Redactieblog

328 x bekeken

De waakhond wake

Natuurlijk weet je het heus. Ze wordt een dagje ouder en is niet meer zo waaks. Maar je wilt niet denken aan die dag dat ze er niet meer zal zijn.

De liefde voor en van je hond is zo onvoorwaardelijk. Nooit maak je ruzie met elkaar en altijd is ze er voor je. Dat maakt die band zo enorm bijzonder. Onze start was dat ook. Als pup met een naar verleden kwam ze bij ons, heel bang en timide. Uitbundig is ze nooit geworden, maar ze was hier thuis en zo onvoorstelbaar lief voor de kinderen en ons. Ik begin me dan ook echt zorgen te maken wanneer ze af en toe wegloopt. Haar lymfeknopen bij de voorpoten zijn al een tijdje iets groter en haar etensbak wordt niet iedere keer leeggegeten.

Twee weken geleden begon ze met spugen. Grote klodders wit schuim lagen overal waar zij was geweest. Heel goed heb ik haar onderzocht. Niets kon ik vinden, behalve die lymfeknopen. Dan bekruipt je een naar voorgevoel. Maar misschien moet ik helemaal niet mijn eigen hond bekijken omdat je toch niet objectief bent. Er wordt overlegd met collega’s en nader onderzoek gedaan. Intussen wordt ze alleen maar slechter, tot ze op een ochtend zoek is. In alle staten ben ik als ik bedenk dat ze misschien ergens alleen ligt te sterven. Ik zoek de weilanden af en bel alle buren. Tot mijn grote opluchting vind ik haar met kroos op haar snoet en slootmodder aan haar poten. Huilend neem ik haar mee naar huis. “Wat moet ik met jou, ik wil niet dat je doodgaat”, fluister ik in haar oor. Maar zo kan het ook niet.

In onze keuken zitten installateurs van een warmteterugwinningssysteem die in het bezit zijn van een cameraatje op een flexibele slang. In de wetenschap dat ze waarschijnlijk nooit meer wakker wordt, geef ik haar een narcoseprik. Even later kijk ik in haar keel en slokdarm. Ik zie alleen maar wit schuimend speeksel dat duidelijk niet verder kan. Er zit een obstructie in haar borstkas. Met lood in mijn schoenen laat ik haar inslapen. Als de kinderen ’s avonds slapen maak ik haar open om het zeker te weten. Een tumor bij haar hart drukt de slokdarm dicht. Dat wist ik heus, maar je wilt er niet aan denken. De volgende dag begraven we haar onder de kastanjeboom. Onze Robin.

Of registreer je om te kunnen reageren.