Home

Achtergrond 318 x bekeken

In memoriam Wien van den Brink

Het was een zondagavond in het najaar van 1994. "Vind jij dat we te ver zijn gegaan", vraagt hij. Hij doelt op de ontvreemding, of in zijn woorden 'gijzeling' van mestdossiers bij Bureau Heffingen in Assen. Drie dagen later haalde de politie hem thuis op. De rechter veroordeelde hem tot een voorwaardelijke straf.

Als actievoerder balanceerde Wien van den Brink soms op het randje. Hij boekte daarmee succes, zoals bij de actie voor 100 procent schadevergoeding voor evacuatie in het Rivierengebied in 1995. Zíjn vakbond, een jaar eerder opgericht, profiteerde ook van het succes. De boeren en tuinders waren boos dat de gevestigde orde te snel akkoord was gegaan met een beperkte schadevergoeding. In Wien van den Brink zagen zij een nieuwe boerenleider. Ook was hij één van de oprichters van het NAJK en ook verschillende jaren voorzitter van deze landelijke jongerenorganisatie.

De NVV koos onder leiding van Van den Brink voor actie. In de buitenwacht kreeg hij het stempel 'militant'. Mestboycot, blokkades in Den Haag, klemzetten van deurwaarders en AID’ers, borden over zelfmoord en boycot van I&R-systeem. De aanpak zorgde voor onrust in het groene front. Van den Brink kreeg fervente aanhangers, maar had ook notoire haters.

Eind 1996 zocht hij zelf toenadering door zich kandidaat te stellen voor de LTO-vakgroep Varkenshouderij. Hij won overtuigend. Maar de regionale LTO-voormannen accepteerden hem niet als boegbeeld. Van den Brink bleef ook voorzitter van de NVV. In het moeilijke varkenspestjaar 1997 vertrouwden de regio’s hem het leiderschap niet toe. Zij passeerden hem links- en rechtsom in de onderhandelingen met toenmalig minister Jozias van Aartsen over de pestbestrijding en herstructurering. Het werd een jaar vol intriges en openlijke beschuldigingen. In november stapte hij op. De NVV beleefde daarop moeilijke tijden, vooral ook nadat Van den Brink op een vergadering in Deurne sprak over 'etnische zuivering van boerengezinnen'. Hij verontschuldigde zich hiervoor, maar in Den Haag was hij even niet meer welkom.

Van den Brink boekte ook succes. Hij kreeg in het bestuur van het Productschap Vee en Vlees een zetel. Saillant detail is dat LTO deze hiervoor moest inleveren. Tot 2002 bleef Van den Brink voorzitter van de NVV. Daarna droeg hij de voorzittershamer over en kreeg zijn tweede man, Willy van Gemert, die in handen. Van den Brink richtte daarna de blik op Den Haag. Met zijn bijna onafscheidelijke medewerkster Betsy Rap reisde hij daarvoor eerst af naar een kandidaten-selectiebijeenkomst van Pim Fortuijn en hoewel het er eerst slecht uitzag, kwam hij toch in aanmerking voor een mooie plaats op de kandidatenlijst voor de Tweede Kamer.

Eenmaal in de Tweede Kamer was Van den Brink een van de weinigen van de oorspronkelijke Lijst Pim Fortuyn die tot het einde toe trouw bleef aan deze lijst. Vier jaar lang was hij Tweede Kamerlid. Daar verwoordde hij een onvervalst boerengeluid, niet per se op z’n LPF’s - wat dat ook geweest moge zijn, maar wel volledig op zijn 'Wiens'. Dat was recht voor zijn raap, zonder onnodige omhaal van woorden en - wat collega’s en kamervoorzitter er ook van zeiden - nooit gebruikte hij de aanspreektitel u. Wien zei altijd: je of jij - tegen Kamerlid, minister en premier.

In 2006 was het voorbij. Van den Brink zag het al aankomen dat de LPF niet meer in de Kamer terug zou komen en combineerde de laatste maanden zijn Kamerlidmaatschap met het wethouderschap in Putten. Toen was hij zijn stem al kwijt. Na langdurige en heftige pijnen bleek dat hij kanker had in zijn strottenhoofd. Dat moest eruit en daarmee verdwenen ook de zo kenmerkende donkere stem, en de pijp.

In Putten bleek zijn wethouderscarrière kort. Hij werd gewipt, naar zijn eigen gevoel omdat de coalitiegenoten hem te succesvol en dus te bedreigend vonden. De formele aanleiding was de kap van een bomenrij. Van den Brink bleef gemeenteraadslid voor gemeentebelangen, al sinds 1986. Zomer 2009 was de kanker er weer. Nu in de longen. Maar Wien zou Wien niet zijn als hij ook ditmaal het gevecht niet volop aanging. Hoewel hij tot het laatst volhield en afgelopen vrijdag, toen het al bijna niet meer ging, toch nog een column voor het Agrarisch Dagblad schreef, was zondagavond de strijd gestreden.

Agrarisch Dagblad

Of registreer je om te kunnen reageren.