Home

Achtergrond 3196 x bekeken 6 reactieslaatste update:29 okt 2014

‘Ze is chaotisch. Dat stoort me, maar saai is het in elk geval nooit’

Samenwonen en werken op hetzelfde erf, wat doet dat met
de relatie tussen man en vrouw? Bert Wentink en Erika Klein Kranenbarg vertellen wat het voor hen betekent.

Bert:

“Dat ik boer zou worden lag niet vast, maar wat ik zeker wist, was dat ik niet onder een baas wilde werken. Werk moeten doen waar je het misschien niet mee eens bent, dat leek me niks. Als boer ben ik helemaal eigen baas.

Of ik een meewerkende partner zocht? Dat heeft me nooit geboeid; ieder zijn ding. Een milieuactivist of zo had trouwens niet gewerkt. Van mijn partner verwacht ik wel dat ze begrip heeft voor het bedrijf en een beetje meedenkt. Dat zit met Erika wel goed.

Ik leerde haar kennen in een discotheek. Voor haar had ik wat vriendinnen gehad, maar die relaties liepen steeds stuk. Ik was altijd bang om me te binden. Voor mij was het vrijheid, blijheid. Met een partner moet je rekening houden en dat zag ik niet zitten. Met Erika was het anders, al dacht ik ook met haar in het begin wel: ga ik door of niet? Maar ja, ik wilde toch ook niet alleen blijven, en de perfecte partner bestaat nou eenmaal niet. Met Erika wil ik wel graag oud worden.

Wat ik aantrekkelijk vind aan haar is dat ze heel makkelijk praat. Ik heb dat minder, dus zij compenseert me op dat gebied.

Een ander verschil tussen ons is dat zij heel cha-otisch is, terwijl ik netjes en gestructureerd ben. De autosleutels horen in de vensterbank te liggen. Liggen ze daar niet, dan irriteert mij dat. Of als ik Loek naar bed breng en zijn pyjama ligt niet waar die moet liggen, dan denk ik knarsetandend: Erika, ruim nou eens wat beter op! Het stoort me, maar tegelijk moet ik zeggen dat haar chaotische kant wel leven in de brouwerij brengt. Het is nooit saai met haar.

Erika werkt niet mee op het bedrijf en dat vind ik prima. Mijn vader is er nog en verder heb ik alles zo ingericht dat ik het werk ook alleen kan. Ik hoef geen 500 koeien en een medewerker. Voor mij is 120 koeien de max en de robots zijn mijn medewerkers. Bovendien wil ik tijd overhouden om Loek naar school te brengen en met hem mee te gaan naar zwemles en voetballen.

Angst om me te binden, daar heb ik geen last meer van. Het is nu eerder andersom. Toen Loek 
geboren werd, was ik ineens bang dat ik hem zou kunnen verliezen. Of dat mij wat zou gebeuren, zodat hij geen vader mee zou hebben. Een kind behoort een mama en een papa te hebben vind ik.”

Erika: 'Vroeger verstopte ik de afwas omdat ik wist dat hij zich eraan stoorde'

“Vroeger dacht ik altijd: ik wil later nooit een boer. Als boerendochter wist ik hoe druk een boerderij kan zijn. Toen ik Bert leerde kennen, wist ik niet dat hij koeien had. Dat vertelde hij pas na een week of drie. Ik moest toen wel even denken of ik met hem verder wilde. Een buurjongen zei: probeer het toch gewoon, en zie over drie maanden verder. Dat deed ik. Het maakte trouwens al niet meer uit, want ik vond Bert al te leuk. Maar ik heb hem wel meteen gezegd dat ik niet van plan was boerin te worden. Dat vond ‘ie helemaal geen probleem.

Ik werk in de zorg en om mijn hoofd leeg te maken fotografeer ik graag. Dat begon als hobby. Nu vragen anderen me vaak of ik voor hen wil fotograferen. Het is een goede tegenhanger voor mijn chaotische kant. Ik ben niet zo netjes en gestructureerd als Bert. Dat botst wel eens.

In het begin van onze verkering verstopte ik de afwas omdat ik wist dat het hem stoorde als die nog op het aanrecht stond. Nu doe ik dat niet meer. Ik probeer rekening met hem te houden, maar ik ben ook wie ik ben. Ik zie ook niet alles wat hij ziet. Voor de open dag van de nieuwe stal was hij met zijn ouders bijvoorbeeld druk aan het schoonmaken en opruimen. Ik wilde wel helpen maar wist niet waar en hoe. Ik vond het al zo schoon en netjes overal.

