Home

Achtergrond 242 x bekeken 39 reacties

Gezin & bedrijf. Hoe houden we het leuk?

Steeds meer gezinsbedrijven nemen werknemers in dienst Hoe geef je bedrijfsontwikkeling ruimte met behoud van de waardevolle mix van gezin en bedrijf?

Na twee discussies over zakelijke onderwerpen dit keer iets heel dicht bij huis. Ik hoop dat -naast de gewaardeerde trouwe reageerders - ook nieuwe mensen zich in de discussie mengen. Heeft u een onderwerp dat een volgende keer aan de orde zou moeten komen? Laat het me weten!

Boerenbedrijven worden zakelijker

In de veranderende wereld lijken schaalvergroting en specialisatie de overwegende trends te zijn. Boerderijen worden zakelijker. Waar vroeger het gezin de spil was van het hele bedrijf, is dat niet langer vanzelfsprekend. Steeds meer gezinsbedrijven gaan over naar de situatie dat er werknemers in dienst komen. En steeds vaker werken boerinnen buiten het bedrijf. Voor je het weet, zijn gezin en bedrijf los van elkaar komen te staan. De man komt niet meer los van het bedrijf terwijl vrouw en kinderen er niet meer aan te pas komen.

Gezin en werk combineren: waardevol!

Terwijl die vermenging van gezin en werk juist zo leuk is, en uniek voor de landbouw. Kijk maar naar de familiefoto’s in Boerderij, in welk vakblad zie je dat nou? Met zijn allen werken aan een mooi resultaat; kinderen die opgroeien in nabijheid van hun ouders, die spelenderwijs leren over gewassen, vee en techniek. Het is juist één van de dingen die het leven van boeren aantrekkelijk maken. Daarom deze keer een vraag over dit onderwerp. Hoe brengen we gezin en bedrijf weer dichter naar elkaar, en van wie moet dat komen?

Discussievragen

Hoe geef je bedrijfsontwikkeling ruimte met behoud van de waardevolle mix van gezin en bedrijf? Hoe doet u dat?

Foto

Laatste reacties

  • no-profile-image

    Piet Slingerland.

    Leuk onderwerp Josien!. Laten wij hopen dat veel nieuwe mensen zich in de discussie zullen mengen. Het is ook belangrijk dit thema; gezin en bedrijf, natuurlijk heb ik daar een mening over en ervaring mee. Maar ik wil voorrang geven aan nieuwe discussie-vrienden/innen.

  • no-profile-image

    josien kapma

    Vroeger was bedrijf en gezin zo verweven dat er geen onderscheid werd gemaakt. Er was natuurlijk wel een rolverdeling, maar je werkte met zijn allen totdat het werk gedaan was.
    Het bedrijf verzakelijkt en -zeker als er personeel komt- wordt er een arbeidsplan gemaakt. Misschien in de kantlijn van de krant, maar toch: alle dagelijkse, wekelijkse en maandelijkse taken op het bedrijf worden opgeteld en verdeeld over de arbeidskrachten op het bedrijf. Het werk is af als dit allemaal gedaan is. Dan ga je naar binnen, gooit je vieze kleren bij de was en gaat zitten met een drankje...

    Of niet?



  • no-profile-image

    Han

    Josien ik schaar me achter Piet eerst kijken of er nieuwe leden zijn. Ik zal over dit onderwerp diep moeten nadenken ik kom nl. uit een boeren gezin, waar iedereen buitens huis werkte, mijn moeder (onderwijs), mijn vader (beroeps bestuurder en daar naast boer) Voor mij is het samen als gezin boeren niet van zelf sprekend, mijn ex vrouw en mijn kinderen hebben nooit mee gewerkt. Het land waar ik nu vertoef als "boer" bestaan nauwelijks gezins bedrijven.
    Dit is voor nu genoeg, misschien later olie op het vuur als de discussie niet los barst.

  • no-profile-image

    Wout Kranenburg

    Persoonlijk vind ik het een groot goed dat we geen gezinsbedrijf hebben maar iets wat meer lijkt op een gewoon mkb bedrijf. Werken met personeel is leuk en geeft veel vrijheid. Ik denk dan ook dat de hedendaagse boereman meer tijd aan zijn gezin besteedt dan die geromantiseerde boereman van weleer. Voor de hedendaagse boerevrouw is de situatie al even gunstig. Ze is vrij om te kiezen waar ze wil werken. Een hele goeie ontwikkeling die boer en boerin meer vrijheid geeft zowel binnen als buiten het gezin & bedrijf.

