Home

Achtergrond 698 x bekeken 1 reactie

Buurboer blijkt moordverdachte (3)

Case closed. Het stoffelijk overschot van Lolita is gevonden.

Vorige maand startte de politie met de zoektocht naar de stoffelijke resten van Lolita op de vuilstortplaats die de medeplichtige, een vriend van de dader die geholpen heeft het lichaam weg te werken, had aangewezen. Laag na laag werd voorzichtig afgegraven, maar zonder resultaat. Na meer dan een week besloot de politie te stoppen met zoeken. Ik was ervan overtuigd dat ze haar niet zouden vinden. Maar op de laatste dag, één uur voordat definitief gestopt zou worden, stuitte de politie op een stuk landbouwplastic met daarin stoffelijke resten en stukken kleding. Ze hadden haar gevonden! Ik ben gaan zitten toen ik het op de radio hoorde. En daarna gaan ijsberen. Blijdschap voor de familie Brieger wisselde zich af met een enorme woede richting buurboer Hans. Hij had het toch gedaan. Hoe kon hij. Ik heb er een paar nachten slecht van kunnen slapen.

Lolita's stoffelijk overschot lag op 6 meter diepte. De vuilstort bevindt zich namelijk boven een oude ijzermijn. Juist het gedeelte waar het lichaam lag is de afgelopen decennia verzakt, waardoor het overschot in de oude mijnschacht is geschoven. Radio en tv meldden dat de resten voor DNA-onderzoek naar Mainz werden gebracht. De kledingresten kwamen precies overeen met wat Lolita droeg toen ze verdween.

Ondervraagd door de politie

Iets meer dan een week erna ging de telefoon: de hoofdcommissaris van de Kriminalpolizei in Trier vroeg of hij langs kon komen. Hij wilde me spreken naar aanleiding van een opmerking die ik tegen de politie had gemaakt, omdat ik niet kon geloven dat Hans de dader kon zijn. Juist op het moment dat de commissaris bij ons was, meldde het forensisch instituut in Mainz dat de stoffelijke resten van Lolita werden vrijgegeven; ze was het dus echt.

Een schoonzusje van Lolita chatte me die avond dat Lolita in het geheim zou worden begraven. 'Onze familie kan het niet aan en ik kan je zeggen dat het 'grauhafter' (verschrikkelijker) is dan je denkt. Die man kwam dagelijks, vrolijk lachend, langsrijden. Hij heeft zijn eigen kind vermoord (Lolita was zeven maanden zwanger van Hans) en dan ook nog eens verstopt op de plaats waar onze moeder dagelijks vanuit haar woonkamer op kijkt.'
Later hoorde ik van een buurman dat de medeplichtige heeft verteld dat Lolita door haar vriend is gewurgd. Dat kun je je toch niet voorstellen? Ik weet inmiddels dat het inderdaad zo is gegaan.

Omwonenden wisten ervan

Bij de schoolbushalte van mijn zoontje raakte ik met een andere moeder in gesprek over Lolita. Ze vertelde me dat haar grootmoeder haar als kind al waarschuwde: 'Ga daar niet spelen, daar ligt Lolita.' Haar grootouders waren ook boeren en hun weiland lag vlak naast de vuilstort. Ze woont nu in het huis van haar grootouders, maar achter het huis wilde ze nooit graag wandelen en nu zeker niet meer, vertelde ze me. Mijn mond stond open. 'Waarom is dat nooit aan de politie gemeld?' vroeg ik haar. Ze keek me aan en zei: 'Je weet toch hoe de Eifelaars zijn?'
Een vriendin die hier vlakbij woont, wil verhuizen. 'Tussen zulke mensen wil ik niet wonen, ze wisten er allemaal van en niemand deed zijn mond open. Wat zijn dat voor mensen?'

Petje af voor de politie

De hoofdcommissaris van de politie heeft zelf tien jaar aan de zaak gewerkt. Door zijn doorzettingsvermogen, dat niet verminderde toen anderen de hoop begonnen op te geven na tien dagen graven, is Lolita toch gevonden. Ik heb de commissaris gevraagd of hij niet getwijfeld heeft of ze haar zouden vinden. ‘Zeker niet, ik wist gewoon dat we haar zouden vinden’, was zijn antwoord.

Eifelkrimi’s en Wikipedia

Inmiddels kent iedereen Lolita. Dat merkte ik toen ik de dag na het gesprek met de hoofdcommissaris in Hillesheim in een boekenwinkel navraag deed naar een bepaald boek. Toen de verkoopster mijn adres vroeg, keek niet alleen zij maar ook de mensen die naast en achter mij stonden te wachten meteen op. Er werd gereageerd met 'dat is toch het dorp waar…'
Ik wilde nog wat rondkijken in de winkel en ging de ruimte ernaast in. Daar barstte ik spontaan in lachen uit. Want wat bleek? De héle ruimte was ingericht voor de boeken van Jacques Berndorf, van wie ik er op dat moment achterkwam dat hij dé Eifelkrimi-goeroe is! Niet alleen zijn boeken stonden uitgestald, maar ook posters, flessen bloedwijn en bizarre moord-ansichtkaarten. Naast de winkel zit bovendien Krimicafé Sherlock. Is dat niet bizar?

Zwijgen is goud?

En de dader? Die zwijgt nog steeds in alle talen, zoals hij de laatste 30 jaar heeft gedaan. Maar dat hij het heeft gedaan, daarvan is de politie overtuigd. Ik wilde het gewoon niet geloven, maar heb inmiddels begrepen dat diverse getuigen meer hebben gezien en dat na al die jaren eindelijk aan de politie hebben doorgegeven. Ik begrijp nu ook waarom Aktenzeichen XY, de Duitse Opsporing Verzocht, het filmpje over Hans en Lolita zo Boeket-reeksachtig heeft gemaakt. Ze hebben op deze manier meer dan 100 getuigen over de streep gehaald, zodat die de politie na al die jaren eindelijk zouden melden wat ze hebben gezien.

Wij zijn het nog steeds aan het verwerken, mijn boer en ik. Maar of we het ooit kunnen bevatten? Nee. Dan denk je in een piepklein, ingeslapen, dorpje te zijn terechtgekomen, waar nooit iets gebeurt, in een uithoek van de Eifel…

Foto

Eén reactie

  • no-profile-image

    V.d. Wetering

    Je kan hier zelf wel een boek over schrijven!

Of registreer je om te kunnen reageren.