Redactieblog

178 x bekeken

Vergeven (en vergeten)

We rijden weg van de boerderij en Michel ziet in de verte onze buurman lopen. ”Oh, even stoppen,” zegt Michel. ”Praat hij dan wel met je,” vraag ik hem. Want sinds we de politie op zijn dak hebben gestuurd, kijkt hij mij niet meer aan.

Vorig jaar was hij namelijk ineens een nieuw hek bij zijn huis aan het maken met een aantal palen die verdacht veel op ons oud ijzer leken. Michel heeft toen foto’s gemaakt en diktes opgemeten en was overtuigd. Tegen de politie verklaarde de buurman echter dat hij ze van een vriend had gekocht. Die ’helaas’ voor lange tijd in het buitenland zat.
Toen Michel de buurman er zelf op aansprak, zei hij dat hij de palen van een paar vreemde zigeuners had gekocht. In tegenstelling tot zijn nieuwe degelijke hekwerk rammelde zijn verhaal dus aan alle kanten.
”Ja hoor, even goede vrienden,” zegt Michel nu. Zo gaat dat hier blijkbaar. Je hebt elkaar nodig en dan slik je een keer vaker. Zo willen wij nu graag over het land van deze buurman om binnendoor naar de boerderij te kunnen rijden met de trekker. Want sinds het schade gevalletje ’Jonuts’ willen we zoveel mogelijk de openbare weg vermijden.
En er liep ook altijd een inofficiële weg, zo bij iedereen over het land heen. Inclusief het onze. Maar dit voorjaar besloot de buurman zijn deel weer bij zijn land te ploegen. Want, zo hoorden we, wilde hij niet meer dat de zigeuners van die weg gebruik konden maken, omdat ze bij hem gestolen hadden. Hij was ze dik zat.
Beetje vreemd zeggen voor iemand die normaal dikke vriendjes is met zigeuners. Maar het is zijn goed recht om met zijn land te doen wat hij wil. Ook al hebben wij dan een probleem.
Er wordt wat heen en weer gebakkeleid waar ik de helft niet van versta. Maar uiteindelijk groet Michel de man en draait het raampje weer dicht. Ik wil nog naar de buurman zwaaien, maar hij is al weer weg. Ik ga er maar vanuit dat hij gewoon vrouwenschuw is.
”En?,” vraag ik Michel. ”Oh, we mogen weer gewoon over zijn land. Alles vergeven en vergeten.” Waarbij ik me afvraag door wie. Want vergeven tot daar aan toe. Maar alles vergeten zal voor ons nog wel een tijdje duren.

Of registreer je om te kunnen reageren.