Home

Achtergrond 209 x bekeken 6 reacties

Een zondebok voor de voedselcrisis

In het eerste deel van deze mini-serie gaat Klaas de Jong, voorzitter van de Stichting Schoner Transport, in op de hetze die volgens hem is ontstaan ten aanzien van biobrandstoffen. "Probleem is dat we geen stapje terug willen doen in onze verspillende leefwijze."

In een niet aflatende stroom van nieuwsberichten wordt er op gehamerd, dat we moeten stoppen met biobrandstoffen. Dat is immers de oorzaak van honger in de Derde Wereld. Onlangs kreeg ik De rooie Drent toegestuurd. Daarin werd met kennelijke tevredenheid gememoreerd, dat vice-president Wouter Bos biobrandstoffen koppelde aan misdaden tegen de mensheid.

De Wageningse professor Rudy Rabbinge diepte de problematiek verder uit: landbouwgrond gebruiken om brandstof te telen, is schandelijk. Daar zit wat in, maar de hetze tegen biobrandstof is toch eigenaardig. Op De rooie Drent staat het logo van de partij van Rabbinge en Bos: een rode roos. Gek eigenlijk, dat we wel grond en zelfs aardgas mogen gebruiken voor de teelt van rozen. Niemand eet ze toch?

Dan is het logo van de SP beter: een rode tomaat! Maar wat te denken van onze nationale trots, de tulp. Het is lang geleden, dat we tulpenbollen aten, maar niemand maakt bezwaar tegen het groeiend aantal hectares tulpenvelden. We hebben ook geen moeite met de import van palmolie als die verwerkt wordt in allerlei schoonheidsmiddelen, maar wel als het een biobrandstof wordt. Heeft iemand als eens uitgerekend hoeveel voedsel we zouden kunnen verbouwen op het land, waar nu koffie- en theeplantages zitten? We kunnen toch ook gewoon water drinken?

Er is een heel simpele reden waarom deze vragen nooit aan de orde komen, maar alle aandacht wordt gericht op biobrandstoffen. We willen geen stapje terug in onze verspillende leefwijze. Een paar voorbeelden van onze westerse spilzucht: 30 procent van het brood, dat aan supermarkten wordt geleverd, komt onverkocht terug en wordt weggegooid. 30 procent van het voedsel dat restaurants inkopen, gaat de groene bak in en is helaas zelfs niet meer bruikbaar als veevoer. Als een etiket scheef zit op een potje van een kwaliteitsmerk of de tube heeft net niet de goede kleur, dan wordt de inhoud ongeschikt gemaakt voor consumptie.

We hebben een zondebok nodig, want een pilsje minder om de honger in de Derde Wereld te bestrijden, dat nooit! Van al die voedselresten die we weggooien, zouden we al heel wat duurzame energie kunnen maken. Enkele pioniers zijn al actief zoals Bewa Moerdijk, die grootkeukenafval omzet in biogas, maar er kan nog zoveel meer met een goed overheidsbeleid. Professor Bruggink (Wageningen) stelt: "Jaarlijks oogsten wij wereldbolbewoners 13 miljard ton planten voor voedsel. Daarvan eten we 5 miljard op. De energie-inhoud van de restanten komt overeen met het wereldenergieverbruik."

Administrator

Laatste reacties

  • no-profile-image

    PLASJE

    ... en v.w.b. die verspillende leefwijze van dhr. De Jong : die kennen boeren
    niet.... 3 x gaten in de werkschoenen
    en een zoon die 6 wkn. i.p.v. vakantie
    'vieren'z'n moeder met kanker helpt op
    het bedrijf. ZE ZIJN ER NOG! ZE BESTAAN NOG HEER DE JONG! WELIS-
    WAAR NIET OVERAL, MAAR NOG NIET
    UITGESTORVEN@!!!!!!!!

  • no-profile-image

    A. Canjels

    Goed stukje. Verspilling is absoluut een feit, maar tot bepaalde hoogte an sich niet bezwaarlijk. Koffie graag, maar ik zal niet snel een afwasmachine-verfrisser of bladblazer aanschaffen.
    Honger heeft te maken met niet goed organiseren van voedselproductie én met een veel te groot aantal van veel te veel verbruikende en verspillende consumenten. Je kunt aan alledrie de knoppen draaien om de problemen te verminderen: beter regelen (zie ook WTO), minder consumenten, minder verspillen. Het verbaast me trouwens dat je nooit iemand hoort over "minder consumenten", ofwel proberen de groei van de wereldbevolking een beetje af te remmen. De veruit meest effectieve en snelle oplossing toch. Zeker niet goed voor de economische groei...