  • no-profile-image

    boerin

    Ik vindt het een verademing om met personeel te kunnen werken, zowel op bedrijfsnivo als op gezinsnivo. De betrokkenheid van gezin met bedrijf is er niet minder op geworden. We zijn nog steeds met het hele gezin vrijwel dagelijks op het bedrijf te vinden, maar het hoeft niet meer op vaste tijden te zijn. We vullen onze taken in op de tijden die het ons uitkomt. De meer routine matige werkzaamheden worden door werknemers uitgevoerd.

  • no-profile-image

    wijd weg

    Wij hebben hier een typish gezinsbedrijf,
    We gaan een paar keer per jaar voor een paar dagen of een week op vakantie en laten het bedrijf dan over aan een bedrijfsverzorger die als een ZZPer werkt.
    door het jaar heen zeggen we tegen onze kinderen van 17 16 14 en 10 als jullie ons meehelpen hebben we meer tijd om met jullie naar het voetbal, scouting, ijshockey en dergelijke te gaan.dit werkt heel goed. Onze kinderen leren wat er bij komt kijken om op een gezonde en eerlijke manier de kost te verdienen. en wij kunnen ook zien hoe onze kinderen leren om werk en plezier op waarde te schatten.

  • no-profile-image

    josien kapma

    De reacties van boerin USA en WijdWeg laten prachtig zien dat zowel met als zonder 'vreemd personeel' een mooie mix van gezin en bedrijf mogelijk is.

    Misschien ligt de crux meer in het feit of de vrouw op het bedrijf werkt of niet. Met mijn reactie in het begin wilde ik er naar toe dat vroeger het gehéél (bedrijfswerk+gezinswerk) verdeeld werd, en nú bedrijfswerk verdeeld wordt en gezinswerk meer "buiten spel" is komen te staan. En als het overblijft... komt het meestal voor rekening van de vrouw.

    Herkennen jullie dit?

    Wout (mijn man..) zegt: prima, dat we een gewoon midden-/kleinbedrijf (mkb) worden. Maar is dat zo? Over 5 jaar geen familiefotos meer, maar alleen de hoofdondernemers in Boerderij?

  • no-profile-image

    Wout Kranenburg

    Wijd weg ik heb respect voor jullie aanpak. Ook ik ben opgegroeid op een typisch gezinsbedrijf en heb mede daardoor een prachtige jeugd gehad. Vol bewondering kijk ik terug op de manier van boeren van mijn ouders. Altijd beschikbaar en hun hele leven gepland rondom die 2 melkestijden. Helaas ben ik zelf teveel patatgeneratie en kan zo´n toewijding niet opbrengen. Ik denk dat dit voor vele patatters met mij geldt. Niet voor niets zijn er zo weinig bedrijfsopvolgers van echte gezinsbedrijven te vinden. En ja Josien ik zal het je zo onder het eten ook wel zeggen maar je afsluitende opmerking is toch vooral theoretisch. Je wilt wel het beeld(foto) maar niet de werkelijkheid.

  • no-profile-image

    boerin

    Bedoel je met gezinswerk, het huishouden? Want dat kwam ook vroeger voor rekening van de vrouw. Ik heb daar persoonlijk geen moeite mee, zolang het maar niet voor lief genomen wordt. Een enkele keer wanneer ik nog niet klaar ben met insemineren, gaat mijn man naar binnen, dekt de tafel en zet koffie. Maar ik denk dat je als vrouw deze huishoudings taken ook onbewust naar je toe trekt, of niet?
    Het is wel anders wanneer de vrouw buitens huis werkt, en dat moet mogelijk zijn, we zijn nou eenmaal niet allemaal koeiengek. Ook dat hoeft volgens mij niet ten koste te gaan met de betrokkenheid in het bedrijf. Voorwaarde is wel dat de man ook aandacht en belangstelling heeft voor het werk dat de vrouw doet. Dit werk is immers voor de vrouw net zo belangrijk als de boerderij is voor de man.
    Ik denk dat de betrokkenheid van gezin met bedrijf eeuwig zal blijven bestaan, gewoonweg omdat het een aantrekkelijke manier van bezig zijn is, voor zowel volwassenen als kinderen.
    Maar ik zou graag een reactie van een buitenshuis werkende boerin horen, hoe doet zij het, want voor haar heb ik op mijn beurt respect.

