Home

Achtergrond 148 x bekeken 1 reactie

Mooie woorden in Berlijn

Minister Gerda Verburg heeft als linksbuiten een perfecte voorzet gegeven en nu is het aan spits Barack Obama de bal nog even in te koppen.

Zo eenvoudig is het wereldvoedselprobleem op te lossen. In Berlijn hebben 26 landbouwministers gepleit voor investeringen in voedselproductie. Er moet meer geld komen voor landbouwonderzoek, de productie in ontwikkelingslanden moet omhoog en de economische structuur op het platteland moet verbeteren, vinden de ministers. De commissie voor duurzame ontwikkeling van de Verenigde Naties zou de Berlijnse resolutie kunnen overnemen, waardoor in elk geval een begin gemaakt wordt in de strijd tegen de honger.

Feit is dat de wereldleiders al lang een afspraak gemaakt hebben over de vermindering van de armoede en de honger. Die zijn in de zogenoemde milleniumdoelstellingen vastgelegd in 2000, nu negen jaar geleden. Sindsdien is de situatie niet echt verbeterd.

Ministers kunnen beter in eigen land zorgen voor meer landbouwonderzoek, vergroting van de productiecapaciteit en investeringen in de economische structuur, dan op een congres in Berlijn een resolutie aannemen die andere machthebbers in New York moeten vaststellen.

Het zijn mooie Berlijnse woorden - een synoniem voor loze beloften.

Agrarisch Dagblad

Eén reactie

  • no-profile-image

    Mar©

    Wat we hier zien is een combinatie van intellectuele armoede en politieke onwil uit egoïstische overwegingen. Het wereldvoedselprobleem was immers al lang opgelost, als het rijke Westen bereid was tot delen en politici in staat zouden zijn te luisteren naar mensen als Jan Douwe van der Ploeg.

    Politici die willen investeren in landbouw, preken slechts voor eigen parochie en pleiten voor werkgelegenheid bij hun eigen kennisinstituten en schaalvergroting van hun eigen agribusiness.
    Niemand pleit voor een eerlijke verdeling of voor voedselsoevereiniteit. Want hun achterban heeft daar geen belang bij. De ellendelingen die van de honger sterven hebben geen cent te makken en horen dus niet bij de achterban.

    Wegens een gebrek aan beschaving is politieke onwil nog wel te vergeven. Veel ernstiger is de intellectuele armoede bij de media. Dat de algemene pers geen inzicht heeft in de materie is nog te begrijpen. Een specialistisch uitgave als het AgD zou beter moeten weten, maar praat hier gewoon de politiek na.

Of registreer je om te kunnen reageren.