Redactieblog

201 x bekeken 5 reacties

LEI gaat buiten boekje

"Grote jongens hoeven geen subsidie" zegt onderzoekster Petra Berkhout van het LEI. Waar bemoeit ze zich mee.

Laatste reacties

  • no-profile-image

    N.I.Sifallor

    Blijkbaar heeft het Lei aan de hand van de cijfers berekend, wat hun taak is, dat het maar eens afgelopen moet zijn met het weggeven van belastinggeld aan een bedrijfstak welke klaarblijkelijk zonder subsidie z'n broek niet kan ophouden.
    geen enkele andere hardwerkende ondernemer in Nederland wordt zolang de hand boven het hoofd gehouden.
    Notabene zelfs als er geen vee meer wordt gehouden wordt de subsidie nog jaren doorbetaald.
    Ondernemers met onrendabele bedrijven moeten keuzes maken!
    Overigens laat het verleden zien dat klokkenluiders altijd afgebrand worden; het gaat namelijk om centen.
    Klokkenluiders

  • no-profile-image

    Ad Vromans

    Hallo, weet deze mevrouw wel dat grote bedrijven in de landbouw ook veel toegevoegde waarde hebben aan de economie ,zoals werkgelegenheid en veel belasting betalen.
    Laat het lei vooral bezig blijven met hun opdracht nl cijfers verzamelen en publiceren.

  • no-profile-image

    Harry Brouwer

    Dezelfde instelling heeft echter niet het lef om de negatieve ontwikkeling van de inkomens, o.a. in de veenkolonien exact weer te geven. De toenemende greep op productie en export (zie exportvergunningen voor tarwe ) zorgen ervoor dat de prijzen van overheidswege zoveel mogelijk worden gedrukt en kansen op de vrije markt niet benut kunnen worden. Regulering van de productie en voorraden is prima, maar leg de prijs daarvoor niet bij de boer, maar bij diegene die deze zekerheid wenst, uiteindelijk dus de verbruiker van de producten. Of dit nu consumenten zijn of industrien als Coca Cola , Meneba, Koopmans, Unilerver moet niets uitmaken. Zekerheid kost geld.

  • no-profile-image

    Harry Bosman

    Zou best waar kunnen zijn dat Petra buiten haar boekje gaat, lef heeft ze wel, maar hoe wil zij de grote jongens subsidie onthouden en tegelijkertijd pleiten voor de
    Flat rate?

    De (landbouw)subsidies staan al vanaf het prille begin ter discussie.
    Een radicale, ultra liberale groepering die zich Libertariërs noemt, pleit al sinds jaar en dag voor het volledig afschaffen van alle subsidies (dus ook aan b.v. Philips, of aan Boeing, die tussen 1992 en 2005, 30 miljard dollar aan steun ontving) en sociale uitkeringen. Afgezien van de politieke haalbaarheid en de risico`s, zijn hun argumenten, vooral die laatste, de moeite waard.
    1. De belastingen en de bureaucratie kunnen fors omlaag, wat een flinke stimulans voor de economie, en de werkgelegenheid inhoudt.
    2. Wie niet werkt zal ook niet eten. (Hier valt het een en ander op af te dingen, niet iedereen is gezegend met evenveel voorspoed en talent).
    3. Van alle subsidies en uitkeringen komt 60 procent terecht bij individuen, bedrijven of instellingen die dat niet nodig hebben. Zij eten mee uit de ruif die van oorsprong hiervoor niet bedoeld was. Het is mij niet bekend hoe deze verhoudingen m.b.t. de landbouwsubsidies zijn, bekend is wel dat 80 procent van het hele landbouwbudget naar de 20 procent grootste bedrijven gaat. Wie het onlangs uitgekomen boek, `Mansholt, een biografie` van Johan van Merriënboer heeft gelezen weet ook dat de landbouwsubsidie, (een erfenis van de zoon van een herenboer en socialistisch Minister van landbouw en Voedselvoorziening Mansholt) een uitvloeisel was van prijsafspraken (gebaseerd op de kostprijs van het doorsnee bedrijf) om de agrarische inkomens op peil te houden en het normale levensvatbare gezinsbedrijf een redelijk en gelijkwaardig inkomen te verschaffen. ” Omdat wereldmarktprijzen voor het doorsnee bedrijf nou eenmaal geen realistische prijzen zijn en iedereen daar zijn overschotten dumpt”.

    Sinds kort zijn de EG landbouwsubsidies omgezet in bedrijfsgebonden premies, omdat deze vorm van steun buiten de WTO afspraken valt. Een bijkomend voordeel is dat de premies op bedrijfsniveau zichtbaar worden en, wegens de aanhoudende kritiek, de mogelijkheid biedt te snoeien op deze subsidies, door een plafond in te bouwen. Vorig jaar nog pleitte de Britse premier Tony Blair om de landbouwsubsidies drastisch te verlagen omwille van de exportmogelijkheden van de ontwikkelingslanden. Maar toen er een voorstel in Brussel kwam om een maximum van 300.000 Euro per bedrijf in te stellen, was het Blair die als eerste protesteerde. Blijkbaar kwamen de belangen van enkele machtige boeren in gevaar.

