Home

Achtergrond 96 x bekeken

Planbureau legt vinger op de zere plek

Het Milieu en Natuurplan-bureau (MNP) meldt dat de nitraatnorm gehaald gaat worden, mits wordt gemiddeld voor heel Nederland. Precies de vinger op de zere plek, meent Esther de Lange, landbouwwoordvoerder voor het CDA in het Europees Parlement.

Volgens haar moet ook over de grens worden gekeken. Eind vorige maand maakte het Milieu- en Natuurplanbureau (MNP) bekend dat de nitraatnorm van 50 milligram gehaald kan worden in 2015, mits deze norm wordt gemiddeld voor heel Nederland. Het MNP brengt daarmee de zwakke punten van de Nitraatrichtlijn en haar uitvoering aan het licht en legt de vinger op deze zere plek van het Europese nitraatbeleid. Immers, een logische reactie zou zijn om over te gaan op een gemiddelde voor het hele land.

In het kader van het derde Nederlandse actieprogramma, ter uitvoering van de Nitraatrichtlijn, heeft Nederland echter al een onderscheid gemaakt per regio bij het voldoen aan de norm van 50 milligram. Dit actieprogramma was daarnaast ook de basis voor de Nederlandse derogatie die geldt tot eind 2009 en voor bedrijven met meer dan 70 procent grasland een hogere mestgift toestaat dan de 170 kilo per hectare voorzien in de richtlijn.

Dat wil echter niet zeggen dat Nederland niet kan streven naar een meer flexibele aanpak bij de uitvoering van de Nitraatrichtlijn. Daarbij zou men vooral moeten kijken naar nieuwe inzichten van de afgelopen jaren en vergelijkingen met andere lidstaten. Hoe groot zijn bijvoorbeeld de regio’s die andere lidstaten hanteren? En wat zijn de meetdiepte en -frequentie in andere landen?
Toen ik onlangs de Europese Commissie hierover aan de tand voelde, liet Eurocommissaris Stavros Dimas (milieu) slechts weten dat de lidstaten verplicht zijn aan te geven welk meetsysteem ze hanteren. Op de vraag of er grote verschillen in systematiek bestaan tussen de lidstaten en of de Commissie van plan is hier iets aan te doen, ging de commissaris voor het gemak niet in. Bij het vormgeven van de toekomstige Nederlandse benadering kan het dus zeker geen kwaad ook eens bij de buren te kijken.

Blijft het punt dat de meetmethode de achilleshiel van de nitraatrichtlijn is. Graag zou ik een aanpak zien van ’meten is weten’, waarbij de doelstellingen voor de kwaliteit van het grondwater en de meetmethode Europees worden vastgelegd en de lidstaten de vrijheid wordt gegeven om op hun manier hieraan te voldoen. Een maximale mestgift voor heel Europa is daarbij weinig zinvol gezien de verschillen in klimaat, grond en groeiseizoen.Het feit dat steeds meer landen een derogatie hanteren laat dit duidelijk zien. Onlangs is Vlaanderen aan dit rijtje toegevoegd.

Indien deze 'meten is weten' aanpak beter gewaarborgd is via de Kaderrichtlijn Water, zou de aanpak van nitraat in dit kader geregeld kunnen worden en niet meer via een aparte richtlijn. Zolang we echter moeten roeien met de riemen die we hebben, zullen we moeten werken aan een pragmatische aanpak, zowel in de politiek als in de ambtelijke comités die op dit gebied een zeer grote rol spelen. Een kijkje over de grens kan daarbij wellicht geen kwaad.

Administrator

Of registreer je om te kunnen reageren.