Sinds juni wonen we op de boerderij. We zien elkaar nu meer en vormen echt een gezin. En Loek komt niet meer te laat op school. Eerder wel omdat ik de tijd vergat. Bert is om acht uur binnen om te ontbijten, dus zitten we dan aan tafel. Hij zorgt voor structuur. Dat is niet altijd leuk, maar wel goed.

Bert is geen prater. Hij praat makkelijk over koeien en voetbal, maar niet over zijn gevoelens. Als ik iets wil bespreken, moet ik dat rustig aanvliegen. Vervolgens moet hij er een poos over nadenken. Een antwoord kan een hele tijd op zich laten wachten. Daar word ik wel eens ongeduldig van. Ik ben veel impulsiever.

Sinds de geboorte van Loek is hij trouwens meer over zijn gevoelens gaan praten. Loek lag de eerste drie maanden in het ziekenhuis. Daar heb ik Bert voor het eerst zien huilen. Hij was zo bang dat het verkeerd zou aflopen... Hij mag dan bang zijn geweest om zich te binden, nu is hij vooral een lieve en zorgzame vader.”

Laatste reacties

  • LUCTOR

    Leuk verhaal maar wat ik niet helemaal begrijp is waarom een man van middelbare leeftijd nog met zijn ouders in maatschap boert, de tijd dat een boer nog eigenbaas was is al lang vervlogen ik merk aan het artikel dat Bert nog niet veel verder is geweest als het boerenerf misschien op vakantie na hoop als hij straks de boerderij alleen gaat runnen en niet meer op zijn ouders terug kan vallen mede het feit dat hij met 30 koeien wil uitbreiden en meer tijd aan het bedrijf dient te besteden de relatie hier niet onder gaat lijden.

  • Ferm

    Mooi verhaal. Inderdaad, waarom uitbreiden eventueel naar 120 koeien als je nu, in maatschap, met 90 koeien ook voldoende inkomen haalt. Zou misschien net de flexibiliteit, in beschikbare vrije tijd weghalen, die je nu voor je gezin kan inzetten.

    Margreet Welink, leuk dat je wat meer het persoonlijk verhaal rond het boeren voor het voetlicht brengt. Ik denk daarbij ook aan je reportage over boeren in oorlogstijd en de vragen die je stelt op Connect.

  • ruurlo

    Hoi Luctor ...We hebben al vele verre reizen gemaakt voor dat Loek in ons leven kwam, en nu gaan we wat dichter bij huis en dan is het makkelijker om goede oppas te hebben. En juist door de robots hebben we nu meer vrijheid om leuke dingen te doen. Bert kan nu ook meer vader zijn, Loek naar school brengen, s 'avond een verhaaltje voor lezen, en straks met hem naar de voetbal of andere hobby e.d. De robots zijn juist een hele bewuste keuze omdat we ons sociale leven ook belangrijk vinden, ik vind het persoonlijk heel fijn dat we op een feestje niet meer als eerste naar huis hoeven omdat Bert moet melken... Ik denk dat de volgende 13 jaar juist alleen maar fijner worden, we hebben 7 jaar lang niet bij het bedrijf gewoond, maar het heeft veel voordelen om wel bij het bedrijf te wonen en twee medewerkers te hebben ... Groet Erika

  • LUCTOR

    Erika mijn zegen hebben jullie en Bert is denk ik een geluksvogel met zo,n spontane vrouw aan zijn zij.
    Groetjes,
    Luctor.

  • ed12345

    Luctor en Paysanne als je een bedrijf ook in de verdere toekomst ,in hun geval misschien voor Loek,rendabelwilt houden zal je toch steeds een beetje groter moeten worden .Dat wordt waarschijnlijk niet meer werk door de steeds voortschreidende mechanisatie en automatisering

  • Ferm

    @ed12345, ieder moet doen zoals hem of haar het beste lijkt. Ik denk dat je met 1 persoon 80 koeien kunt rondzetten. Wil je meer dan moet je investeren in mechanisatie en dat brengt ook extra kosten met zich mee. Wel lees ik dat ze al met 90 koeien robotmelken. In dat geval hoef je geen 2de robot aan te schaffen voor die extra 30 koeien, want die is er al, je kan hem dan wel inderdaad rendabeler maken. Zal wel wat extra werk geven, maar is te overzien lijkt me in dit geval.
    Los van dit alles denk ik dat 80 koeien zonder robot een mooie omvang is voor een bedrijf met 1 persoon, ook voor in de toekomst.

Laad alle reacties (2)

Of registreer je om te kunnen reageren.