Redactieblog

138 x bekeken 3 reacties

Apparatenverslaving

Aangezien ik dit jaar nogal veel pech heb, valt het mij des te meer op hoe afhankelijk wij zijn van apparaten.

Apparaten zijn verslavend. Apparaten moeten het gewoon doen. En als ze het niet doen kun je ontwenningsverschijnselen krijgen. Het zweet breekt mij uit als ik mijn mobiele telefoon thuis heb laten liggen. De bloeddruk stijgt als de internetverbinding het niet doet.

Toch moet ik daarmee leven, sinds ik op 8 augustus 2009 op een bergweggetje over een rotsblokje reed. Wij waren tegen de hoogste premie verzekerd bij de ANWB, dus dat zou geregeld worden en snel goed komen. Fout. Niets kwam goed. Niets werd geregeld.

Op dit moment staat de auto nog steeds ongerepareerd in Zuid-Frankrijk. Mijn artsen hebben mij inmiddels aangeraden om elke opwinding te vermijden. Ik mag de ANWB niet meer bellen, want als ik een half uur naar dat wachtmuziekje hebt geluisterd, moet de defibrillator erbij komen.

Ik kan mij voorstellen dat boeren nog veel meer last hebben van apparatenverslaving. Naast horloges, telefoons, wasmachines en auto’s zijn zij immers afhankelijk van melkrobots, aardappelrooiers, luchtwassers, trekkers, klimaatsystemen, mestschuiven, voernippels enzovoorts.

Wat voelt een boer als de mais eraf moet en de hakselaar doet het niet? Verschrikkelijk, lijkt me. Maar misschien vergis ik mij en zijn boeren veel meer gewend aan dingen die het niet doen.

En dan bedoel ik ook: het weer doet niet wat de KNMI zegt, de minister doet niet wat zij heeft beloofd, de melkprijsontwikkeling verloopt niet volgens de voorspellingen, de buren willen niet geloven dat de nieuwe stal alleen maar verbeteringen brengt, de gemeente komt toezeggingen niet na, de Raad van State gooit de rechtspraak om, ganzen foerageren niet in de gedoogzones, de schadevergoeding valt tegen, de regelgeving verandert voor de zoveelste keer.

Met dat alles moet je wel kunnen omgaan en dat maakt boeren misschien minder gevoelig voor de echte, levensbedreigende apparatenverslaving. Maar één apparaat doet altijd wat je ervan mag verwachten. Het werkt niet, maar dat weet je van tevoren. Dat is het ambtenarenapparaat. En de ANWB.

Laatste reacties

  • no-profile-image

    lezer

    Ik zie in deze weblog veel overeenkomsten tussen de ANWB en LTO; je betaalt veel contributie en als je ze nodig hebt, geven ze niet thuis.
    Ik hoop dat je je auto weer thuis krijgt en dat LTO weer op gaat komen voor z'n leden.

  • no-profile-image

    Boerin

    Boeren zijn zo afhankelijk van apparaten, dat ze de hele zomer stressen! Het weer, machines die kapot gaan als het druk is en er regen dreigt.
    RFC en LTO zijn al uitgebreid aan de orde geweest, laten we daar maar geen woorden meer aan wijden.

  • no-profile-image

    melkveehouder

    Goed stuk Willem. En weet je wat nou het grootste probleem is? Voor de reparatie van het ambtenarenapparaat komt om de vier jaar een nieuw bataljon politieke monteurs die zelf nooit gereedschap in de handjes hebben gehad. En ze opereren als de ANWB. Veel reclame in bij verwerving, en onkunde als ze daadwerkelijk moeten optreden. Kan ook niet anders. Hoe wil je nou een monteur op zijn falie geven als je zelf niet weet hoe het werkt. En dus blijft de ambtenaar mooi zitten uit angst dat ie de onkunde van zijn baas publiekelijk maakt.

Of registreer je om te kunnen reageren.