Boerenblog

255 x bekeken 6 reacties

Land van zon, zand en boeren (9)

De tocht naar de kleine grand canyon, een imposante toeristische trekpleister in Oost-Kazachstan, gaat via zeer uiteenlopende landschappen. We reizen circa 300 kilometer over hoofdzakelijk goede straatweg. Het is de weg tussen Almaty en de Chinese grens.

Om deze trip te maken heb ik een reis besproken bij een lokaal reisbureau, dat busreizen aanbiedt naar onder meer Bajkanur, het waterbekken dat ik beschreef in mijn vorige blog en de canyon. Als echte vips worden we met een bus van ons hotel gehaald. Wat schetst onze verbazing: de bus is op de chauffeur en de reisleidster na leeg. Wij bleken de enige gasten te zijn voor deze dag.

Weelderig

Zo gauw we Almaty verlaten valt op dat er echte bomen langs de weg groeien. Ze zijn hoog, met volle kruin en grote omvang. De bermen zijn frisgroen, niet zoals langs de weg naar Turkistan met half dood gras en struikvormige bomen. Het land achter deze bermen, met bovengrondse betonnen waterkanalen, is van goede kwaliteit. De suikerbieten en sojabonen groeien er weelderig. Het beloven ook voor Nederlandse begrippen topopbrengsten te worden. Ik moet er natuurlijk wel bij aantekenen dat ook de Kazach het weer niet zelf maakt. Hij maakt wel zelf uit wanneer en hoeveel water hij geeft als de natuur het laat afweten.

Natte gronden

Hele gebieden zijn begroeid met riet, wat duidt op natte, drassige gronden. Hoezo woestijn? Na zo van dorp tot dorp te hebben gereden, komen we in een prachtig tuinbouwgebied met weelderige boomgaarden en vollegrondsgroenteteelt. Hier houden we een lunchstop om over de markt te lopen en de verse waar te bekijken. De aardbeien bij Albert Heijn zijn niet mooier dan hier en zeker niet verser. De lunch bestaat zoals meestal uit brood, verse salades, fruit en veel schapen- en kippenvlees aan spiesen, alles bereid in de open lucht.

Onmetelijk diepe voor

Na de lunch stappen we weer in de bus. We verlaten deze oase en begeven ons richting woestijn. Na een tocht van een half uur komen we via een steppe/woestijn bij de eerste bergrug aan die we moeten oversteken om daarna in de woestijn te belanden, waar het minstens 40 graden is in de vroege middag. Hier splitst de weg; één richting de grens met China en de andere naar ons doel, een bergkam aan de rand van de zandvlakte. Ineens zwenkt onze chauffeur een zandpad op de woestijn in. Aan het eind van dit pad, circa tien minuten rijden, of eigenlijk meer racen, doemt de canyon voor ons op. Een onmetelijk diepe voor in de bergen, vol met rotspartijen lijkend op bouwwerken en beelden. Geheel onder in de canyon slingert een weg, er rijdt een 'speelgoedautootje'.

Aan de oostkant van de canyon worden we een groene streep gewaar, daar kronkelt een rivier die zich met geraas de diepte in stort. Wie nu denkt dat het in dit verlaten gebied verder stil is, heeft het mis. Het gonst van de geluiden van onzichtbare insecten, reptielen en ander leven. Al deze dieren zitten op dit moment van de dag in de schaduw of in de grond om koelte te zoeken. Ook voor hen is deze hitte te veel.

Airag

Na een wandeling van enkele kilometers langs deze onpeilbare diepte gaat het weer huiswaarts. Eenmaal weer op de weg komt de volgende verrassing: een kiosk waarin de eigenaresse haar specialiteit airag verkoopt. Airag is zure melk, waarin alcohol is ontstaan door fermentatie. Ik vind eten en drinken niet gauw vies, maar dit is echt smerig.