  • no-profile-image

    josien kapma

    Ja, ik wil wèl die familie fotos in de Boerderij, maar werk zelf niet mee op ons bedrijf. Hoe zit dat?

    Ook al werkt de vrouw niet op het bedrijf, toch denk ik dat een boerderij altijd een familiebedrijf blijft. Zolang je er woont, blijft het (gezins)leven beinvloed door het bedrijf. De lusten, én de lasten.

    Ik realiseer me ook dat veel boerenbedrijven tegenwoordig best lijken op andere ondernemers met een bedrijf aan huis. Dus: Veel vrijer dan een alleen-gezinsbedrijf, maar veel betrokkener dan een gewone baan.
    ______________________

    Nog een vraag waarover ik graag meningen hoor:

    gaan vrouwen buitenshuis werken, omdat er vreemde arbeid komt, of komt er vreemde arbeid omdat de vrouw buitenshuis wil werken?

    en:

    koffiedrinken in de keuken, of in de kantine?

  • no-profile-image

    Midlife

    Door de noodzakelijke schaalvergroting zullen bedrijven zonder personeel schaars worden. Je kunt het je gezin, maar ook personeel niet aandoen, hen steeds met elkaar op te zadelen. Dus een kantine voor de koffie en het eten, af en toe met de koffie in de kantine aanschuiven is ook best gezellig en wordt gewaardeerd. Al deze bedrijven worden meer en meer vergelijkbaar met gewone MKB bedrijven en dat is een grote vooruitgang. Boeren zijn belangrijk, maar niet belangrijker dan andere beroepsgroepen. Zolang van alles nog teveel wordt geproduceerd hebben we geen speciale positie in de maatschappij. Ot en Sien en daarmee de nostalgische Boerderijkiekjes zijn dood en de jongeren onder ons zijn daar maar wat gelukkig mee. De achterkant van de sigarendoos is een computer geworden en de jeugd is met veel zaken al weer verder, hou alstublief de ontwikkeling in de landbouw niet tegen, maar omarm het.

  • no-profile-image

    Han

    Ik heb nooit persoonlijk ervaring gehad met het gezinsbedrijf zoals in de boeken beschreven. Bij ons thuis werd zo ik eerder schreef gebruik gemaakt van personeel. Mijn moeder, geboren op de boerderij, zou nooit als boerin gelukkig zijn geworden. Ze was onderwijzeres en dat was haar passie. Voor mij dus geen moeder achter, wel een moeder, die mee leefde met achter en een vader die niet uit de landbouw kwam en meer manager was dan melker of trekker chauffeur. Ik heb geboerd zolang het met personeel mogelijk was en mijn gezins situatie (geen meewerkende gezinsleden) het toe liet en toen was het mooi geweest. Ik zie het huidige gezinsbedrijf als een vorm van ZO GOEDKOOP mogelijk te produceren. Daarom ook decennia lang gepromoot door de overheid en is altijd gesproken over een GEZINS INKOMEN dat gelijkwaardig was aan andere inkomens voor gelijk soortige arbeid, door het gezinshoofd bij elkaar geschoffeld.
    Mijn mening is, dat als de boerin de voorkeur geeft aan buiten huis werken, dit economisch vermoedelijk een betere oplossing is, dan thuis werken. Tevens wordt het blikveld van het gezin groter en is het voor de kinderen minder normaal, dat je in de sporen van pa en ma "moet" treden.
    Zowel economisch als sociaal geef ik de voorkeur aan bedrijven met vreemd personeel en of het dan BV, NV of familie bedrijven zijn maakt voor mij niet uit.
    De economische veerkracht van het gezins bedrijf is vermoedelijk groter dan van bedrijven met vreemd personeel, hier staat een sociaal voordeel van het bedrijf met vreemd personeel tegen over.

  • no-profile-image

    Piet Slingerland.

    Wij , mensen zijn allemaal verschillend. Daarom is de benadering en omgang van werkgever en werknemer per bedrijf verschillend. Persoonlijk probeer ik een familaire sfeer te scheppen. Het is ook mijn gewoonte bij het koffiedrinken zoveel mogelijk aanwezig te zijn. We praten over de laatste nieuwtje's, de politiek, sport en op het laatst over het werk, wij betrekken de medewerkers erbij en vragen of zij verbeteringen weten. Ruim 10 jaar geleden hebben wij( m'n vrouw en kinderen) een voormalig Staats bedrijf overgenomen met 3 medewerkers, in 2000 zijn er nog 4 bijgekomen, die zijn er allemaal nog. Verjaardagen worden in de Cantine gevierd en wij gedragen ons dan Familair.

