Home

Achtergrond 117 x bekeken 1 reactie

Vrijwillige aanpak voorbij

In de pootgoedteelt rukt het chitwoodi-aaltje op. Tijd voor een verplichte aanpak.

Zomaar een fragment uit de kijkcijfertopper Boer zoekt Vrouw afgelopen jaar. Lopend door een perceel pootgoed hemelde boer Jos het Nederlandse uitgangsmateriaal op. Zijn gloedvolle betoog kwam er op neer dat ‘we’ er alles aan doen om topkwaliteit te leveren. Jos’ vrouwen waren onder de indruk van zijn passie voor pootgoed. Het is diezelfde passie die Nederland groot heeft gemaakt als pootgoedland. Driekwart van het Nederlandse pootgoed, jaarlijks meer dan 650.000 ton, vindt zijn weg over de hele wereld.

De komende jaren wordt een extra beroep gedaan op de liefde en vooral het vakmanschap van de telers. In de pootgoedteelt rukt namelijk het chitwoodi-aaltje op. Een geniepig beestje dat sinds 1998 een (Europese) quarantainestatus heeft. Dat betekent dat pootgoed vrij moet zijn van chitwoodi. Nu komt het aaltje vooral voor in gebieden waar geen pootgoed wordt geteeld. Maar in pootgoedgebieden komt het ook voor. En de chitwoodi zal daar verder oprukken.

Werk aan de winkel dus om de export niet in gevaar te brengen. Want een aantal afnemende landen controleert de partijen pootgoed al door gericht te zoeken naar DNA van het chitwoodi-aaltje. Eén besmet knolletje kan in het uiterste geval grenssluiting betekenen.
Toch lopen telers niet echt warm om chitwoodi aan te pakken. Bij aardappelmoeheid (AM), een andere aardappelziekte, is dat wel volop gebeurd. Standaard worden percelen op AM onderzocht. Toegegeven, AM is ook makkelijker aan te pakken dan chitwoodi. Die laatste is namelijk niet helemaal uit te roeien, omdat het in tal van waardplanten overleeft. Maar er zijn wel tal van maatregelen mogelijk om het aaltje zo veel mogelijk de kop in te drukken. Als telers op vrijwillige basis de handschoen niet oppakken, moet de sector toe naar een verplichtend karakter. Dat is niet leuk, maar landen die hun grens sluiten voor Nederlands pootgoed is helemáál niet leuk.

Foto

Rochus Kingmans

Eén reactie

  • no-profile-image

    Han

    Kingmans je ziet Chipwoodi als gevaar klopt. Helaas is de Erwinia zeker net zo gevaarlijk voor de export. Uit ervaring als project leider in het Midden Oosten weet ik dat er naarstig wordt gezocht naar oplossingen om de eigen pootgoedteelt veilig te stellen. De prijs voor import materiaal is hoog en de gezondheid voldoet niet meer aan de verwachting zo men die uit het verleden had. Als de Nederlandse pootgoedsector arrogant blijft volhouden, de beste te zijn op de wereld, zal de val diep zijn. We hebben al onze afnemers geleerd hoe je aardappelen teelt en ook hier geldt "De leerlingen zijn beter dan de Meester".

Of registreer je om te kunnen reageren.