Redactieblog

196 x bekeken 3 reacties

Alles opzij voor de boerderij?

Ik kreeg een triest mailtje van een lezeres. Ze is van middelbare leeftijd en ze had haar eigen leven eens geëvalueerd.

Terugkijkend moest ze vaststellen dat het allemaal niet gegaan was zoals ze als klein meisje had gewild.
Ze had gedroomd van de prins op het witte paard, maar was getrouwd met een boer. Dat was in het begin nog wel romantisch geweest, maar gaandeweg was zijn bedrijf belangrijker geworden dan zijn vrouw. Dat ging zo geleidelijk dat ze het niet in de gaten had gehad. Zelf was ze steeds meer gaan doen op het bedrijf. Ze voelde zich net als hij verantwoordelijk, maar ze vergat aan zichzelf te denken. Nu ze tegen de 50 loopt, constateert ze dat ze alles opzij heeft gezet voor het bedrijf, maar dat ze niet gelukkig is.

Niet dat ze niet met een boer had willen trouwen, daar zat de pijn niet. Maar ze had graag iets voor zichzelf gehad. Een leuke baan als verpleegkundige bijvoorbeeld.

Het verhaal raakte me diep, vooral omdat ik vermoed dat deze mevrouw niet alleen staat. Hoeveel vrouwen hebben niet alles aan de kant gezet voor het bedrijf van hun man? Die mannen vinden dat allemaal heel gewoon, maar dat is het natuurlijk niet. Draai het maar eens om: welke boer zet zijn bedrijf aan de kant zodat zijn vrouw zich kan ontplooien? Ik ken ze niet, maar wie er één weet, mag me mailen.

Foto

Laatste reacties

  • no-profile-image

    A. van de Wiel

    Graag wil ik reageren op uw artikel over vrouwen die niet zouden kunnen ontplooien naast het bedrijf van hun man. Ik denk dat er toch wel boeren zijn die hun vrouw in hun ontwikkeling steunen. Mijn vrouw heeft naast het werk voor het bedrijf en huishouden een 3-jarige opleiding HBO-V in deeltijd behaald. Ze heeft, nadat de kinderen {de jongste ongeveer 6} naar de lagere school gingen, haar oude beroep van Z-verpleegkundige weer opgepakt. Na ongeveer 8 jaar is zij teamleidinggevende geworden in een verzorgingstehuis.Na ongeveer 4 jaar en een managementopleding is zij nu zorgmanager in een particulier zorgbureau. Ik heb haar altijd gesteund in haar streven om zich te ontplooien.Ons bedrijf was toen zij met haar opleiding begon ongeveer 58 ha akkerbouw met een redelijk extensief bouwplan.Het bedrijf is daarna nog verder gegroeid naar ongeveer 76 ha en is intensiever geworden. Tot in 2002 ging dit nog redelijk goed. Daarna was ik gedwongen doordat het te groot voor mij werd het bedrijf te verkleinen en hebben wij nu nog een bedrijf van ongeveer 50 ha. Ik heb in de bedrijfsvoering vaak rekening moeten houden met de werktijden van mijn vrouw. Ik ben blij dat ik haar heb kunnen ondersteunen in haar streven om een goede moeder en goed functionerende werkneemster te zijn.Ik zie ook in mijn omgeving voorbeelden van vrouwen van boeren die zich ontwikkeld hebben in hun baan buitenshuis. Ik hoop dat ik u hiermee heb aangetoond dat er wel degelijk boeren zijn die de ontwikkeling van hun vrouw stimuleren. Met vriendelijke groet, A.van de Wiel, Klundert

  • no-profile-image

    Mariët Reins

    De laatste alinea uit het stukje van 5 december besluit me een reactie te geven. Onze situatie is "afwijkend" van vele andere situaties denk ik, want ik heb als dochter het bedrijf (akkerbouw) van mijn ouders overgenomen. Mijn man komt niet uit de agrarische sector, maar had van meet af aan wel begrip voor de situatie, vond en vindt het fantastisch wat ik doe, maar helpt totaal niet in het bedrijf. Toen onze kinderen zich aandienden, heeft hij zijn baan laten omzetten van 5 naar 3 dagen per week en was hij de persoon die met onze jongens naar het consultatie-buro ging, de was deed, kookte en zorgde dat het huishouden draaide. Inmiddels zijn de jongens 8 en bijna 10 jaar oud, en is mijn man weer full-time aan de slag als hoofd technische dienst op een middelgroot bedrijf. Ik ben me zeer bewust van dit lot uit de loterij, maar mijn man heeft er nooit een probleem van gemaakt om zelf een stap terug te doen zodat ik kon gaan voor mijn bedrijf. Ze zullen wel niet dik gezaaid zijn zulke mannen, maar ze zijn er wel, en ik voel me nogmaals zeer gelukkig met zo'n man mijn leven te mogen delen!

  • no-profile-image

    G.H. Wildenbeest

    Geachte mevrouw, In uw artikel vraagt u of er een boer is die alles opzij zet om zijn vrouw een baan te gunnen. Wel, hier is hij. Ik moet u wel erbij zeggen “ alles” is wat vergaand, maar mijn vrouw werkt toch 24 uur per week als verpleegkundige op de intensive care afdeling. We hebben een bedrijf met 85000 vleeskuikens, 280 vleesvarkens, 70 rose vleesstieren en 14 hectare akkerbouw. Ons gezin bestaat uit 3 kleine kinderen van 5, 3 en 1 jaar. In de weekenden pas ik zelf op de kinderen als mijn vrouw moet werken, in de week gaat alleen de kleinste naar de oppas. De oudste gaat naar school en de middelste is thuis. De boodschappen doen is mijn taak en verder hebben we 1 morgen in de week een poetsvrouw. Ik moet toegeven dat het financieel de afgelopen jaren geen weelde was dat ze nog werkte, maar armoede was het ook zeker niet, je moet het beide willen en ik vind het een normale zaak dat ook een vrouw een eigen baan kan houden mocht ze dat willen. Wel moet je oppassen dat het gezinsleven geen chaos wordt en dat je tijd genoeg neemt voor de kinderen (een van beide thuis zijn als ze uit school komen enz.). Zo zie je maar: De echte mannen zijn er nog (ook onder agrarische ondernemers).

Of registreer je om te kunnen reageren.