  • no-profile-image

    Han

    Piet bekent voor mij alleen de kantine was de keuken. Voor mij is personeel niet minder dan ik zelf. Geen Groninger of Friesche omstandigheden gewoon semen de klus klaren en dan samen ontspannen. In Rusland doe ik hetzelfde geeft doorgaans alleen maar positieve reacties en gemotiveerde mensen.

  • no-profile-image

    Jan Kleissen

    Beste Han en Piet, jullie schetsen het allemaal rooskleurig. Gezellig koffie drinken met het personeel, waar totaal geen verloop in zit de laatste jaren. Maar wees eens eerlijk, hoe is het gegaan met het echte gezinsleven ? Wel verloop, maar dat lag dan allemaal aan anderen ?

  • no-profile-image

    Huib Rijk

    Afwegingen rondom werk en privé hangen met twee factoren samen: A. structuur en B. gewoontes. A. Bij een gewone burger zal de gedachte niet opkomen om géén vakantiedagen op te nemen. Hij krijgt ze immers via de CAO. Maar hij zou ook aan zijn baas kunnen voorstellen om gewoon door te werken. Dan verdient hij extra en bespaart ook nog eens een hoop geld (aan die vakantie). Voor een boer is die afweging geheel anders, omdat hij zelf de baas is. Maar ook de boer zou een andere afweging kunnen maken: hij kan ook een half jaar op vakantie gaan, hij is immers zelf de baas. Die keuze wordt (uiteraard) niet gemaakt. Maar daarmee is de kans om tegen een ander obstakel aan te lopen. Het meest economisch is immers om zo veel mogelijk te produceren en zo weinig mogelijk uit te geven: 24/7 werken en al het geld in het bedrijf steken. Hij kan dan zelf de beperkende factor worden. Ik ken een aantal boeren die dit gevaar lopen. Hun bedrijven zijn zo hard gegroeid dat ze het soms niet meer kunnen overzien (en er zaken mis gaan) of dat hun persoonlijke belasting te hoog is (met kans op burn-out).
    Het hele onderwerp is sterk in ontwikkeling. Dertig jaar geleden werd het vreemd gevonden als een boerin buitenshuis werkte. En evenzo als een boer buitenshuis werkte. De gedachte was dat er iets aan de hand was als dat noodzakelijk was. Blijkbaar was je dan geen goede boer. De boerderij had daarmee een "IJzeren Omvang". Meer doen dan normaal (via werk buitenshuis) of minder (op vakantie gaan en iemand anders inhuren) waren beiden een vreemd verschijnsel. Uiteraard dacht niet iedereen op die manier, maar toch is die lijn wel aanwezig.

  • no-profile-image

    Han

    Jan Kleissen toen ik jong was hedden we naast 3 vaste krachten een leger dagloners voor arbeids pieken ook hier dezelfde ervaring, bijna altijd de zelfde families.
    Ik weet dat mijn zuster die in de tulpentrek zit met Polen werkt, maar wel steeds dezelfde groep (sommige als 10 jaar). Personeels verloop kost tijd en geld, dus daar ben je als ondernemer niet op uit.
    Ik denk dat binnen de landbouw de echte personeels managers boven komen drijven in de toekomst. Het gevolg zal zijn dat ook hun gezinnen daar de positieve vruchten van plukken.

  • no-profile-image

    boerin

    24/ 7 werken, alles zelf doen, is typisch NL. De meesten doen het zo, dus denk je er niets van. Wij hebben het ook altijd gedaan, met veel plezier overigens.
    In Noord-Amerika zie je bedrijven met 50 melkkoeien die met personeel werken. Van de zotte, dachten wij. Maar wie is nu eigenlijk gek?

  • no-profile-image

    Piet Sligerland.

