Home

Achtergrond 214 x bekeken laatste update:21 mei 2012

Bleker moet oppassen voor bokkende partijen

Staatssecretaris Henk Bleker houdt van duidelijke taal en ferme standpunten en dat laat hij graag merken als hij voor een zaal met boeren staat.

Daarbij pakt hij ook langlopende problemen aan zoals de aanpak van het mestoverschot en de aanleg van natuur in Nederland waarop het kabinet Rutte fors wil bezuinigen.

In de mestvisie van de regering is duidelijk het resultaat van overleg met de sector te zien, tegelijkertijd is de bal om de doelen te halen ook heel handig bij de sector zelf neergelegd. Het wordt nog een hele toer voor de veehouderij om de gestelde doelen voor bijvoorbeeld mestverwerking te halen. Wat meer diplomatie in de onderhandelingen en het minder op scherp zetten van verhoudingen zijn op andere terreinen hard nodig.

Natuurakkoord
In het natuurbeleid is een groot deel van de verantwoordelijkheid bij de provincies neergelegd inclusief een forse bezuiniging op het budget. In september dit jaar werd een moeizaam akkoord bereikt over het nieuwe natuurbeleid met de koepel van provincies IPO. Inmiddels lijkt dat akkoord al gesneuveld voor het uitgevoerd kan worden. Het akkoord is afgewezen in de provincie Noord-Brabant en Groningen en dat dreigt ook te gebeuren in Noord-Holland en Flevoland. Flevoland heeft zelfs al een rechtszaak aangespannen tegen ELI om de rijksbijdrage voor het door Bleker geschrapte natuurgebied Oostvaarderswold af te dwingen.

De harde onderhandelingen om de bezuinigingen op natuuraanleg en beheer af te dwingen keren zich nu tegen de staatssecretaris. Daarbij spelen ook politieke verhoudingen in de provincies een rol.

Opvallend is dat in Brabant de PVV tegen het akkoord stemde, terwijl deze partij landelijk juist voorstander is van de forse bezuinigingen op natuur. Totaal onduidelijk is het nu hoe het verder gaat, alle twaalf provincies en de Tweede Kamer moeten immers instemmen met het akkoord.
Dat raakt ook de landbouw direct. Voortdurende onzekerheid over de budgetten van provincies voor inrichting van het landelijk gebied inclusief zaken als kavelruil. Belangrijker nog de onduidelijkheid over gebieden met een beschermde natuurstatus. Dat zou minder kunnen worden als de EHS kleiner zou worden en de provincies in de loop van volgend jaar de nieuwe begrenzingen op stellen. Dat maakt heel wat minder enthousiast over de aanpak van Bleker die door zijn talrijke vijanden in politiek en natuurkringen als natuurbarbaar wordt weggezet.

Brusselse porseleinkast
Ook in Brussel heeft Bleker inmiddels al op flink wat tenen getrapt, bij de zowel de EU als bij de Belgische regering. Los van de vraag of Brusselse kritiek altijd terecht is zijn er op meerdere terreinen flinke meningsverschillen. Bijvoorbeeld over het Nederlandse streven om de Hedwigepolder niet te ontpolderen en over het halen van Natura 2000-doelstellingen.
Over de Hedwige is de Vlaamse federale regering boos. Daarbij komt dat Nederland een van de meest kritische lidstaten is over de hoogte van het EU-budget en per minder geld wil afdragen aan de EU.

Volgens meerdere ingewijden in de Brussel dreigt Nederland terecht te komen in de groep van erkende EU-critici als Zweden, Denemarken en Groot-Brittannië.

Ook neemt Nederland volgens dezelfde ingewijden soms verbazende posities in die dan wel principieel zijn of voor Nederland van weinig belang, maar ondertussen wel kwaad bloed zetten bij landen die er wel belang bij hebben.

Zo houdt Nederland als enige lidstaat de toetreding tegen van Bulgarijë en Roemenië tot het Schengen-verdrag. Deze week leidde dat tot een oproep van de president van Roemenië om Nederlandse groente te weren. Iets wat ze in Brussel ook nog niet zijn vergeten is de persoonlijke actie van Bleker om de export van groente naar Rusland weer vlot te trekken na de Ehec-crisis. Daarmee scheerde hij voor de commissie langs, die dat voor alle landen tegelijk aan het regelen was. De staatssecretaris onderstreepte daarmee zijn drang om niet te praten, maar te doen. In Brussel staat het zo ongeveer gelijk aan het dansen als een olifant in een porseleinkast.

Gelijk krijgen is belangrijker dan gelijk hebben

Dat baart toch wat zorgen over de onderhandelingen over het nieuwe Gemeenschappelijk Landbouwbeleid. Ook deze week staat dat weer op de agenda van de bijeenkomst van EU-landbouwministers. Nederland wil op vrijwel alle onderdelen aanpassing van de voorstellen van de (Roemeense!) EU-landbouwcommissaris Dacian Ciolos.

In de eerste plaats op de bovengemiddelde daling van het budget voor Nederland (meer dan 8 procent). Maar ook op het onderdeel vergroening. Nu hebben vrijwel alle landen forse kritiek op het nieuwe GLB-voorstel, maar het is wel zaak om de juiste bondgenoten te vinden voor staatssecretaris Bleker. Het is dan niet verstandig om potentiele medestanders op andere terreinen al te veel openlijk tegen te werken, ook al gaat het dan om zaken van ondergeschikt belang.

Keiharde openlijke standpunten en uitspraken vooraf maken het daarbij ook niet makkelijker. In Brussel geldt, nog meer dan op andere plaatsen, dat het niet gaat om gelijk hebben, maar om gelijk krijgen. Of meer in Blekers termen: andere partijen kunnen dan wel op een makke pony lijken, toch kunnen ze altijd nog een keer gemeen bokken of een been uitslaan.

Of registreer je om te kunnen reageren.