Redactieblog

268 x bekeken

Alarm

"Tante Miranda! Er zit een koe in de kuil!”, roept ze in paniek van afstand, ons nichtje Jennifer van negen. ”Koe in de kuil?”, roep ik verschrikt terug. En ik zie in gedachten onze pas opgemetselde mestput voor me en het zwakke stroomdraadje bij de droge koeien. Er zal er toch niet eentje in gekukeld zijn?

”Wat?! Een koe in de mestput?”, roept Michel die naar buiten komt stormen en blijkbaar hetzelfde denkt als ik. Hij wil naar Jennifer toe rennen, maar stopt als hij ziet dat ze helemaal niet richting de mestput loopt, maar naar de gaten die we hebben gegraven voor de laatste palen van de stal.

”Zei je nou koe of kikker?”, roepen we naar haar. Want we zien geen kop boven één van de gaten uit komen. En geloven natuurlijk ook nooit dat er überhaupt een koe in een gat van 60 bij 60 cm bij anderhalve meter diep past. ”Nee, er zit echt een koe in.” Waarna Michel er toch maar heen gaat.
Vanmorgen had ze ons ook opgeschrikt toen ze riep dat één van de koeien naar de weg was gerend. Dat bleek ons zoogkalf te zijn, dat altijd losloopt. Loos alarm dus van een negenjarige die alles met vlekken een koe noemt.

”Er zit echt een kalf in,” roept Michel ongelofelijk als hij bij het gat aankomt en erin kijkt. Nu geen loos alarm dus. Het is één van de kalveren uit het groepshok, waarvan vanmorgen het deurtje los stond. Ik ben toen vergeten de kalfjes te tellen. Het arme dier zit er dus al een halve dag in!
Ik snel erheen om Michel te helpen. Want plat op je buik 100 kilo omhoog trekken is geen pretje. Allebei een voorpoot en zo bevrijden we Bertus uit zijn benarde positie. We schieten allebei in de lach. Hoe verzin je het? Waarschijnlijk hebben de honden hem opgejaagd, want een kalf valt niet zomaar in een gat.

Bertus kan nog even niet staan. Maar Jennifer, die nu helemaal vastbesloten is dat ze veearts wil worden, ontfermd zich over hem. Voer, water en zelfs ’geneeskrachtige blaadjes’ op zijn schaafwond. Haar geduld wordt beloond, na een half uur horen we: tante Miranda! Bertus kan weer staan! En als ik haar zie glunderen, weet ik dat ik voortaan nooit meer zal twijfelen aan het alarm van een negenjarige.

Of registreer je om te kunnen reageren.