    Geachte Jan Kleist, wij hebben al zo'n 30 jaar met een nare tijdgeest te maken!!!... Helaas trekken man en vrouw binnen het huwelijk niet altijd aan het zelfde touwtje, dat moet ik toegeven. Ook o.g.t. was workaholic, bij mij ging het niet om het geld, maar ik wilde bedrijfsmatig alles goed op orde hebben. Dat koste te veel tijd, maar als je jong bent en niets erft, heb je weinig keus. Gelukkig heb ik in de loop der jaren leren inzien dat het gezinsleven in goede harmonie en wederzijds begrip met de nodige gesprekken moet plaatsvinden. groetje's, piet

  • no-profile-image

    Piet Slingerland.

    Beste Jan, ik was te haastig Kleissen moet het zijn en niet Kleist,sorry. Geachte Boerin USA, Uw mening deel ik ook, wie is er nou gek? Wij met onze NL mentaliteit weten niet van ophouden. Gelukkig heb ik dat ook leren inzien, maar ja toen was ik al 40 jaar oud. Veel jongeren zeggen nu; daar begin ik niet aan 24/7!!!... Han Meshovsk, met jou ben ik het ook eens, een sociale omgang met de medewekers/sters, is belangrijk!!!... Dat geeft motivatie, rust en tevredenheid. Alleen zo kunnen wij het leuk houden!!!... groetje's, allemaal piet

  • no-profile-image

    Han

    Gisteravond eerst gekeken naar "Boer zoekt vrouw" en daarna "De andere kant van Boer zoekt vrouw".
    Dit laatste programma maakte over duidelijk, dat het eerste Boer zoekt vrouw een erg romantisch beeld geeft van de boeren wereld, gezelig met je gezin tussen de koetjes en kalfjes of in de kas, HEERLIJK. Het volgende programma maaktef naarmate het programma dieper binnen drong bij de boeren en tuinders gezinnen duidelijk dat "achter" een duidelijk stempel op "voor" heeft. Dag en nacht werken om je bedrijf te redden of het gaat door slechte prijzen toch nog over de klink. Misschien is dit laatste hoe rot ook de redding van het gezin. Als de hoop vervlogen is, is er weer ruimte voor een nieuw begin en voor elkaar.
    Ik kon me niet aan de gedachte onttrekken "Hoe heeft het zover kunnen komen, dat de mondiale landbouw op zijn kont zit?" Toen ik begon als boer in 1974 was het excuus van de landbouw voormannen, "We moeten wel groter om de kosten te drukken, neem de Fransen zij zijn door hun bedrijfs omvang goedkoper dan wij". Kom ik via de Volkshogeschool in contact met een groep van die grote Franse boeren en wat moet ik horen; "We zijn hier gekomen om te zien hoe we netzo goedkoop kunnen produceren als jullie".
    Nu bijna 40 jaar later speelt nog steeds de race over de hele wereld om elkaar de loef af te steken en dat terwijl de kosten per geproduceerde eenheid niet zo ver uit elkaar liggen. Zit de Europese melkveehouder diep in het rood (te klein van omvang??) de Amerikaanse veehouderij legt iedere dag ook kapitalen bij (te groot?).
    Wat is dan de optimale grote om tegen deze prijzen te produceren? Of is veehouderij, landbouw, alleen mogelijk als er geen banklasten drukken op het bedrijf? Wordt dit de nieuwe norm voor de prijs bepaling? Ik denk, dat als het achter stressen blijft, het zijn weerslag zal hebben op voor.
    Ik durf te zeggen, dat ik blij ben dat mijn kinderen en ander vak gekozen hebben, zodat ik niet langer in de race behoefde te zitten om het stokje aan hen over te kunnen dragen. Mij (gezins)leven heeft niet geleden onder de beslissing "Ik stap uit de race".

  • no-profile-image

    boerin

    Betrokkenheid gezin en bedrijf is leuk. Maar om het leuk te houden, denk ik dat we een grens moeten stellen aan die betrokkenheid. Gezin mag nooit sluitpost worden van het bedrijf.

  • no-profile-image

    josien kapma

    We leken in deze discussie erop uit te komen dat een boerderij niet veel verschilt van een andere mkb-ondernemer met een bedrijf aan huis. Dat het maar goed is dat er meer vrijheid en flexibiliteit is, in zowel zélf elders werken (mn de boerin) als anderen aan werk helpen (inhuren van personeel). Dat betrokkenheid van het gezin bij het bedrijf leuk en nodig is maar toch vooral niet overdreven romantisch gezien moet worden.

