Redactieblog

333 x bekeken 1 reactie

Vrouwen en trekkers

Vrouwen kunnen niet autorijden. Dat schijnt algemeen bekend te zijn.

Iedere mannelijke collega hier op de Boerderij-redactie begint meteen heftig te knikken als het gaat om parkeerblunders. Ze kennen allemaal wel een vrouw die er niks van kan, sterker nog: ze kennen eigenlijk geen enkele vrouw die er wél iets van kan.
Die herkenning is er ook bij boeren. Zo was ik onlangs op bezoek bij een veehouder die zich had opgegeven als stagebieder. Hij kan straks in de drukke zomerperiode wel wat hulp gebruiken. Opvallend was dat hij op het aanmeldingsformulier met grote letters in de kantlijn had gezet dat hij beslist geen meisje wilde. Zulks in verband met de toestand van zijn machinepark. Daar was hij namelijk erg zuinig op.

Wat een kul zeg. Zelf kan ik als vrouw parkeren als de beste. Vooruit, achteruit, file ik parkeer een auto tot op de millimeter nauwkeurig op de mij toegewezen plek. En wat met een auto lukt, zal met een trekker ook wel lukken. Die verfijnde omgang met een auto doet niet elke man mij na. Die betreffende boer bijvoorbeeld. Terwijl ik mijn jas stond dicht te ritsen, startte hij alvast de trekker. Die bleek echter nog in de versnelling te staan, zodat hij als een pijl naar voren schoot. Daar stond toevallig een houten schuurtje. Er was een flinke hoek versplinterd, maar over meisjes die niet kunnen trekkerrijden sprak de boer geen woord. Hij zei alleen: „Ach, die schuur moest toch plat."

Foto

Eén reactie

  • no-profile-image

    Tineke Brouwer

    Jaren geleden was ik af en toe nog verplicht trekker werkzaamheden te verrichten op ons bedrijf. Van onze 3 zonen waren er 2 echt nog veel te klein om op de trekker te rijden en de oudste zoon deed dat wel, maar volstrekt illegaal. We hadden 3 trekkers op het bedrijf en de oudste en de eenvoudigste was die voor moeders. De moeilijkste een Ford TS 100 voor vaders. Op een mooie voorjaarsdag was ik druk aan het wiersen met het oude beestje. Manlief was nog met de Ts aan het schudden. De Ts moest echter naar huis voor het aanrijden van de graskuil en het loonbedrijf zou eerder komen met de opraapwagens, dus haast was geboden. Achter in het land hield mijn man mij tegen, sprong op mijn trekker en zei dat hij het snel overnam omdat de opraapwagens er al aan kwamen.Totaal verbouwereerd stond ik naast mijn trekkertje; “en ik dan” riep ik nog vertwijfeld. “Nou jij moet de Ts naar huis rijden” riep mijn schat mij toe om vervolgens volspeed weg te snellen. Op de Ts zat nog wel ons zoontje van 6, die nooit van vaders zijde week en op de Ts een veilig plekje had. Hij zag mijn aarzeling; : kom maar mamma” riep hij, “ik weet wel hoe het moet” Achter het stuur gezeten kreeg ik een feilloze instructie hoe of alles werkte. Tot slot merkte hij nog op; “kijk mamma en dit is nou speciaal voor mamma’s” en hij wees op het plaatje van een schildpad. Daarna wees hij op het plaatje van een haas en zei:” kijk mamma en de haas is voor pappa’s want die snappen alles veel sneller en kunnen veel beter en harder rijden” Met het gangetje van de schildpad zijn we vervolgens naar huis gesukkeld. Tijdens de koffie sprak mijn zoontje tegen zijn vader: “volgende keer neem ik de Ts wel mee hoor pappa, want mamma snapt er helemaal niks van”. “Het duurde zo lang voordat we er waren want ze durfde niet eens met de haas te rijden”. Nu zijn onze zonen 16, 19 en 22 jaar. Moeder hoeft allang niet meer op de trekker. Echt geleerd heb ik ook nooit op die grote Ts te rijden en om nou te zeggen dat het me spijt; nee hoor, mannen rijden gewoon beter trekker omdat ze het gewoon veel leuker vinden en het daarom ook veel vaker in de praktijk brengen. Maar trekker fabrikanten houden gelukkig wel rekening met vrouwen, want anders hadden ze nooit het plaatje van de haas en de schildpad ingebouwd, toch……?

Of registreer je om te kunnen reageren.