Redactieblog

122 x bekeken

Dat is pech, Mexicaantje weg

Een groot Texaans bedrijf rondzetten. Een hele klus. En wat te denken van personeel dat zomaar niet komt opdagen? Een weblog uit Texas in de Verenigde Staten.

Deze weblog schrijf ik vanuit Texas in de Verenigde Staten. Ik bevind mij op een melkveebedrijf in Mount Vernon, een dorpje vlakbij Dallas, bekend uit de succesvolle soap. De eigenaren van dit bedrijf emigreerden 20 jaar geleden vanuit Nederland naar hier. Ze begonnen met niets. Dat is onvoorstelbaar, want als je ziet wat er nu staat…

Zoals alles in Amerika, is ook dit melkveedrijf groot. Zelf kijken de eigenaren er niet meer van op, maar ik vind 700 koeien aan de melk hebben een flink aantal. Wat mij vooral interesseert is: hoe brei je zoiets rond? Hoe manage je zoiets? Dat blijkt inderdaad een hele klus. Het komt erop neer dat je geen negen-tot-vijf-mentaliteit moet hebben. Dat heeft een boer per definitie niet, maar hier gaat dat nog een stapje verder: de melkmachine snort zelfs ’s nachts.


Natuurlijk kun je zoiets niet alleen. Bij zo’n omvang komt personeel kijken. Elf man loopt er rond, meest Mexicanen. Hier hebben ze het gekscherend over Mexicaantjes. Ik vroeg me af hoe je aan bekwaam personeel komt. Is er een uitzendbureau dat even een blik Mexicaantjes opentrekt als je wat krap in de arbeid zit? Nee dus. Ze melden zich als er werk aan de winkel is. „Het is net of ze dat ruiken”, zei de moeder van de melkveehouder. Dat is natuuurlijk prachtig, maar er zit ook een keerzijde aan. Dat bleek vanochtend. Een van de Mexicaantjes was ’em zonder iets te zeggen gesmeerd. Daar sta je dan. Wat nu? „Dan moeten we zelf nog maar een beetje harder werken”, zei de boer gelaten. Het was duidelijk niet de eerste keer dat dit gebeurde.
Moraal: wie denkt dat emigreren een einde maakt aan typische Nederlandse probleempjes, komt bedrogen uit. Er komen namelijk typische andere probleempjes voor in de plaats.
Wordt vervolgd.

Foto

Of registreer je om te kunnen reageren.