Home

Achtergrond 188 x bekeken 2 reacties

Biodiversiteit ja, maar dan wel met boerenverstand

Geef boeren een rol in het behoud van de biodiversiteit, betoogt Esther de Lange. Het waarborgen van biodiversiteit is niet alleen een morele plicht, maar ook economisch aantrekkelijk. In een rapport komt zij met plannen en knelpunten.

Afgelopen week nam de Milieucommissie van het Europees Parlement mijn rapport over biodiversiteit aan. Hoewel dit geen nieuwe wetgeving opstelt, liepen de gemoederen toch hoog op. Het rapport geeft de ambities van het Parlement voor de komende jaren weer. Met name over de rol van de landbouw en de omgang met Natura 2000-gebieden liepen de meningen ver uiteen. En dat terwijl de gemiddelde Europeaan biodiversiteit niet meteen op zijn prioriteitenlijstje heeft staan. Slechts 38 procent kent het begrip en weet dat het hierbij gaat om het beschermen van planten- en dierensoorten en verschillende habitattypes. Samen zorgen zij voor robuuste ecosystemen die tegen een stootje kunnen en ons voorzien van bijvoorbeeld gezuiverd water, vruchtbare landbouwgrond en grondstoffen.

Het waarborgen van biodiversiteit is niet alleen een morele plicht, maar ook economisch aantrekkelijk. Zo berekende de Teeb-studie dat biodiversiteitsverlies onze samenleving al 50 miljard per jaar kost, oplopend tot 7 procent van het wereldwijde bruto nationaal product in 2050.

Tot zover de theorie. De praktijk blijkt uiteraard altijd weerbarstiger. Want wat doe je als de burger niet bereid is te betalen voor de extra kosten die dat met zich meebrengt? Enige vorm van compensatie lijkt me dan op zijn plaats. Als je bovendien weet dat 70 procent van het Europese landschap wordt beheerd door boeren, dan ligt het voor de hand dat die een rol daarin hebben en houden.

Een amendement van groenen, socialisten en liberalen dreigde de landbouw als enige de zwarte piet toe te spelen door vooral naar de agrarische sector te wijzen als de grote veroorzaker van biodiversiteitsverlies. Dat is veel te kort door de bocht. Gelukkig volgde een meerderheid van christen-democraten, conservatieven en communisten mijn lijn. Dat vraagt overigens ook op de lange termijn om een Europees landbouwbeleid dat productie en gezonde ecosystemen hand in hand laat gaan in plaats van een beleid dat voor veel geld landbouwgrond opkoopt en in kunstmatig beheer geeft.

In veel landen gaan landbouw en biodiversiteit overigens ook prima samen. Als rapporteur namens 736 parlementariërs uit 27 landen kom je er snel genoeg achter dat de Nederlandse discussie over bijvoorbeeld Natura 2000 de Europese niet is. Hoewel met name onze buurlanden vergelijkbare spanningen kennen, gaan niet overal in Europa hele gebieden op slot en lijken in veel landen economie en ecologie goed verzoenbaar.

Deels hebben we dat in Nederland zelf veroorzaakt. Zo wil Den Haag Natura 2000 (Europees) én de EHS (nationale wetgeving), terwijl onze buurlanden alleen aan hun Europese verplichtingen voldoen. Dergelijke Nederlandse ’specialiteiten’ dienen in Den Haag aangepakt te worden.

Maar ook in Europa wil ik met mijn rapport de vinger op de zere plek leggen. Zo zijn delen van de wetgeving wel erg vaag (wat is bijvoorbeeld een significant effect en hoe meet je dat?) en laat de Europese Commissie de lidstaten aan hun lot over. Veel landen vinden dat trouwens wel best, want zo kunnen ze toch hun eigen zin doen. Meer duidelijkheid en leiderschap zijn dus gewenst van de Commissie.
Ook dienen we meer samen te werken over landsgrenzen heen. Het is toch vreemd dat er vrijwel identieke gebieden in het Duits-Nederlandse grensgebied zijn, waarvan de betrokken partijen elkaar nog nooit gesproken hebben en de gebieden niet op elkaar aansluiten?

Tot slot wijst mijn rapport op de grote verschillen tussen landen over zaken als externe werking (in Nederland kilometers; in Frankrijk geen enkele), uitzondering van bestaande activiteiten (in Frankrijk is de visserij uitgezonderd van Natura 2000) en rechtspraak. Wil Europa een geloofwaardig soortenbeleid voeren, dan moeten de neuzen uiteindelijk dezelfde kant op staan. De grote uitdaging is het vinden van pragmatische oplossingen en win-winsituaties. Biodiversiteit: ja, maar dan wel met gezond boerenverstand!

Esther de Lange (CDA) is Europarlementariër

Administrator

Laatste reacties

  • no-profile-image

    Henk

    Beste Esther,

    Ik begrijp dat je graag op alle mogelijke manieren zieltjes wilt winnen voor je politieke partij die naar mijn idee terecht is afgestraft tijdens de verkiezingen, maar als je een rapport en een opiniestuk schrijft over een bepaald onderwerp verdiep je dan aub wel eerst in de feiten ipv van aan te komen met holle retoriek.