  • no-profile-image

    H.Aberson

    Client: Minds in Motion
    Project: Hein Aberson – Solar Oil Systems, interview about biofuels
    Date: 24th July 2008
    _________________________________________________________________________

    Last week we reported on how Netherlands based Solar Oil Systems (SOS) trialled a 100 per cent biofuel bus in partnership with transport company Veolia.

    Hein Aberson, Sr. Staff member of SOS, which produces pure plant oil ( PPO) for use as a mineral oil replacement in vehicles and developed new engine techniques to convert diesel engines to PPO, commented on his disappointment with EU governments which, he explained, are not making enough funding available for biofuels research and development.

    The ‘fuels versus food’ debate that has escalated following the publication of the Gallagher and World Bank reports means there has never been so much controversy surrounding the use of biofuels. Opponents argue that the increasing cultivation of land for fuel rather than food crops is pushing up the cost of food across the globe, and the two recent high-profile papers – the UK Government commissioned Gallagher report and the World Bank’s internal report – appear to support this theory.

    Aberson, however, believes that biofuels are being made a scapegoat, and in fact have a very definite place in the future of sustainable transport.

    “The European Biofuel Directive of 2003 states that, in view of the environment and shortages of oil and gas, we should find alternatives,” he explains. “The target set for 2003 was that 2 per cent of fuels should be replaced with biofuels, with this figure rising by .75 per cent every year to 5.75 per cent in 2010. However, despite agreeing to it, very few countries have actually implemented any kind of corresponding strategy in national law. The transport sector was actually the first target for the directive, and yet for some reason EU member states do not feel obliged to comply.”

    With the exception of Sweden, Denmark, Germany, Austria and France, Aberson is concerned that EU countries are simply not doing enough to meet carbon reduction targets, a dangerous state of affairs he believes is primarily motivated by government greed.

    “Finding alternatives to fossil fuels and reducing carbon emissions is a macro problem, it doesn’t concern one country,” he says. “But, in general, governments make a lot of money on fuels and energy. On one hand they say they wish to improve the environment, but on the other they believe it shouldn’t cost them anything to do so. And this is the real danger, because it has to cost money, or progress can’t be made. Governments may force the oil companies to make biofuel blends, but without funding, this is just a way of passing on the expense to the consumer.”

    Aberson cites as an example the German Government, which as much as ten years ago began building biofuels factories and introducing the fuels into the market.

    “Biofuels were cheap, and their consumers were happy,” he says. “but oil companies were losing a tiny bit of the market, and the Government, feeling the same pain, began to put a levy on biofuels. Their popularity has since declined. You see, it has everything to do with price.”

    Some countries, like Sweden, are getting it right, says Aberson. “In Sweden biofuels are very low priced, and three out of every four cars produced by Saab and Volvo now run on biofuels. Like Brazil, Sweden wants to be independent of all fossil fuel imports by 2010, and with its political parties all in agreement, it is an exemplar of what needs to happen throughout the rest of the EU.”

    Aberson believes that governments must fund the use, and development, of biofuels in the current climate, because at the moment the companies producing the fuels simply cannot compete with the cost price of mineral oil. And, he warns, ultimately it is the SMEs in biofuels which are the innovators and experts; not the governments or oilcompanies.

    “It’s tough operating in this environment with no government help,” he explains. “Especially when biofuels are taking the brunt of criticism in the wake of these reports, not just from politicians, but from environmentalists, who are often not involved in all aspects of the economy and don’t see the bigger picture beyond the rainforests. Biofuels can help solve problems that are going to become increasingly serious in the near future, which also is the opinion of the IEA , and we’re only talking 10 – 15 years before we have huge problems with the energy situation. They do not necessarily require land that would otherwise be used for food crops – often, they use arable land that has been set aside because food production is actually too high. And most importantly, biofuels reduce pollution. This is the most serious issue faced by us all – wherever we are in the world.”

    Aberson describes how media coverage of the Gallagher and World Bank reports does not offer a balanced viewpoint on the issue. “Only a few highlights from the Gallagher and World Bank reports have been taken and exposed as the truth,” he says. “No-one is capable of arguing, because those in the know are less mighty, they are hiding behind their desks. In turn the press is not interested, because it’s not sensational enough. Politicians like the UK’s minister for transport Ruth Kelly quote the Gallagher report, and it becomes a useful excuse to minimise their efforts with biofuels, or indeed do nothing.”

