Eind jaren negentig van de vorige eeuw kwam Nederland met België overeen dat de Westerschelde zou worden uitgediept.
Dit om ervoor te zorgen dat de grote schepen de haven van Antwerpen konden bereiken en de concurrentiekracht van Antwerpen ten opzichte van Rotterdam gehandhaafd bleef. Op zich niks mis mee, om je buren wat te gunnen.
De altijd op het vinkentouw zittende milieubeweging zag haar kans schoon: door het uitdiepen zou er veel natuur vernietigd worden en die moest gecompenseerd worden. En zie: het probleem was geboren, want moest die compensatie binnen- of buitendijks plaatsvinden of moest er een polder onder water worden gezet? En je weet dat de milieubeweging met dat laatste geen probleem heeft. Ik, en gelukkig velen met mij, hebben daar wel degelijk een probleem mee. Hoe kan het toch in iemands botte hersens opkomen om precies een gebied waar al eeuwen ter bescherming tegen het water aan inpoldering is gedaan, te gaan ontpolderen? Eigenlijk is het niks anders dan het verleden vermoorden.
De politiek heeft zich ermee bemoeid en, hoe kan het ook anders, het kabinet heeft besloten dat er wordt ontpolderd en daarmee heeft dit kabinet haar gedeukte vertrouwen nu helemaal verloren. De besluitvorming in haar totaliteit is net een kippenhok. De Kamer is nog aan zet maar gezien hoe de regeringspartijen verkiezingen schuwen hoef je daar geen goeds van te verwachten.
Hoe nu verder? De polder is maar van één eigenaar. Die kan zijn poot lang stijf houden. Maar is het wel zo reëel om alles daarvan te laten afhangen? Ik vind van niet. En dus zouden alle boeren in Nederland samen met alle Zeeuwen in opstand moeten komen. Niet alleen vanwege de geschiedenis van dat gebied maar vooral ook vanwege de wereldvoedselsituatie voor de nabije toekomst. Doen we dat niet, dan zijn we met zijn allen geen knip voor de neus waard.
door
Wien van den Brink
29 okt 2009
laatste update: 29 okt 2009