    Een paar correcties op je verhaal:
    "Zo wil Den Haag Natura 2000 (Europees) én de EHS (nationale wetgeving)"
    Dit is beleid van haar eigen minister en van vele ministers daarvoor. In die zin dus niets nieuws. Het is ook democratisch vastgesteld beleid dus ook legitiem. Bovendien heeft elk ander EU land ook én eigen beleid én EU beleid. Daarin is NL dus zeker niet uniek. Integendeel in weinig landen is het nationaal beleid en het Europees beleid zo vergelijkbaar. Kortom wel heel erg kort door de bocht geformuleerd en niet volgens de feiten.

    Een volgende uitspraak: "Zo zijn delen van de wetgeving wel erg vaag". Zo vaag is het niet, het is alleen juridisch geformuleerd en het betekent niets meer dan dat per geval (plan/project) beoordeeld moet worden of het wel of niet toegestaan kan worden. Juist daardoor ontstaat ruimte in de wetgeving. Dat haar minister daar niet mee om kan gaan is een andere zaak. Dat zij dit niet begrijpt is weer een andere zaak. Mijn advies is om eens in wat juridische literatuur te duiken om te begrijpen waarom dergelijke wetten zo zijn geformuleerd en welke voordelen daar aan zitten. Het probleem is dat de zaken best wel duidelijk zijn, maar dat sommige mensen zich niet kunnen vinden in de duidelijkheid.

    Als de commissie sterker gaat optreden heeft NL een groot probleem want we presenteren momenteel nog slechter dan Italie als het gaat om het nakomen van Europese verplichtingen.

    "Het is toch vreemd dat er vrijwel identieke gebieden in het Duits-Nederlandse grensgebied zijn, waarvan de betrokken partijen elkaar nog nooit gesproken hebben en de gebieden niet op elkaar aansluiten?"

    Ook deze uitspraak is niet waar. Juist de samenwerking tussen Nederland en Duitsland heeft mede dankzij de EU en allerlei Interreg programma's een ontzettende vlucht genomen. Op verschillende locaties zijn dan ook grensoverschrijdende natuurgebieden waarvan de beheerders intensief met elkaar samen werken.

    Ten slotte de opmerking "Tot slot wijst mijn rapport op de grote verschillen tussen landen over zaken als externe werking"

    Dat er verschillen zijn tussen landen is logisch. Daarin zit namelijk de kern van de Europese Unie (en dat zou mevrouw toch moeten weten als Europarlementariër), namelijk het subsidiariteitsbeginsel, of te wel, we maken internationale afspraken, maar elk land heeft de ruimte om dat naar eigen inzicht uit te voeren, immers elk land is anders; zeker als het gaat over politiek en cultuur.

    Kortom goed dat je probeert om een discussie op te zetten over dit onderwerp, maar verdiep je wel eerst in de feiten, zeker als je daarvoor een flink salaris krijgt van onze belastingeuro's!

  • no-profile-image

    Patrick

    @Eshter, de kernvraag is idd zoals je aangeeft, "robuuste ecosystemen die tegen een stootje kunnen en ons voorzien van bijvoorbeeld gezuiverd water, vruchtbare landbouwgrond en grondstoffen ". En idd de vraag wordt hoe gaan we dat doen? Ik zou graag iets meer informatie willen van jouw, en de CDA, als aanvulling op dit stuk. Kijken jullie alleen naar Nederland, Europa of ook naar de planeet? Waarom lees en hoor ik niets bij je Christelijke partij over gentech? Hoe zie jij de huidige tijdlijn van biodiversiteit, want daar gaat je stuk over, en haar verantwoordelijkheid tot deze materie? Heb je het idee dat de CDA boeren belangen vertegenwoordigd of toch stiekem die van de multinational?
    En burgers hebben die wel rechten of alleen plichten? Waarom licht de CDA de boeren dan niet voor? Ook ik ben er van overtuigd dat niet iedereen alles weet of alle oplossingen heeft, maar waarom maakt de CDA juist in de grote planeet structuren verkeerde keuzes? Paul Mc Carthy mocht niet pleiten voor 1 dag geen vlees of je moest het al gaan tegen spreken op de tv? Waarom is bij de CDA de biodiversiteit keuzes afhankelijk van geld en economische machtsfactoren in de partij, ipv van een zuinige langdurige rentmeesterschap lange termijn visie? Ik hoop dat de CDA veranderd. Je zag het ook met de crisis wet, als de CDA de kans heeft dan maakt men gelijk keuzes en wetten om eigen belangen, frustraties en visies door te voeren in wetten en regels, en je mist dan gelijk het totaal plaatje. Zolang ik geen verschil zie bij de CDA, vindt ik je artikel erg twijfelachtig.

Of registreer je om te kunnen reageren.