    “World food prices are escalating anyway, as BRIC countries like Brazil, Russia, India and China move to a more western lifestyle. The more meat consumed in these countries, the more grain is needed. It is not as simple as halting biofuel production.”

    Aberson is worried that progress in biofuels is slowing down at the very time when it needs to be pushing forward.

    “It’s frustrating when politicians shun the very thing they claim to advocate,” he explains. “Biofuels initiators are so small, they have no political power. The way things are going certainly isn’t helping biofuels to become established in the market.”

    He may be painting a bleak picture for the future of biofuels, but Aberson does see a way that its fate could be transformed. “There needs to be an open debate, in Brussels,” he says. “And we need a real leader – someone who can really implement a change in thinking. One man who could do it, is President Sarkozy.”

  • no-profile-image

    Joep Hermans

    We rollen van de ene hype in de andere.
    Tot 2 jaar geleden waren de boeren in het westen de schuldigen van de lage voedselprijzen in de wereld. Boeren in ontwikkelingslanden konden daardoor geen droog brood verdienen werd er gezegd. Ophouden met overschotten naar Afrika brengen, dan zouden de lokale boeren eindelijk een eerlijke prijs krijgen. Ontwikkelingswerkers en milieuorganisaties buitelden over elkaar heen om de boeren in de goed georganiseerde de schuld van honger en ellende in Afrika en andere chaotische gebieden in de schoenen te schuiven. Vooral minder voedsel produceren en goede landbouwgrond in nep natuur omzetten was het adagium van deze lieden. Een jaar geleden waren biobrandstoffen opeens hot. Er werd massaal in geïnvesteerd, overheden deelden en masse subsidies uit en ondernemers staken hun nek weer eens uit. Vervolgens stegen de voedselprijzen opeens door allerlei oorzaken en dezelfde figuren die nog geen jaar geleden ons opriepen om minder te produceren, staan nu vooraan om moord en brand te schreeuwen dat de voedselprijzen gestegen zijn. Maar we moeten ons niet laten ringeloren door doemdenkers en werken aan de werkelijke oorzaak van honger in de wereld. En dat is een eerlijke verdeling van de welvaart. En dat heeft alles te maken met goed en betrouwbaar bestuur. Het is niet toevallig dat hongerproblemen zich alleen voordoen in landen waar criminelen, dictators, godsdienstfanaten en dergelijk ander tuig aan de macht zijn. Kijk naar Zimbabwe, Soedan, Myanmar Noord Korea en meer van deze boevenlanden. En in het verleden in Communistisch China en de Soviet Unie onder Stalin. leder weldenkend mens weet dat wanbestuur de oorzaak is van ongerechtigheid en de daaraan verwante voedselschaarste.
    Mijn stelling is, een welvarende agrarische sector is het fundament van iedere samenleving. Als er landen zijn die daar niet in willen investeren moeten ze zelf daar ook maar de gevolgen van dragen. Laten we ons alsjeblieft niet weer een schuldgevoel aanpraten. En laten we ook alsjeblieft niet van boven af bepalen waar de boeren voor mogen produceren. De agrarische producent moet zelf uitmaken of hij zijn producten verkoopt als grondstof voor biobrandstoffen of voedsel. Er zijn voorbeelden te over waar het toe lijdt als de overheid pepaalt wat en voor wie de agrarische sector mag produceren. Ik hoop dat we daar van geleerd hebben.

  • no-profile-image

    PLASJE

    ..1. Het is niet de schuld van 'de boer in
    West-Europa'dat er honger is in de Derde
    wereld.
    2. De huichelarij van onze eigen politici
    kan niet verhullen dat er tussen de groot-
    machten iets DANIG SCHEEF ZIT
    3. Dankzij het gebruik van o.a. biobrand-
    stoffen dus gebruik van primaire grond-
    stoffen voor energie wordt de primaire
    producent eindelijk weer eens een 'recht-
    vaardige prijs in het vooruitzicht gesteld'
    4. Echter... dit zou zo zijn... ware het niet
    dat eerst diegenen die ons 'leiden'zullen
    trachten het goede en goedkope voedsel-
    pakket koste-wat-kost te behouden .....
    5. totdat....de wereld in de brand staat
    (W.O. 3 of iets dergelijks) danwel er door
    klimatologische omstandigheden niet meer te 'vreten is'en dan niet in de 3e
    wereld alleen.... pas dan worden WIJ
    primaire producenten weer beloond...
    reacties graag bij mij!!!!!!

