Home

Achtergrond 139 x bekeken 2 reacties

Voedselcrisis gaat over behoefte en hebzucht

Landen moeten het recht terugkrijgen hun eigen landbouw te beschermen tegen importen. Dat zegt Hanny van Beek, voorzitter van de Nederlandse Akkerbouw Vakbond.

"Door het gesleep met voedsel worden slechts enkelen rijk ten koste van velen. We moeten streven naar regionale voedselvoorziening," Van Beek. Voedselprijzen en honger doen het opeens goed in de media. Wouter Bos, George Bush, het IMF, de FAO, LTO, NAJK iedereen buitelt over elkaar heen met snelle maatregelen. Meer vrijhandel, geen mais in de tank, geen landbouwgrond offeren aan natuur, meer geld voor voedselhulp. Terwijl er bij de lagere voedselprijzen ook al dagelijks duizenden mensen stierven van de honger.
Er wordt nu een hype gecreëerd. Er is door politici en internationale organisaties een bewuste keuze gemaakt voor wereldvrijhandel. De bescherming van landbouw is afgebroken en strategische voorraden zijn afgebouwd.
Volgens de vrijhandelsgedachte moet voedsel geproduceerd worden op de plek waar dat het goedkoopst kan. Het gevolg is dat op andere plekken de productie dan stopt. Miljoenen boeren hebben wereldwijd hun productie gestaakt omdat ze de (oneerlijke) concurrentie niet aankonden. Mais, graan en rijst worden met subsidie, ver onder de kostprijs op de wereldmarkt verkocht.
De bijzonderheid van landbouw en dus van voedsel is, dat vraag en aanbod weinig en traag op prijsveranderingen reageren. Korte periodes van hoge prijzen, gevolgd door lange periodes met te lage prijzen zijn dan het gevolg. Dat laatste betekent sociale ellende op het platteland en een verlammende werking op de investeringen en de ontwikkeling van de landbouw.
In alle ontwikkelde landen was er daarom al heel lang landbouwbeleid voor basisvoedsel, met als instrumenten voorraadbeheer, minimumprijzen en regulering van het aanbod. Maar dat is bij de liberalisering van het handelsbeleid stap voor stap afgeschaft. Nu de voorraden zijn afgebouwd, arme landen te weinig produceren voor hun eigen basisvoedsel (vaak wel voor export), er tegenvallende oogsten zijn, en een gestegen vraag, is er schaarste.
De oplossing is nu niet dat de VS, Europa en andere exporterende landen arme landen van goedkoop voedsel moeten voorzien. De verstorende exporten moeten juist stoppen. Het slimmer en beschaafder landbouw- en handelsbeleid moet terugkomen. Van het gesleep met voedsel en grondstoffen worden slechts enkelen rijk ten koste van velen.
Consumenten en boeren hebben elkaar nodig. De oplossing is simpel en doeltreffend: geef landen het recht om hun eigen landbouw te beschermen tegen importen. Streef naar regionale voedselvoorziening voor basisvoedsel. Stimuleer duurzame landbouw in de wereld.
Ghandi zei al: De aarde heeft genoeg voor ieders behoefte maar niet voor ieders hebzucht.

Administrator

Laatste reacties

  • no-profile-image

    gli

    Dit artikel zal worden uitgelegd als een conservatief geluid. Tegenwoordig is het alles vrijhandel wat de klok slaat. Ik ben het eens met de opvatting dat enkelen (vooral de multinationals) garen spinnen bij die vrijhandel in voedsel, maar de gemiddelde producent helemaal niet. Want hij krijgt alle prijsrisico's op zijn dak en hij zal bij moordende concurrentie onvoldoende financiële body krijgen om de prijsdalingen die noodwendig zullen volgen op kortdurende prijsstijgingen op te vangen.
    Maar 95% van de internationaal van belang zijnde economen, 85% van de in de landelijk politiek betrokken personen, 98% van de consumenten die bepaalde voorlichting voor zoete koek aannemen (de landbouw wordt zwaar gesubsidieerd en dat maakt het eten zo duur) en zelfs 75% van de agrariërs in ons land denken dat dit op zijn minst aanvaardbaar is.
    Dus voorlopig is het vechten tegen de bierkaai. Gevolg: steeds grotere bedrijven (later multinationals of op zijn minst door banken aangestuurde bedrijven) en kleine boeren in ontwikkelingslanden die het zonder steun zeer beslist niet redden en nog steeds honger in de wereld. Maar waarschijnlijk niet in het westen. Daar wordt alleen maar gemopperd over perioden van duurder eten. En dat het een jaar later veel minder kost wordt als vanzelfsprekend aanvaard. En bewogenheid met de producent met de niet kostendekkende prijzen? Dan moest hij of zij maar geen boer geworden zijn (denkt men).

  • no-profile-image

    M. van der Laan

    Regionale landbouw, een directer contact tussen consument en producent, is de beste manier om te komen tot een duurzame landbouw.
    Als politiek en handel te conservatief is om dit in te zien, moeten we misschien zelf als boeren én consumenten vorm geven aan een zoveel mogelijk regionale landbouw.

Of registreer je om te kunnen reageren.