    Het lijkt erop dat het maar is hoe je het bekijkt: vergelijk je met de situatie van vroeger of met 24/7 gezinsbedrijven dan is het nu heel flexibel. Maar kijk je naar anderen die niet in de landbouw werken, ieder weekend vrij zijn en 3 keer per jaar op vakantie gaan, dan is er enorm veel invloed van een boerderij op het gezinsleven. Niet alleen negatief, maar ook niet alleen positief.

    Ook sommige boeren hier gaven toe wel last te hebben van 'niet van stoppen weten', zelfs workaholic zijn, om alles op orde te krijgen. Dat heeft natuurlijk zijn weerslag op het gezinsleven.

  • no-profile-image

    josien kapma

    De kinderen idyllisch tussen de kalfjes, dat beeld geurt uit Boer zoekt Vrouw. (opgenomen in de zomer)

    Nu is het herfst en donker. Het gezin binnen, en pappa nog aan het werk. Spelletje, huiswerk, eten, bad en bed, de hele spits doet moeder elke dag alleen omdat pappa tot ver na kinderbedtijd aan het werk is. Niet alleen omdat alles 'op orde' moet, maar uit pure economische noodzaak. Dáárom ook moet mama 's elders werken.
    DAT is het beeld wat Moeder en Dochter Flapper schetsen in hun reportage van de RKK. http://www.boerderij.nl/1089512/Rundveehouderij/Veehouderij-Actueel/Niks-romantisch-aan-leven-met-boer.htm

    De boerinnen willen een eerlijker beeld naar buiten brengen. Ze openen een website om een mogelijkheid te geven te delen wat het betekent vrouw van een boer te zijn. Hun site vrouwvanboer.nl is nog niet in de lucht. Jammer voor hen, want reacties stromen nu al binnen op het nieuwsbericht. Blijkbaar is er veel te doen over dit onderwerp.

    De reacties zijn -zoals opvallend vaak op agd/boerderij sites- diep verdeeld; van laaiend enthousiast tot narrig omdat men het niet eens is met het 'geklaag' en omdat men vindt dat je de vuile was niet buitenhangt.

    Als ik alle reacties op een rij zet, komen heel wat moeilijke zaken aan de orde: de noodzaak van grenzen aan groei, het 'monster' wat BANK heet, schoonfamilie, vergelijk je met de stad of met vroeger?, kijk je naar wat je wel hebt of wat je niet hebt, bedrijfsovername, romantiek is dood, en vooral: veel werken, veel verantwoordelijkheid en weinig verdienen .

    Gelukkig staan er ook leuke dingen tegenover: mooi werk, samen werken, mooi wonen (groter huis dan menige stedeling met de Balkenende-norm!), samen koffie drinken.

    Éen opmerking viel me op, van boerin Frankrijk. Zij zegt op een gegeven moment: boerinnen in het buitenland hebben meer kans om zich mee te ontwikkelen binnen het bedrijf. Is dat zo?

  • no-profile-image

    Han

    Josien de laatste vraag in je samenvatting, kan je misschien zelf het beste beantwoorden. Ik denk, weet bijna zeker dat je als emigrant meer op ekaar bent aangewezen en daar komt bij dat je beide het besluit van verkassen hebt genomen. Blijf je op het ouderlijk bedrijf dan trouwt de vrouw erbij in (klinkt denigrerend maar niet zo bedoelt), daar komt je oudof in de buurt je vrienden kring blijft in takt, de "bemoeizucht" van ouders is aanwezig.
    ga je weg begin je opnieuw aan een gezamelijke uitdaging zonder deze "potten kijkers". Hoe je dat ook invult qua werk en taak verdeling het doel samen de eind streep halen je gezamelijke droom waar maken.
    Ik denk dat dit ingredienten zijn voor volwaardig tot zijn komen van de capaciteiten van de partners.
    Boer en boerin worden is misschien niet altijd een bewuste keus geweest. Overname hoorde zo, je ouders rekenden op je. Emigreren is bewust kiezen!!!

  • no-profile-image

    boerin

    Josien, ik kom deze discussie nu pas tegen nadat Margreet Wellink erop gewezen heeft. Ik heb die opmerking gemaakt over dat boerinnen in het buitenland zich beter kunnen ontwikkelen op het bedrijf en ik denk dat Han het hieronder heel goed heeft verwoordt. Geen schoonfamilie die (vaak betweterig) over de schouder meekijken en volop de kans krijgen en nemen om je eigen bedrijfsvoering te volgen. Waardoor de balans tussen gezin en werk beter op het gezin afgestemt kan worden (is in ieder geval onze ervaring).

