Redactieblog

153 x bekeken

Het verdriet van de boer (1)

’Maatschappelijke waardering voor de boer was er in het verleden veel meer”, verzucht Hanna. ”Nu missen we die.” Ze kijkt er een beetje treurig bij.

Ik kijk haar vragend aan. Hanna is niet het type dat vindt dat vroeger alles beter was. Integendeel, de toekomst is veel belangrijker. Toch vraag ook ik me af hoe het komt dat de maatschappelijke waardering van de boer zo is achteruitgegaan. Dit ondanks de grote belangstelling voor Boer zoekt vrouw. Die onderstreept alleen maar onze eenzaamheid en heeft niets met maatschappelijke waardering te maken.

Hanna zegt: ”De boer was in het verleden vooraanstaand. Gezaghebbend. Hij zorgde voor werk. Hele dorpen waren afhankelijk van de werkgelegenheid op de boerenbedrijven. Knechten hadden vaak maar één doel: zelf ook boer worden. De boer gaf ook de toon aan in het dorp. Hij zat in allerlei belangrijke besturen. De kerk dreef op die bestuurskracht. In de politiek speelde hij een vooraanstaande rol”, mijmert ze verder.

Dat is inderdaad veranderd. Er zijn maar een paar boeren overgebleven in het dorp. Economisch gezien speelt hij plaatselijk een ondergeschikte rol.

”Ze zien hem liever vertrekken dan komen met zijn stankoverlast en alle brede werktuigen, die wegen vernielen en het verkeer dwarsbomen”, constateert Hanna. ”En bestuurlijk is zijn rol uitgespeeld. Wat vroegen zijn knechten waren, zijn nu zijn bestuurlijke bazen. Met dit verschil dat ze niet meer bij hem werken, maar elders in de industrie of op een kantoor in de stad.”

Ik vraag me af hoe dit kon gebeuren. Zijn we als boeren vereenzaamd en hebben we onze maatschappelijke antenne verloren? Hebben onze acties met trekkers en melk als effect gehad dat men ons niet acht, maar minacht? Hebben we ons te veel opgesloten op ons bedrijf en de bestuursfuncties met daaraan verbonden aanzien en macht aan ons voorbij laten gaan? Is het onze eigen schuld dat men ons ziet als een groep klagende subsidievreters?
”Ik weet het niet”, sombert Hanna.” Maar zoals het is doet het me verdriet.”

Deze column is onderdeel van een reeks Het verdriet van de boer.

Of registreer je om te kunnen reageren.