Pootaardappelen controleren

Onze laatste stop is de markt, omdat zowel de reisleidster als de chauffeur hier goedkoop inkopen kunnen doen in vergelijking met Almaty. Daarbij komt alles vers van het land. Als we na een trip van 700 kilometer eindelijk terug zijn in het hotel, nog nagenietend van de indrukwekkende reis, moet mijn vrouw zich al weer voorbereiden op de vlucht naar Amsterdam. Ik mag nog een week aan mijn geplande reis vastplakken om de veel te laat gearriveerde pootaardappelen op bruikbaarheid te controleren en de koper ervan te overtuigen dat poten wel zin heeft, mits hij op tijd water met voldoende kunstmest geeft.

Foto's: Han van Riel

Foto

Laatste reacties

  • no-profile-image

    Hendrik de broer van Gait

    Poten ze daar midden in de winter of is dit een oude bijdrage?

  • no-profile-image

    Han

    Hoi Hendrik in KZ vriest het nu en is poten dan ook onmogelijk. Ik heb deze serie gemaakt toen ik terug was uit Almaty (midden juni) en is zo je weet geplaatst als lang durende fueilleton. KZ poot net als wij in het voorjaar en moet in de herfst (oktober) de zaak achter de planken hebben. Mijn laatste informatie is, dat er bij de 2 zuidelijke bedrijven die ik bezocht heb vele ha 's aardappelen en uien bevroren zijn.

  • no-profile-image

    Hendrik de broer van Gait

    Ja, mijn broer zei het ook al. Die heeft er ook aardappelprojecten gedaan voor CIP.
    Zijn conclusie is dat er kennis genoeg is in landen van de voormalige S.U. maar dat ze niet kunnen managen. Om de mensen daar vooruit te helpen is permanente
    management-ondersteuning de beste oplossing.

  • no-profile-image

    Piet Slingerland

    Mooie Foto's en een duidelijke beschrijving @Han, het was voor jou een dag met grote contrasten. Tenminste zo is het verhaal bij mij over gekomen. Heel interessant!!!...Nederland heeft ook zijn contrasten, maar niet zo extreem als in Kazachstan. Afgelopen dinsdag had ik een Zeeuwse Boer op bezoek, die zocht land van zeeuwse kwaliteit, voor een Poolse prijs (3.000,- Euro per ha.) 'k heb hem naar Dantzig (Gdansk) gestuurd. Maar misschien weet gij ook mogelijkheden in KZ ? Groeten.

  • no-profile-image

    ed bakker

    Han je blog zoals gewoonlijk met veel interesse gelezen Toch verbazend dat in een half uur rijden dus waarschijnlijk maar 30 a 40 km afstand tussen woestijn en vruchtbare velden Zo' lunch stop wat moet ik me daar van voorstellen een gewoon plaatselijk restaurant of iets georganiseerd speciaal voor jullie Dat (te)laat leveren schijnt met internationaal vervoer gebruikelijk te zijn Arie had ook al eens zulke problemen met soya van 'n bedrijf hier uit Quebec ik had dit voorjaar een machine gekocht in Dld die kwam ook veel te laat
    Han fijne kerst en de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar
    Groeten Ed

  • no-profile-image

    Han

    @Hendrik je hebt gelijk management is het sleutel woord. Ik heb op verzoek dan ook mijn offerte achter gelaten en nogmaals gemaild. Maar geen reactie, als die komt zal het weer halverwege het seizoen zijn.
    @Piet voor jouw Zeeuwse akkerbouwer heb 2 opties op dit moment ca. 500 ha in KZ aan een waterbekken en mogelijkheden in Burundi. Burundi is op zoek naar inventieve geesten die uit versleten cultuurland weer productief land kunnen maken . Werkers zat in de vorm van boeren, maar geen geld en geen techniek, maar een klimaat waar 365 dagen per jaar groei is. @Ed Mijn lunch stop was één in een tent in gebruik als terras bij een lokaal "wegrestaurant" voor iedere passant die behoefte aan een hap en een slok had. Dat de reis een VIP reis wed klopt maar zo VIP ben ik nu ook weer niet.

Laad alle reacties (2)

Of registreer je om te kunnen reageren.