Home

Achtergrond 140 x bekeken 2 reacties

EU: meer geld voor voedselbanken

De Europese Commissie heeft voorgesteld het programma voor voedselverstrekking aan de armste inwoners van de Unie uit te breiden.

Nederland zit er niet op te wachten. De Commissie wil het budget voor de voedselbanken met tweederde verhogen naar ongeveer 500 miljoen euro. Daarnaast vallen meer producten onder het programma, voor het eerst ook groente, fruit en olie.

Het voedselprogramma werkt op basis van cofinanciering, waarbij de EU 50 tot 85 procent van de kosten voor haar rekening neemt. De herziening zou moeten ingaan in 2010.

In 1987 kwam het programma van de grond, toen om een goede bestemming te vinden voor de destijds enorme landbouwvoorraden. Inmiddels zijn de voorraden flink geslonken en wordt ook voedsel voor het programma ingekocht.

Het staat lidstaten vrij om deel te nemen aan het programma. De voedselkeuze is ook aan de lidstaten. Plannen voor voedselvertrekking worden vastgelegd voor drie jaar.

Negentien landen doen nu mee, Nederland niet. Landbouwminister Gerda Verburg sprak zich gisteren uit tegen de Europese voedselbanken. Nederland vindt armoedebestrijding geen taak voor de Europese Unie.

In 2006 werden ruim 13 miljoen Europese burgers met het programma geholpen. De Europese Unie telt naar schatting 43 miljoen mensen die moeten beknibbelen op voedsel, in die zin dat ze het zich niet kunnen veroorloven om de andere dag vlees of vis te eten.
Italië, Frankrijk, Spanje en Polen ontvangen het meeste geld.

Administrator

Laatste reacties

  • no-profile-image

    R.Schut-Hakvoort

    Voedselbanken een schande, armoedebestrijding wel nodig!
    Minister Verburg (CDA) is van mening dat armoedebestrijding geen taak is van de Europese Unie. Het CDA heeft in het Kabinet nauwelijks oog voor een eerlijke inkomensverdeling. Er wordt in de begroting te weinig rekening gehouden met de laagste inkomens. Mensen met alleen een AOW, een bijstandsuitkering en chronisch zieken en gehandicapten hebben al jaren een tekort om van te leven. Het dagelijks voedsel is een sluitpost voor hen, en ze zijn dan ook dikwijls aangewezen op de voedselbank. Het is een schande dat we in een rijk land waar zoveel voedsel wordt geproduceerd, er toch zoveel armoede is. Het is mensonwaardig! Het CDA zegt geïnspireerd te zijn vanuit de Bijbel, waar rechtvaardigheid en opkomen voor de minder bedeelden voorop staat. Hiervan is niets meer te merken.
    Daarbij komt nog dat een eerlijke prijs en een rechtvaardig landbouwbeleid gericht op het inkomen van het gemiddelde gezinsbedrijf in de troonrede geen aandacht heeft. Innovatie is het gevleugelde woord, als dat dan maar goed terecht komt!
    R.Schut-Hakvoort

  • no-profile-image

    Hertog Jan

    Helemaal juist, mevrouw Schut Hakvoort, hier een kleine analyse van het CDA.
    CDA is een afkorting voor Christen Democratisch Appel. Het is een fusie van katholieke en protestantse partijen, die ondanks aanzienlijke verschillen in culturele achtergrond samengegaan zijn, ten einde hun politieke invloed te vergroten. Net als bij de VVD bestaan er dus stromingen binnen de partij die aanzienlijk verschillen. Maar net als voor de VVD geldt dat uit het politiek stemgedrag een redelijk eenduidige beleidskoers is af te leiden.

    In termen van maatschappelijke klassen behoort de achterban van het CDA, door haar religieuze achtergrond, tot bijna alle maatschappelijke klassen, maar het zwaartepunt ligt bij de middenklassen, middenstand maar ook dienende beroepen en overheidsdienaren.

    In principe is het CDA de partij die de christelijke waarden vertegenwoordigt. In hun normale uitwerking vallen die waarden grotendeels samen met de gewone Nederlandse burgerlijke waarden. Deze waarden ook wel aangeduid als conservatief, maar dat zijn ze alleen in de uitleg van conservatief als "behoudend in de neutrale zin". Behoudend in de neutrale zin zegt in feite niet veel, zolang er niet bij gezegd wordt wat men wil behouden: wil men de doodstraf behouden, of het niet-bestaan van de doodstraf, zoals dat in Nederland is. Het CDA wil behoudend zijn in de zin van een goed rentmeeesterschap zoals dat in het christelijk geloof zit, en dat de waarden van een samenwerkende, fatsoenlijke, burgermaatschappij behouden blijven.

