte wel dat hij ook de zegeningen van de EU benadrukt. Juist door de opstelling van de PVV ligt dat moeilijk; buigt de premier te veel mee naar het pro-Europa-kamp, dan trekt Wilders de stekker uit het kabinet.

Andere lidstaten kampen met soortgelijke problemen. Deze week vergaderden de Franse president Sarkozy en de Duitse bondskanselier Angela Merkel over de aanpak van de schuldencrisis. Uitkomst van die top is de oprichting van een economisch bestuur voor de eurozone, een grondwettelijke clausule over de maximale hoogte van overheidsschulden en een belasting op financiële transacties.
Allemaal leuk en aardig, zeggen deskundigen, maar die voorstellen zijn niet nieuw en vormen slechts een druppel op de gloeiende plaat. Over de enige twee maatregelen die écht een einde kunnen maken aan de crisis, verhoging van het noodfonds en uitgifte van euro-obligaties, zijn geen afspraken gemaakt. Verrassend is dat niet: ook Merkel en Sarkozy vrezen de eurosceptici.

Daarmee is een wonderlijke situatie ontstaan. Er is sprake van een Europees probleem waarvoor enkel een Europese oplossing bestaat. Maar juist omdat het een Europees probleem betreft, is een Europese oplossing nu even niet populair. Het is aan Rutte en de andere regeringsleiders om snel die vicieuze cirkel te doorbreken. Dat daar eerlijk over gecommuniceerd moet worden, is nu wel evident; halve waarheden leidden alleen maar tot nog meer politieke onrust.

Eén reactie

  • no-profile-image

    De grote vaag is; "Hoe denken de Brusselse burelen deze crisis op te lossen en hoe denken ze een toekomstige te voorkomen?" Het instellen van regels die zoals is gebleken met voeten worden getreden door sommige landen zal in de toekomst niet anders zijn. Het is immers onmogelijk gebleken delinquenten uit de Euro te zetten zonder dat de blijvers enorme verliezen te moeten incasseren. Denken we echt dat een regeling met zware boetes bij ingebreke blijven van naleving van die regels het probleem voorkomt in de toekomst. Nee heeft een land zijn begoting niet op orde en weigert het maregeen te treffen krijgt het een boete opgelegd (idee van de regeringsleiders),Dan wordt het tekort alleen maar groter en levert dan ook niets meer op dan frustratie bij de 'nette" Europeanen. Hier wordt weer eens één van de Schijnveiligheden aangedragen waar onze leiders zo goed in zijn. helaas één munt vraagt om één financieel en sociaal beleid. Dus één Euro Europa waarbij veel souvereiniteit van de Staten wordt over geheveld naar de Euro regering. Blijft de vraag hoe zich dit verhoudt met de niet Euro Europese landen?

Of registreer je om te kunnen reageren.