Redactieblog

672 x bekeken

De knappe koe

Er staat een auto van CRV voor de stal. ”Is de spermakoerier er nou al weer?”, vraag ik. ”Nee”, zegt Wijnand terwijl hij aanstalten maakt er heen te lopen, ”ze komen bij die koe kijken”. Oh ja, herinner ik me. Eén van onze driejarige koeien wordt misschien geselecteerd voor een dochtergroep op de Koe-Expo.

Een koe die ons eigenlijk nooit is opgevallen en zelfs nu ze apart staat, zie ik er niets aan. Ze was ook niet onze beste vaars toen ze gescoord werd. Een keurig beestje met een super-uier, maar niet al te groot.

De heren zijn niet ontevreden. Misschien komen ze nog eens terug. Onze middelste zoon snapt er niets van. ”Wat gaan ze dan doen?”, vraagt hij. Ik leg het hem allemaal uit en hij fronst zijn wenkbrauwen vragend. Wijnand doet namelijk al jaren niet meer mee met keuringen, omdat hij bang is voor insleep van ziekten. Opa was vroeger wel heel fanatiek, maar die tijd is lang voorbij.

Een week later krijgen we bericht dat onze Helma 79 toch echt mee mag. Daarbij volgt een hele stapel paperassen met het verzoek alle instructies op te volgen; bloed tappen, twee keer enten, klinisch keuren en oefenen aan een halster. Ik kan op mijn vingers aftellen dat dat laatste heus niet gaat gebeuren, maar onze stagiair ziet er de lol wel van in. ”Moet ik dan ook buiten oefenen?”, vraagt hij. ”Nou, doe dat maar niet!”, grapt Wijnand ”ze zou met jou gaan wandelen in plaats van andersom.”

Ze binden haar wel met haar kop omhoog om vast te wennen. Onze jongens vinden het maar raar. ”Komt er dan een koeienkapper die haar kaalscheert en moet ze dan verwaand lopen met haar kop in de lucht?!” ”Ja”, zeg ik, ”en die kapper heeft een hele grote toilettas met een föhn en nephaar voor aan de staart”. Nu gieren ze het uit. Ze geloven er niets van.

Het laden van de koe voor de expo gaat nog niet vanzelf. Als ze een paar dagen later terugkomt, stapt ze kraakhelder en ontspannen van de wagen. Met één vinger leidt Wijnand haar de stal in. En tot onze grote verbazing hangt er een oranje rozet aan het halster met ’Beste koe van de dochtergroep’. Wie had dat gedacht!

Onze jongens zijn apetrots. De oudste wil haar nog even bewonderen voor het slapen gaan. Met een handje krachtvoer in zijn zak, stapt hij over de roosters. Het ontroert me als hij haar bewondert, knuffelt en voert. Zeker weten, over een paar jaar doen wij weer mee.

Of registreer je om te kunnen reageren.