Home

Achtergrond 2283 x bekeken 4 reacties

Hollandse koffie en Feuerzangenbowle

Emigranten ruiken soms nog de Hollandse koffie. Maar Duitse Feuerzangenbowle is zoveel lekkerder.

De Fries Hylke Speerstra, oud-journalist en boerenzoon, heeft een boek geschreven over Nederlandse boerenzoons en -knechten die na de Tweede Wereldoorlog emigreerden. Zij wilden boer blijven, maar dat was voor hen in Nederland niet mogelijk.

In de jaren vijftig en zestig vertrokken veel jonge boerengezinnen vooral naar verre landen als Canada, Nieuw-Zeeland, Australië en Zuid-Afrika. Vanuit Rotterdam vertrokken ze per boot en waren vaak wekenlang onderweg. De laatste decennia is die trend veranderd. Nu emigreren steeds meer jonge Nederlandse boeren naar landen binnen Europa.

Doorploeteren

Wij waren niet zo jong toen we uit Nederland vertrokken; rond ons 40ste waagde we de sprong. Makkelijk was het niet, maar toch hebben wij het zo veel makkelijker dan degenen die in de jaren vijftig van de vorige eeuw emigreerden. Neem nu de boeken van Wil den Hollander, boerin in Frankrijk. Deze Zeeuwse boerenfamilie bleef doorploeteren, ondanks tegenslag op tegenslag. In de tijden dat wij het erg moeilijk hadden, heb ik die boeken gelezen. Soms met tranen in mijn ogen. Telkens dacht ik weer: dan valt het bij ons toch best mee. Tja, gedeelde smart...

Hollandse koffie

Net als Den Hollander schrijft Speerstra over heimwee, een gevoel dat nooit overgaat. Hij schrijft dat sommige oudere emigranten midden in de nacht wakker worden en pasgemalen Hollandse koffie ruiken. Ik ken het gevoel, maar dat heeft ook te maken met het winterbluestype dat ik ben. Een avondje klessebessen aan de telefoon helpt!
Wij hebben namelijk, in tegenstelling tot boeren als familie Den Hollander, nu internet en niet te vergeten een betaalbare telefoon. Voor ons is het zoveel makkelijker om ‘even over te komen’. Mensen die 50 jaar geleden of eerder emigreerden, vertrokken met de wetenschap dat ze hun ouders en familie niet meer terug zouden zien. Kun je het je voorstellen?

Pasgeleden kreeg ik een filmpje toegestuurd dat 50 jaar terug is gemaakt door een oom van Henk die met zijn gezin eind jaren vijftig vanuit Eemnes (U.) naar Nova Scotia in Canada is vertrokken. Na het begin word het filmpje wat minder bibberig, maar je kunt goed zien hoe de levensomstandigheden daar vroeger waren. Bij 6.30 minuten zijn interessante beelden te zien van hoe men daar toen hooide.

Heimweetijd

De wintertijd komt er weer aan, ik noem dat altijd heimweetijd. Het is wat rustiger en door de vele sneeuwbuien (40 centimeter in een nacht is hier normaal) ben je vaker aan huis gebonden. Zo heb je meer tijd om na te denken en dus te piekeren. Leuk hier in de omgeving zijn de Weihnachtsmarkte, de kerstmarkten. Méér dan gezellig, ook vanwege de glühwein-soorten die je echt nodig hebt, want koud kan het zijn in de vulkaan- en Schnee-Eifel.

Feuerzangenbowle

Afgelopen oud en nieuw hebben we bij de buren op straat een heuse bar uitgegraven in de sneeuw en er vuurpijlen, glazen, flessen wijn en champagne in geplaatst. Ik had mijn oude Haller 3-pits petroleumstel meegenomen en er een grote pan chocolademelk op warm gemaakt. Alfred, onze buurjongen, had wel het lekkerste (en leukste) gemaakt: Feuerzangenbowle.

Feuerzangenbowle is vernoemd naar de 'Feuerzange’, de vuurtang waarmee een met bruine rum overgoten 15 tot 20 centimeter lange suikerhoed (suikerkegel) wordt aangestoken, boven een pan met droge rode wijn, waarin kruidnagels, hele kaneelstokjes, steranijs, citroenen- en sinaasappelschillen zitten. De rum mag niet te sterk zijn (54 procent is goed), anders karamelliseert de suikerhoed in plaats van dat die smelt. Het is in Duitsland traditie om omstreeks kerst en oudjaar een Feuerzangenbowle te houden. Het liefst doet men dat buiten in de sneeuw met familie en/of vrienden. In de koude en donkere dagen rond kerst kan daar geen Hollandse koffie tegenop!

Foto

Laatste reacties

  • no-profile-image

    Jeroen

    Heimwee kan erg moeilijk zijn. Voordeel van in Europa zijn, je bent binnen 8 uur heel ver in Europa. Zelf kost het mij 1 dag als ik de lokale Russische vliegtuigmaatschappij neem of 2 dagen met de trein naar Moscow en dan nog een 3.5 uur met vliegtuig.
    Ik ben al uit Nederland "jong" vertrokken en het gekke is, als je in Nederland bent mis je de andere landen waar je zit/zat en andersom.

    Klinkt trouwens wel lekker Feuerzangenbowle, beter dan Vodka hier :))

  • no-profile-image

    Vera

    Ha Monique, een mooie blog die gelijk herinneringen oproept. Een paar jaar geleden, toen ik net een jaar boerin in Noorwegen was, las ik 'Boerin in Frankrijk' en dat ging met een lach en een traan. Op het moment dat in het boek stier Norbert dood ging, raakten Johan en ik een jonge stier kwijt door 'oplopen'. Niet fijn om te zien hoe een dier doodgaat. Op mijn eigen blogspot plaatste ik toen de blog 'Volwassen mensen huilen niet' (de titel van één v.d. 3 boeken van W. den Hollander). Op dit moment overweeg ik 'm alsnog te sturen naar 'Boerderij'... als ode aan een wereldboek.

  • no-profile-image

    Monique Vos

    Doen, Vera! Ik ben benieuwd!!! Jeroen het klopt wat je schrijft, Ik heb het ook. Wil ontzettend graag naar Nederland, en als ik er ben wil ik weer terug. Toevallig ben ik nu bij mijn vader op bezoek en was vanmiddag in het dorp in een winkel waar ik mijn armen vol had met boodschappen (ja ik weet het, ik had beter een mandje kunnen pakken :-). Een gedeelte van de boodschappen viel op de grond. Tot mijn verbijstering liep iedereen langs, zonder een vinger uit te steken. Terwijl ze zagen dat ik mijn armen vol had. Was me dat in Duitsland overkomen dan had iemand me meteen geholpen.

  • no-profile-image

    boerin

    Dat is grappig, Monique, mijn dochter kwam thuis met precies dezelfde ervaring. Ze miste de beleefdheid die ze hier gewend is. Kleine dingen zoals een deur openhouden, iemand voor laten gaan, 'excuse me' zeggen. Ikzelf zie dat minder, maar zij heeft er een naar gevoel aan over gehouden.

Of registreer je om te kunnen reageren.