  • no-profile-image

    Joep Hermans

    De (schandelijke) visie van Wouter Bos en Rudy Rabbinge over biobrandstoffen..

    Er ontstaan zorgen over de beschikbaarheid van voedsel. Vooral de explosief gestegen vraag uit opkomende landen als China en India en de vraag naar alternatieve brandstoffen houdt geen gelijke tred met de daartoe benodigde opschaling van de agrarische productie. Er gaan zelf stemmen op om brandstoffen uit graan of andere agrarische producten te verbieden. ( BOS ) Decennia lang echter is de landbouw in grote delen van de wereld achtergesteld ten faveure van industriële en toeristische ontwikkelingen. Aan de andere kant produceerden goed georganiseerde landen waaronder Nederland, meer dan men zelf kon consumeren. Vervolgens gaf de overproductie aanleiding om van overheidswege productiebeperkingen op te leggen. Zelfs nu op dit ogenblik nog wordt bijvoorbeeld in de Europese Unie de teelt van suikerbieten met 13.5% ingekrompen. Wegens overschotten op de wereldmarkt!!! De huidige prijsstijgingen zijn vooral te wijten aan jarenlange verwaarlozing van de landbouw in veel landen. Foute ideologieën, dictators, oorlog, corruptie en vriendjespolitiek en daarbij soms nog schadelijke effecten van godsdiensten maken vervolgens dat er op sommige plaatsen honger wordt geleden.
    De aarde echter biedt meer dan voldoende ruimte, water, en voedingstoffen voor plantenen dieren, om het dubbele aantal van de huidige aardbewoners te voeden en van grondstoffen te voorzien.

    Daarbij hoort een maatschappij waar energieproductie decentraal plaatsvindt, met de mogelijkheden die er per locatie zijn. Water, wind, zonne-energie en daarbij de energie uit biomassa kunnen ons in de toekomst heel goed voorzien in onze behoeften. En ook juist bij de productie van deze biomassa zullen zich enorme innovaties voordoen. Naast de ontwikkelingen bij de meer traditionele gewassen, zullen er nieuwe technieken komen om de door planten of andere organismen ontvangen zonne-energie om te zetten in breed bruikbare grondstoffen. Ook inzetbaar voor bijvoorbeeld de productie van de z.g. bio brandstoffen. Opportunisme viert hoogtij in deze discussies. Meesurfend op de hype rondom het food for fuel vraagstuk roepen Wouter Bos en Rudy Rabbinge termen als schandelijk en misdadig, als er brandstof uit agrarische producten wordt gemaakt. Deze beweringen missen elke onderbouwing en duiden op een volkomen gebrek aan geo agrarisch inzicht en inschatting van de innovatiekracht van de mondiale agrarische sector. Ook gaan ze voorbij aan de wetten van de vrije markt. Een producent maakt zelf wel uit aan wie hij zijn producten verkoopt. En daar hoort geen links dogmatische betutteling bij.
    Het is zelfs gevaarlijk en getuigt niet van verantwoordelijkheidgevoel bij deze heren om innovaties hierbij af te remmen door korte termijn paniek over een veronderstelde voedselschaarste.
    De productie van biobrandstoffen staat technologisch nog in zijn beginstadium.
    De efficiency hiervan, en de impact op voedselschaarste en op het milieu, zijn factoren die begeleidende regelgeving oproept. Maar ook zullen deze factoren aanzetten tot innovatie, en veroorzaken aldus een technologische revolutie op dit gebied. De mondiale agrarische productiecapaciteit is nog maar in zijn beginfase. De recente prijsstijgingen daarbij, geven de aanzet tot een enorme investering in de landbouw in de hele wereld. De herwaardering van de agrarische sector is een feit.
    Dit leidt hopelijk ook tot een herbezinning over wat er werkelijk belangrijk is voor onze planeet.
    Er zijn altijd gebieden geweest met voedselschaarste, dat heeft niets te maken met biobrandstoffen. Geringe koopkracht en een achterblijvende locale productie bepaalden toen, en nu nog steeds, de beschikbaarheid. Dat heeft alles te maken met goed bestuur en goede organisatie. Als er mondiaal genoeg in het platteland wordt geïnvesteerd is er nergens voedselschaarste. Als dat niet gebeurt en niet tot prioriteit wordt verklaard is dat veel bedreigender voor de mensheid dan een welles nietes discussie over bio-energie.

Laad alle reacties (2)

Of registreer je om te kunnen reageren.