Home

Achtergrond 127 x bekeken

Gaan we niet te snel?

Gaan we niet te snel??

De technische ontwikkeling en verregaande automatisering in de Nederlandse veehouderij gaat met sprongen vooruit. De ene innovatie zit nog in de verkenningsfase terwijl het volgende technische vernuft zijn opwachting al maakt en daarmee weer de aandacht opeist. Zijn onze huidige bedrijven wel opgewassen tegen de opkomst van deze relatief dure productiemiddelen? En zijn de agrarische ondernemers qua kennis wel voldoende onderlegd om vervolgens deze productiemiddelen optimaal in te passen in de bestaande bedrijfsvoering?

In de melkveehouderij werd al jaren gepraat over een methode van melken waarbij je als boer met de handen in de zij staat toe te kijken. Toen de melkrobot eenmaal definitief zijn intrede maakte in de melkveehouderij volgden al snel vele varianten om agrarische werkzaamheden te laten uitvoeren door iemand die niet ziek wordt, die niet zeurt over salaris of vrije dagen oftewel een robot.
De kalverdrinkautomaat als vervanger van de boerin, de mestrobot zorgde voor aanzienlijk minder bezoeken aan de fysiotherapeut onder de veehouders en nu heeft de voerrobot zijn stempel al weten te drukken in de wereld van (ruw)voerstrekking bij rundvee.

Niet alleen bij het melkvee maar ook in de varkenshouderij zijn de afgelopen jaren verschillende vormen van automatisering ontdekt. Wat te denken van het schoonspuiten van afdelingen met behulp van een spuitrobot. Het automatisch voeren is in de intensieve veehouderij al veel jaren bekend en is dan ook inmiddels meer regel dan uitzondering.
Allemaal ontwikkelingen die met name de fysieke arbeidsbelasting verminderen. Terecht dat de overheid middels subsidie tegemoet komt om te investeren in arbeidsverlichtende productiemiddelen. Logisch gevolg is namelijk dat de veehouders minder snel zijn ‘afgeschreven’ en hiermee een langere levensduur gewaarborgd is.

Maar gaan we niet te snel met de automatisering in welke agrarische branche dan ook?
Op veel gezinsbedrijven bieden de ouders van de opvolger nog de nodige dagelijkse hulp en ondersteuning. Indien wordt gekozen voor ingewikkelde technische vernuften in en om de stallen schiet de kennis van de ‘oude’ generatie vaak tekort waardoor je je eigen vervangbaarheid op het spel zet. Ook wordt in geval van nood vaak geïnvesteerd in het zogenaamde ‘korte geluk’. Hoge investeringen die kostprijsverhogende bijwerkingen hebben om nog maar niet te spreken over de extra benodigde arbeid c.q. inspanning.

Moeten we niet gewoon eens terug naar af oftewel ‘back to basic’? Redeneer vanuit je bedrijf en je bedrijfssituatie. Investeer in arbeidsbesparende en rendementsverbeterende maatregelen op je bedrijf. Pak oorzaken aan en niet de problemen.
Dus ga gewoon weer eens melken met de hand, voeren door pakken op de voergang te zetten en met de hand te verdelen voor het vee en stap op een trekker zonder tiptoetsen en met(!) koppelingpedaal.

Ik sla natuurlijk door met deze gedachten, maar het is wel stof tot nadenken. Zijn we als ondernemers niet te makkelijk te beïnvloeden en is ons kennisniveau wel voldoende? Laat staan dat niet alle bovenstaande innovaties passen op onze bedrijven.

Ondanks deze ‘peptalk’ hoop ik u als lezer te motiveren om op mij te stemmen. Het einde is in zicht en de strijd barst los!! Bedankt en tot de volgende blog!

Foto

Of registreer je om te kunnen reageren.