Home

Achtergrond 91 x bekeken

Je moet maar lef hebben

Boeren kunnen gigantisch geplaagd worden in hun bedrijfsvoering. Slechte prijzen en knellende regelgeving zijn daar voorbeelden van.

Maar er voltrekt zich pas een echte ramp als er een besmettelijke dierziekte uitbreekt en de overheid zich gaat bemoeien met de bestrijding daarvan.

Met de Q-koorts wordt dat weer eens op een dramatische en pijnlijke wijze duidelijk. Eerst verzuimt de minister snel en adequaat onderzoek te doen naar oorzaak, gevolg en aanpak. Eén enkel telefoontje naar Australië en ze had binnen een half uur op de hoogte kunnen zijn van zeventig jaar ervaring met de Q-koorts daar. Niet dat die aanpak daar één-op-één voor Nederland toepasbaar is, maar ze had wel onmiddellijk de eerste noodzakelijke maatregelen kunnen nemen.

Maar nee, ze laat zelfs na om uit voorzorg besmette dieren op te kopen en te slachten. Vervolgens is er pas na twee jaar entstof beschikbaar en dan ook nog te weinig. En als klap op de vuurpijl kiest ze toch maar weer voor de rigoreuze en verwoestende methode van fokverbod en ruimingen.

Varkenspest, MKZ of vogelgriep. De overheid leert er niets van. Hoezo duurzaam produceren? Hoezo welzijn hoog in het vaandel hebben? Hoezo rekening houden met de samenleving? De meetlat die de overheid gebruikt voor de boeren geldt kennelijk niet voor haarzelf. Zijzelf kent maar één aanpak en dat is afslachten van dieren en de boeren hun productiemiddelen ontnemen.

Ze giet er een koninklijk sausje over en het volk is tevreden. Maar verder blijft alles bij het oude. Wat moeten we met een minister die zoveel boter op haar hoofd heeft. Ze gaat hoogstpersoonlijk bij het boerengezin aan de keukentafel zitten om haar belangstelling te tonen, maar vervolgens draait ze diezelfde mensen eigenhandig de nek om. Je moet maar lef hebben.

Wien van den Brink

Of registreer je om te kunnen reageren.