Redactieblog

189 x bekeken 7 reacties

Samenwerken met Partij voor de Dieren?

Kun je samenwerken met iemand die je vernietiging nastreeft? Moeilijk lijkt me.

Schapenhouder Jehan Bouma deed op een symposium een oproep aan de Partij voor de Dieren om samen te werken. Het werd ook de slotconclusie. Dit nadat Diana Saaiman van de Partij van de Dieren nogmaals had gezegd dat de intensieve veehouderij met 70 procent moet inkrimpen.

Een onwrikbaar standpunt. Kun je dan samenwerken? Zie naar het Midden Oosten, waar men elkanders bestaan ook niet erkent. Het leidt tot niets. Harde taal en strijd over en weer.

Wat harde taal betreft wint de Partij van de Dieren het verre van de intensieve veehouderijsector. Ook de strijd wordt eenzijdig en grimmig gevoerd. Slapeloze nachten van boerengezinnen na zinloze dreigingen. Ordinaire veroordeling van het werk en gevoel van hardwerkende boeren.

Voordat met de Partij van de Dieren kan worden samengewerkt zullen ze daarmee moeten stoppen en het voortbestaan van de intensieve veehouderijsector moeten erkennen. Pas dan kun je samenwerken en naar oplossingen zoeken op het terrein van het dierenwelzijn. Ander kun je beter je energie steken in het samenwerken met redelijk denkende positief ingestelde partijen, die ook het beste met mens en dier voorhebben.

Laatste reacties

  • no-profile-image

    een wakker dier

    Beste Anne,
    Een wakker dier is geboren en getogen op de boerderij ...als jij.
    Ik ben inmiddels wat radicaler geworden, maar toch herken ik in jou ook mij.
    Ik zou het zeer op prijs stellen als jij mijn reactie op log: meer mest met kunstmest zou willen lezen.

  • no-profile-image

    boertje

    Michel, toch altijd niet zo negatief!?!?

  • no-profile-image

    domi nee

    Mooi toch zo'n Christen
    Parmentier.
    Jammer voor hem dat de bijbel al geschreven is.
    Ook zo'n boek van: men vraagt en wij schrijven om uw slechte geweten te verdrijven.
    Dominee Plantema zal beide boeken wel stukgelezen hebben.
    Jan uit Bommel, voor jou nog een ijzersterke van domi nee.
    Zing geen ander lied,
    dan wat uw eigen kerk u biedt!

  • no-profile-image

    boerin

    Samenwerken met de Partij vd Dieren...zal altijd not done blijven...De beweegredenen zijn zo divers en afwijkend en zal nooit aansluiten bij elkaar.
    Ik ben benieuwd hoelang deze schertsvertoning nog stand houden zal....hoelang er nog mensen zijn die op deze 'dierenvrienden' stemmen. Jammer dat stemmers niet inzien dat Nederland zonder boeren een heel arm land zal worden!

  • no-profile-image

    Anne van den Hof

    Als rasechte boerendochter ben ik blij met de komst van de Partij voor de Dieren. Mijn vader wilde dolgraag dier- (en eco)vriendelijk werken. Eigenlijk alle boeren en fruittelers in onze buurt. Daarom was (mijn vader is overleden) ik zo trots op hem. Juist daarom kan ik mij zo vinden in de meeste actiepunten van deze partij. Mijn vader zou het een steun in de rug gevonden hebben. Hem werd diervriendelijk boeren zo goed als onmogelijk gemaakt (al gaf hij "Den Haag" daarvan de schuld. Mijn vader en mijn vaders bedrijf werden "kapot" gemaakt door de dwingende eis van grootschaligheid.; schaalvergroting, ruilverkavelingen, bureaucratie. kennelijk verschillen boeren onderling sterk van elkaar en is de ene boer de ander niet. Wat ik zag was een groep van zeer hardwerkende gezinnen, die graag dierenwelzijn wilde respecteren en niks zagen in door Den Haag opgelegd dierenleed (bijv. het oormerken van vee in plaats van het schetsen).Wat ik geleerd heb is dat "de" boer niet bestaat; het respect voor boeren groot is en de dialoog de beste methode om samen te bereiken waarvoor zowel een zeer groot aantal boeren en veehouders staan alsook de partij van de dieren. Een boerenbedrijf waar het dierenwelzijn voorop staat.

  • no-profile-image

    Hertog Jan

    Hier een samenvatting van een interessant boek:
    ”Het dier en zijn mensenrechten”, ”De luis in de pels”, door Christian Parmentier.

    Het boek " De luis in de pels - de dublieuze moraal van de dierenrechtenorganisaties" omzeilt de klassieke welles-nietes discussie over het feit of dieren al dan niet goed gehouden worden.
    Uiteraard wordt het verschil tussen dierenrechten en dierenwelzijn uitgelegd. Maar in essentie legt het boek het conflict uit tussen het feit dat de mens aan de ene kant ook een dier is dat, net zoals alle andere dieren, zijn eigen soort en eigenbelang op de eerste plaats zet, maar aan de andere kant ook een moreel wezen is. Het conflict tussen deze twee menselijke neigingen maakt dat mensen, alle mensen, in hun omgang met dieren in feite morele opportunisten zijn en dat een vegetariër dus niet moreel een beter mens is dan zijn vleesetende of pelsdragende soortgenoot.
    Het boek toont duidelijk aan dat ook dierenrechtenactivisten, net zoals de bonthandelaar, de slager, jan met de pet… een morele opportunist is wanneer het op omgang met dieren aankomt. Iedereen legt de grens waar zijn welzijn, zijn comfort, zijn inkomen en zijn belang niet in het gedrang komt..
    Door onze gespecialiseerde maatschappij hebben vele mensen rechtstreeks contact met natuur en dieren verloren en komt dit moreel opportunisme nu maximaal tot uiting en leidt tot onverdraagzaamheid onder mensen, die in feite allemaal eens zijn met het principe dat dieren goed moeten behandeld worden.
    Willen we effectief evolueren naar een leefbare en verdraagzame maatschappij dan is - volgens Parmentier - op lange termijn de enig haalbare kaart een goede en praktische wetgeving rond dierenwelzijn dat ook rekening houdt met de menselijke kant van het verhaal, gekoppeld aan het respect voor ieders keuze om al dan niet bepaalde dierlijke producten te gebruiken.
    Het boek toont ook aan dat de dierenrechtenbeweging in feite geen rechten voor dieren vraagt maar rechten in rechten voor zichzelf in naam van de dieren. Zij eisen het recht op om hun medemens te verbieden vlees te eten, melk te drinken, lederen schoenen of bont te dragen, een wollen trui aan te trekken, dieren in het circus en de zoo te bezoeken, te vissen, proefdieren te gebruiken voor medisch onderzoek, enzovoorts. Het boek toont aan dat dierenrechten in feite egoïstische rechten zijn van mensen die vaak niet beseffen waarin de noden van hun medemensen bestaan omdat ze hun eigen voedselvoorziening, gezondheid en welvaart als iets vanzelfsprekends beschouwen.

  • no-profile-image

    Michel

    Dit NOOIT !!!!!!!

Laad alle reacties (3)

Of registreer je om te kunnen reageren.