Home

Achtergrond 174 x bekeken

Europees landbouwbeleid is onmisbaar

Met het voorstel het landbouwbeleid terug te hevelen naar de EU-lidstaten slaat de VVD de plank mis, menen CDA'ers Esther de Lange en Joop Atsma. Dit werkt marktverstoring in de hand. Een Europees landbouwbeleid blijft onontbeerlijk.

Een eeuw na de geboortedag van Sicco Mansholt, de Nederlandse grondlegger van het Europese landbouwbeleid, staat de toekomst van het landbouwbeleid volop in de belangstelling. Over één ding zijn we het allemaal eens en dat is dat de landbouwwereld grote uitdagingen tegemoet gaat. Over het antwoord op deze uitdagingen lopen de meningen echter uiteen. Het CDA is van mening dat ook na 2013 een Europees landbouwbeleid nodig is om deze uitdagingen het hoofd te bieden.

Het recente voorstel van de VVD om het landbouwbeleid terug te hevelen naar de lidstaten mag op het eerste gezicht aantrekkelijk lijken in zijn eenvoud, maar slaat de plank inhoudelijk volledig mis. De VVD wil agrariërs op nationaal niveau belonen en dan alleen voor duurzaam landschapsbeheer. Brussel dient volgens de VVD dan wel nog toezicht te houden op concurrentievervalsing en dient te kunnen ingrijpen bij extreme marktontwikkelingen. Over de uitwerking van dit idee laat de partij zich, misschien wel zo verstandig, niet uit. Want juist door deze volledige omslag naar nationaal beleid kunnen grote verschillen tussen lidstaten ontstaan en is marktverstoring een feit.
Bovendien gaat men niet in op de vraag hoe er nog kan worden ingegrepen bij extreme marktontwikkelingen als er geen Europees beleid en budget meer is en indien Nederland alleen nog landschapsbeheer mag financieren. Door de toegenomen handel worden de landbouwmarkten gevoeliger. Door deze fluctuaties blijven goede vangnetten in moeilijke tijden van essentieel belang en met het oog op een eerlijke concurrentiepositie zul je hierover op Europees niveau afspraken moeten maken.

Bovendien hadden VVD-politici na de presentatie van het beknopte conceptverkiezingsprogramma voor de Europese verkiezingen van volgend jaar wel erg veel woorden nodig om uit te leggen dat het allemaal niet zo was bedoeld en dat men eigenlijk nationale én Europese co-financiering bedoelde.

Om te beginnen staat daarover niets in de tekst en bovendien is deze verplichte co-financiering een loze belofte. Onder druk van de christen-democraten in de landbouwcommissie van het Europees Parlement heeft de Europese Commissie inmiddels toegegeven dat een dergelijke verplichte meefinanciering door de lidstaten niet valt af te dwingen. Daardoor kan een situatie ontstaan dat boeren in het ene land compensatie blijven ontvangen en hun collega’s in het andere land deze geheel mislopen omdat deze lidstaat weigert mee te betalen. Als individuele producent ben je dan dus volledig overgeleverd aan de grillen van zittende coalities met mogelijk desastreuze gevolgen voor de concurrentiepositie tussen Europese landen onderling.

Natuurlijk ligt de kracht van de Nederlandse landbouwsector in de markt. Wij zijn een exportland en na de VS de grootste agro-handelsnatie. Het is ook te verwachten dat de betalingssystematiek van het landbouwbeleid in de toekomst zal veranderen, met meer aandacht voor onder andere maatschappelijke diensten. Een Europees landbouwbeleid blijft hierbij met het oog op eerlijke concurrentie onontbeerlijk. Het tegengestelde beweren klinkt misschien simpel en stoer, maar getuigt van weinig realiteitszin.

Administrator

Of registreer je om te kunnen reageren.