  • no-profile-image

    josien kapma

    Dag boerin frankrijk, deze discussie is heel leerzaam voor mij want zoals jij en Han het zeggen is het heel aannemelijk en lijkt het me wel te kloppen. Zelf zag ik tot nu toe vooral dat er in het buitenland (in elk geval hier in Portugal) vooral een gebrek is aan alternatieven búiten het bedrijf. Hier zijn eenvoudigweg geen banen te vinden op het platteland. Daarbij: is er eenmaal personeel (bv tijdens de kleine kinderen tijd aangenomen) dan moet dat ook optimaal ingezet worden. De vrouw komt er niet meer zo makkelijk tussen, zeker niet als ze de flexibiliteit die nodig is voor het gezin (halen brengen etc) wil behouden. Soms lijkt het of boerinnen in het buitenland die in NL óf meer op de boerderij zouden meewerken óf elders zouden werken nu vooral met de éxtra taken (halenbrengen, tuin, papierwerk) "opgescheept" zitten. Maar je laat me zien dat het andersom ook waar is.

  • no-profile-image

    boerin

    Josien, ik wilde nog even de opmerking plaatsen dat de jongste van ons, toen wij ons installeerden in Frankrijk, net 5 was. Wel zijn onze kinderen erg autonoom, wat op een melkveebedrijf natuurlijk erg mooi meegenomen is. Door die autonomie heb ik natuurlijk ook iets meer de tijd om me voor het bedrijf in te zetten. Wel is het halen, brengen, papierwerk ook hier nog steeds voor de boerin :(

  • no-profile-image

    boerin

    Met de overname van een bedrijf in NL, neem tegelijkertijd ook vaak een bestaande bedrijfs-structuur over, inclusief business relaties, taakverdeling, et cetera. Start je in het buitenland een bedrijf, kun je alles vorm geven zoals je zelf wilt, gebruik makend van je ervaringen in NL. Ik heb dat als heel positief ervaren. De tevredenheid met je taken in (of buiten) het bedrijf, stralen zich vaak uit naar het gezin.

  • no-profile-image

    boerin(?)

    Ik werk al geruime tijd buiten het bedrijf en dat zat eigenlijk ook altijd al in de planning, ik heb een goede opleiding en ik kan op deze manier financieel veel meer betekenen. Het is natuurlijk aanpassen maar dat is denk ik voor elke werkende ouder, mijn man werkt in de stal en inderdaad soms wat later dan iemand die een baan van 9-5 heeft maar we eten elke avond met het hele gezin aan tafel en er is ook altijd een van ons thuis wanneer de kinderen uit school, komen, bovendien heeft hij wat meer flexibiliteit om zijn dag in te delen en dat ontneemt voor mij de stress mocht ik eens moeten overwerken. Het wonen op een boerderij heeft z'n voor en nadelen, je bent meer gebonden en kunt niet zomaar een weekend weg, maar ik vind het heerlijk om met de honden over het eigen land te lopen. Mijn man heeft altijd al meegeholpen in de huishouding, vaak begint hij met eten koken (hij kan ERG goed koken) en wanneer ik thuis kom neem ik dat dan over zodat hij het werk in de stal af kan maken. En zo houden we het gezellig.

  • no-profile-image

    josien kapma

    Wat een huiselijk geluk. Hier ook inmiddels, maar dat was niet meteen zo.

    Wij komen uit een situatie van gewone banen. Dan heb je werk, thuis, en 'vrije tijd' (bv sport, cafe, vrienden): 3 levens-sferen die eigenlijk totaal verschillend zijn. Die ieder een duidelijk onderscheiden plaats, tijd, kring van mensen, kleding, gedrag hebben. Zelfs zo erg dat ze bijna een ander deel van jezelf betreffen. Je raakt daar helemaal op geconditioneerd. Als je thuiskomt ontspan je, kom je op kantoor dan focus je en kun je geconcentreerd werken.

    *Ik moest enorm wennen aan het feit dat die dingen op een boerderij allemaal volledig in elkaar overlopen. Noch in tijd, noch in plaats zijn er 'afscheidingen'. Gevolg was dat ik maar moeilijk kon presteren én moeilijk kon 'vrij nemen'.
    *De enorme ochtend- en avondspits, als zowel boerderij als gezinsactiviteiten opeens allemaal tegelijkertijd moeten gebeuren, is natuurlijk gewoon onhandig.

