Redactieblog

143 x bekeken 1 reactie

Kerels doen ‘het’ niet onverdoofd

Biggen castreren is en blijft een gevoelig onderwerp. Letterlijk en figuurlijk.

Zo schreef een varkenshouder me dat de hoeveelheid ellende wel meeviel. Tenminste, voor hemzelf. De varkenshouder zei dat hij, afgezet tegen alle andere werkzaamheden op zijn bedrijf, relatief gezien maar weinig tijd kwijt was aan castreren. Het viel dus nogal mee allemaal. Maar hij zei niets over die biggen. Voor hen valt het ongetwijfeld niet mee.
Natuurlijk, als je het maken van die twee sneetjes uitspreidt over de totale tijd dat een big te leven heeft, is de duur van de ellende te verwaarlozen. Maar de hoeveelheid pijn is in die luttele seconden volgens mij zó groot, dat het pijnquotum al voor minstens driekwart gevuld is. Het is immers een ontzettend gevoelig gebied daar tussen die achterpootjes. Dat zouden mannen toch moeten weten, en zij zijn het meestal die de castratie uitvoeren

Ik heb een paar kennissen die zich hebben laten steriliseren. De ingreep vond plaats onder verdoving en was technisch echt een fluitje van een cent: met drie tellen stonden ze weer buiten. Toch liepen ze na afloop nog zeker een week opvallend wijdbeens. Ik wil niet weten hoe ze eraan toe waren geweest als ‘het’ zonder verdoving was gebeurd.

Het is volgens mij een rare redenatie om te zeggen: onverdoofd castreren is niet erg, want het doet maar héél eventjes pijn. Ik moet de eerste vent nog tegenkomen die op die manier bij de tandarts in de stoel gaat zitten en zegt: "Laat de verdoving maar zitten, het trekken van die kies is toch zo gebeurd.”

Foto

Eén reactie

  • no-profile-image

    lijntje moons

    Tsja Margreet, De meeste 'kerels' verslikken zich in de koffie, gaan met hun ogen draaien en worden groen om hun neus als je 'toevallig' over sterilisatie praat. . . Dat zegt toch genoeg. . . ? Stel je eens voor dat ze onverdoofd deze ingreep moeten ondergaan. . .

Of registreer je om te kunnen reageren.