Consumenten snappen niks van boeren, maar boeren snappen niks van consumenten. Winkeliers wel. Vooral superwinkeliers zijn er goed in, al kunnen zelfs slagers er tegenwoordig iets van.
Op de ruit van een Utrechtse Keurslager las ik een ronkende tekst: “Een beetje hart voor de wereld. Uw Keurslager zet zich elke dag in voor het beste vlees. Met vakmanschap en passie. Maar ook met oog voor de wereld om ons heen. Als Keurslager doen we nou eenmaal graag iets beter ons best. Zodat we kunnen blijven genieten.” Daar koopt die brave bewuste moeder die erop let voortaan met een gerust hart hetzelfde karbonaadje als vroeger en dezelfde vers ontdooide Nieuwzeelandse lamskoteletjes, ook al merk je verder in de winkel nog niks van die nieuwe duurzame wind.
Duurzame visserij
Dat doen supers beter. Zo spant Albert Heijn zich in voor een duurzame visserij. Wat dat betekent of wat AH ons belooft als we daar vis kopen weet niemand, maar het geeft consumenten een goed gevoel. Op het plaatje zie je een bakje zeevruchtensalade. Op 1 verdwaalde mossel na zaten er allemaal inktvissen in. Het bleek een wereldbakje te zijn. Dosidicus Gigas uit Peru. Illex illecebrocsus uit Spanje. Sepia officinalis uit Thailand en Octopus vulgaris uit Marokko. Naast een Spaanse mossel moest er ook nog een garnaal uit de Indische Oceaan in zitten. Waarschijnlijk zaten er in een naburig bakje twee. De inktvissen reisden de wereld over of het niks was om elkaar in dode stukjes in hetzelfde bakje tegen te komen. Niemand die me als consument vertelt of ze nou beter wel of niet hadden kunnen blijven zwemmen of dat ze toevallig met een blauwvintonijn naar boven kwamen. Maar de super ‘spant zich in’ dus het zit goed. Zo makkelijk gaat dat.
Neem dan die domme boeren en tuinders. Ze maken varkens, biefstuk, melk, paprika’s, komkommers en kolen dat het knoepert. Ze spannen zich in als gek en dat is nog waar ook, maar er is geen hond die het weet. Maf hè?
Aandacht
Waar blijft’ie? ‘Nederlandse boeren spannen zich in’ en duidelijk maken wat je volgend jaar beter doet als Nederlandse consumenten X en Y volume van product A en B hebben gekocht. Op een metertje op Internet hou je bij hoe het ermee staat. Onderwijl krijg je echte aandacht voor wat je doet en leg je dat uit. Natuurlijk vraag je de super regelmatig of die al opschiet met zich inspannen. Dat gaan journalisten op goed moment trouwens vanzelf doen. Met het verschil ga je natuurlijk regelmatig in de krant. Persberichtjes en interviews doen het werk en kosten geen dure campagnes.
Jammer dat boeren daar niet al tien jaar geleden mee begonnen zijn. Al die moeite valt nou niet eens meer op. De super plakt diervriendelijke stickers op melk die het al was en duurzame op vis waar hij zich ook al niet voor in hoefde te spannen. Die hoef je niks te vertellen over mooie verhalen.
Inspiratie, maar dan wel voor echte verhalen?