    *En dan onze huishoudelijke rolverdeling tussen mijn man en mij (waarin we de taken zo'n beetje eerlijk verdeeld hadden), met de start van de boerderij opeens in een rolverdeling van 50 jaar geleden!

    **Waarom brengt het boer-zijn blijkbaar een onge-emancipeerdheid met zich mee???**

  • no-profile-image

    Paul Jansen

    Het komt er op neer dat er planning en organisatievermogen moet zijn. Of dat nu met of zonder personeel is maakt niet zoveel uit. Taakverdeling naar invulling(liefhebberij in bepaalde werkzaamheden of juist niet) en capaciteiten, maakt ook een gezinsleven in een bedrijf mogelijk. Ondernemers die regelmatig achter gebeurtenissen op het bedrijf aan lopen of onderschat hebben wat bedrijfsgrootte met zich meebrengt zullen ongetwijfeld in het voorhuis ook "schade" oplopen. Wat betreft de nostalgie. Vroeger bij gemengde bedrijven was er voor kinderen veel meer interresse te kweken omdat er meer variatie was m.b.t. geboorte en opgroeien verschillende dieren. Op veel gespecialiseerde bedrijven is het het zoveelste kalf of de zoveelste toom biggen en moet er al iets speciaals uitrollen om nog een Oooo of Aaah te kunnen ontlokken.

  • no-profile-image

    boerin(?)

    Josien, zelf kom ik ook uit het 'gewone' leven en kwam ik regelmatig in de kroeg en de bioscoop. Ik weet precies wat je bedoelt en door mijn baan heb ik nog steeds het vrijdag gevoel! Hoewel ik zaterdag gewoon thuis werk is dat toch wel anders.
    De taak verdeling ging ook niet echt vanzelf en soms moet ik nog wel eens zeggen dat ik geen supervrouw ben en best wel wat hulp kan gebruiken, ik heb uiteindelijk geleerd om iets te zeggen wanneer ik het gevoel heb dat ik de kar teveel moet trekken en gelukkig heb ik een partner die daar goed mee om kan gaan, hij heeft af en toe ook mijn hulp nodig in de stal dus het mes snijdt aan 2 kanten.

  • no-profile-image

    boerin

    Josien, ik begrijp je reactie helemaal en is heel herkenbaar. Ook wij komen uit het 'gewone' leven. Moeilijk om je ritme te vinden terwijl het enige vaste de melkerstijden zijn. Maar ook hier is dat na verloop van tijd prima gelukt. Alleen zie ik de rolverdeling niet als iets ongeëmancipeerds, maar je moet weten waar je sterke kanten liggen en die van je man. Leuk trouwens zo'n discussie, misschien iets met nederlandse boerinnen in den vreemde opzetten?

  • no-profile-image

    josien kapma

    dus met de komst van de boerderij schoten mijn sterke kanten opeens een heel stuk op, naar het huishoudelijke?

    Tja, als je er langer over nadenkt zit er wel iets in wat je zegt, er kwamen aan 'zijn' kant van het spectrum wel heel veel taken bij, híj schoof dus op zeg maar, een leegte latend. Maar dat is toch deel van zijn wérk, net zoals ik mijn werk heb?
    Waarom moet hij thuis een totaal andere rol vervullen alleen omdat hij ander werk heeft?

  • no-profile-image

    josien kapma

    joop als je zo je handel moet verdienen met niet-relevante reclame ben je toch fout bezig.

  • no-profile-image

    boerin

    Ik denk dat het feit dat ik de huishoudelijke taken op mij heb genomen grotendeels aan mijzelf ligt, want in mijn ogen kan ik dat veel beter en sneller. Terwijl als ik bepaalde taken 'achter' zou doen, mijn man met de tenen krom zou zitten. Een kwestie van de makkelijke weg kiezen dus eigenlijk.

  • no-profile-image

    josien kapma

    vrouw van boer is nu life: http://www.vrouwvanboer.nl

  • no-profile-image

    Robert Bodde

    Hierbij sluit ik deze discussie. Iedereen bedankt voor zijn bijdragen. Josien maakt weer een samenvatting en binnenkort start een nieuwe discussie.

Laad alle reacties (35)

Of registreer je om te kunnen reageren.