    Maar de inkt op het papier van de hervormers was amper droog of de volgende discussie over een hervorming heeft zich alweer aangekondigd en enkele vooraanstaande bestuurders hebben er al hun voorkeur voor uitgesproken. De ”flat rate”, een gelijk tarief per hectare voor ieder bedrijf. De invoering van de flat rate zal de nodige nadelige ( vooral voor de melkveehouders) verschuiving veroorzaken, maar de verhoudingen tussen de steun aan grote en kleinere bedrijven zal niet veel veranderen.
    Ongetwijfeld wordt de discussie over de flat rate aangevoerd en misbruikt om het gevaar van aftopping te omzeilen of te vertragen. Blijkbaar hebben ook de grootste bedrijven de EU steun bitterhard nodig, en zijn deze ondanks de schaalvoordelen niet zo efficiënt als wordt gesuggereerd, of is het een bewijs van de morele crisis die er (ook) op hoog niveau heerst.
    Een `flat rate` is pas een `flat rate` als die ook werkelijk `flat` en dus voor ieder bedrijf gelijk

    Hier nog een klein stukje uit: Landbouwbeleid is de weg kwijt.
    http://www.nmv.nu/Landbouwbeleid.doc

    ”In feite zouden landbouweconomen, als ze uitgaan van de standaard welzijnstheorie die alle doctoraal studenten in de landbouweconomie krijgen voorgeschoteld, luidkeels productiebeheersing moeten eisen, of andere middelen om een deel van het voordeel dat consumenten hebben gehad van de door de belastingbetaler verhoogde productie terug te hevelen naar de boeren. Dus als een econoom, politicus of ambtenaar weer eens wijst op het economisch verlies door landbouwbeleid, vraag hem dan maar hoe hij de waarde berekent van het economisch voordeel dat consumenten al eeuwen hebben van door de belastingbetaler betaalde interventies in de markt die de output van de agrarische sector bevorderd hebben”.

  • no-profile-image

    Petra Berkhout

    Nu 'mijn woorden' zo'n aanleiding geven tot discussie, heb ik hieronder het stuk tekst gezet zoals ik dat heb uitgesproken tijdens de persconferentie afgelopen dinsdag. Zoals valt te lezen, zijn mijn uitspraken genuanceerder dan gesuggereerd. Ik heb een ander uitgesproken omdat ik er van overtuigd ben dat de discussie over de toedeling van de toeslagen een keer zal gaan komen. Niks meer, niks minder. Uiteraard bepaalt het beleid en niet ik hoe die discussie uit zal pakken. Maar ik vond het wel terecht de vragen te stellen.


    "In het historische model, waarvoor Nederland heeft gekozen, ontvangt zo’n 10 tot 15% van de bedrijven in 2005 meer dan 25.000 euro.
    Deze groep bedrijven ontvangt in totaal bijna de helft van het totale uitgekeerde bedrag aan toeslagen in NL.
    Per bedrijf gaat het om gemiddeld 45.000 euro.
    Dit bedrag zal nog toenemen, immers, dit zijn cijfers over 2005.
    De melkpremie is hierin nog niet volledig meegenomen, en de suikerpremie ook niet.
    Het zijn vooral de grote jongens die dergelijke bedragen ontvangen.
    Zoals gezegd, op een gegeven moment rijst natuurlijk de vraag of het nog nodig of wenselijk is om de subsidie zo te verdelen.
    Hoe groter de bedrijven, hoe meer subsidie ze veelal zullen krijgen.
    De vraag is dan of deze bedrijven die subsidie nog nodig hebben.
    Of dat andere criteria belangrijker worden.
    Bij de overgang naar een uniform bedrag per ha, het zogenaamde regionale of flat rate model, zou per ha ruim 400 euro uitgekeerd kunnen worden.
    Zes op de tien bedrijven gaan er met een regionale variant op vooruit.
    Drie op de tien bedrijven ondervinden een nadeel.
    Voor 1 op de tien bedrijven pakt een regionaal model min of meer neutraal uit.
    Nu is de ene flat rate de andere niet.
    Er zijn mogelijkheden bv. voor regionale differentiatie.
    Ik kan me goed voorstellen dat op termijn de bedrijfstoeslagen anders worden verdeeld.
    Met andere doelen, niet meer een vergoeding voor prijsverlagingen in het verleden.
    Maar eerder gericht op bv. het beheer van een bepaald gebied."

Laad alle reacties (1)

Of registreer je om te kunnen reageren.