    In de politieke praktijk blijkt het CDA een andere partij te zijn. Maak als eerste een standaard verdeling van links naar rechts met PvdA en VVD als ijkpunten. Kijk vervolgens naar hoe lang het CDA met PvdA en VVD in een regering zit, dan ziet men dat de periode samen met de VVD vele malen langer is. Als tweede kan men kijken naar het beleid van die verschillende regeringen. In het geval van een VVD-CDA combinatie (al dan niet samen met anderen), staan de regeringsprogramma's veel meer aan de VVD dan aan de CDA kant, en in geval van PvdA-CDA regeringen staan de programma's veel meer aan de CDA dan aan de PvdA kant.

    Ter verdere illustratie kan men kijken naar de meer gedetailleerde standpunten die het CDA inneemt. Daar waar het CDA zich voorstaat op haar betrokkenheid met de waarden van de burger in het midden, voert het in de praktijk maatregelen in die neerkomen op denivellering, het groter maken van de verschillen in de maatschappij, dat wil zeggen, maatregelen die de positie van de burger in het midden uithollen. Dat deze maatregelen daarbij ook de zwakkeren in de samenleving treffen, zoals AOW'ers, zeggen de CDA'ers vervelend te vinden, maar ze blijven die maatregelen, komend van de VVD, de reactionaire krachten in de maatschappij, toch steunen. Als de imagoschade te groot dreigt te worden, omdat mensen wijzen op het onchristelijke karakter van bezuinigingen op de zwakkeren, gaat men soms over tot symboolmaatregelen, en verbale oproepen tot het behoud van normen en waarden. Het zijn die symboolmaatregelen die het kwade karakter van de lange termijn CDA politiek het best illustreren. Het invoeren van maatregelen met verlies aan koopkracht voor de minima met meer dan een procent (tientallen euro's), dat "grootmoedig" compenseren met een bedrag van drie euro per maand, en dat dan vervolgens een aanzienlijk bedrag noemen is zonder meer weerzinwekkend als het betrekking heeft op een partij zich christelijk noemt en zegt voor burgerwaarden te zijn.
    Een andere grote categorie waarin het CDA in de beleidspraktijk afwijkt van haar beleden principes is die van alle zaken die vallen onder het goed rentmeesterschap. Ook hierin volgt het CDA grotendeels de materialistische belangen van de op geld beluste top, in plaats van de bijvoorbeeld de meer milieubehoudende verlangens van de burger in het algemeen, en de eigen achterban in het bijzonder .

    ”De bovenklasse, de elite internationaliseert in rap tempo en blijkt Nederland dus niet echt interessant te vinden. Zij wordt in rap tempo Europeaan en als het even kan wereldburger. Haar oriëntatie in cultureel en economisch opzicht is de wereld, letterlijk. Zij laat de onderklasse en grote delen van de middenklasse die dit perspectief niet hebben, verweesd achter. Zij vindt het zelfs niet nodig haar een perspectief te schilderen, een beleid te ontwikkelen waarin de regio, de natiestaat en de groter verbanden op Europees niveau een plek krijgen, waardoor de wereld ook voor hen, die grote sprongen niet kunnen maken, herbergzaam blijft.

    Het afzweren van het maakbaarheids-ideaal genereert een egocentrische, verantwoordelijkheid ontlopende en onverschillige elite. Het bevordert de segregatie van ons soort samenlevingen, tast de samenhang aan en leidt tot een uitermate gevaarlijk cultuurrelativisme.
    Buitengewoon teleurstellend in deze is het optreden van de Christen/democratische politieke formatie in onze samenleving. Zij heeft op geen enkele manier het antwoord op de hierboven abstract aangeduide maatschappelijke desintegratie processen. Sterker nog, het antwoord bij uitstek, het moreel geïnspireerde antwoord, blijft zij volkomen schuldig. Aan alle desintegratie bevorderende schaalvergrotingsprocessen heeft zij niet alleen van harte meegedaan, maar heeft ze ook nog ontworpen ook. ( Zie Max Weber, Die protestantische Ethik und der Geist des Kapitalismus, 1905).
    De Christen democratie is volstrekt ongeloofwaardig als zij aan komt met het concept van de zorgzame samenleving en tegelijkertijd wet en regelgeving indiceert die kleinere verbanden vernietigt of op zijn minst het leven buitengewoon moeilijk en onaangenaam maakt. Dit is het resultaat van de omvorming van een ideële beweging die wel degelijk de maakbaarheid in het vaandel schreef, al was het besef diepgeworteld aanwezig dat dit een maakbaarheid was die zondige mensen nu eenmaal aankleeft, maar die opgaf voor de macht, de dans om het gouden kalf. De omvorming van deze ideele partij in een technocratische bestuurderspartij is, in haar termen gedacht, niet minder dan blasfemie, alle ideologische rimram over goed rentmeesterschap ten spijt. Christus zou deze bestuurlijke sjoemelaars zonder omwegen uit zijn Tempel hebben verjaagd. Zij zijn de farizeeërs van deze tijd”.


    Pim Fortuin in ”De verweesde samenleving”, pag. 203-204.

Of registreer je om te kunnen reageren.