Akkerbouw

Nieuws 596 x bekeken

Eredienst in Burundi

Het leek wel een herdenkingsdienst voor een hoogwaardigheidsbekleder. Kilometers van tevoren wezen bordjes ons de weg. Suppoosten ontvingen ons. De dames droegen prachtige gewaden en de heren waren in maatpak.

De eerste zaterdag in Burundi werd ingeruimd voor het bezoeken van een herdenkingsdienst ter ere van een oude baas die een jaar ervoor was overleden. Het ritueel bestond  uit twee delen. Doel: definitief afscheid nemen van de overledene. In dit geval betrof het een ver familielid van Prime, de directeur van Consedi. Om het ritueel mee te maken moesten we op tijd vertrekken om rond het middaguur op de plaats van bestemming te zijn. Dit bleek een plateau met een prachtig uitzicht over de vallei.
Ceremonie

Ik had het gevoel bij een bijeenkomst van een hoogwaardigheidsbekleder te zijn. Al kilometers van tevoren wezen bordjes ons de weg. Eenmaal aangekomen op de plaats van bestemming stonden 'parkeerwachten' ofwel suppoosten ons op te wachten. De ceremonie vond plaats in de buitenlucht, met open tenten om de gasten wat bescherming te bieden tegen het weer.

Na een dienst door de voorganger en gezang door het koor kregen we frisdrank en bier. Hierna ging de herdenking verder met toespraken van familieleden en vrienden om de overledene nog eenmaal terug te roepen in ieders herinnering. De bezoekers van de herdenkingsdienst waren onder te verdelen in twee groepen. De ene groep bestond uit familie en kennissen, de andere groep uit dorpsbewoners of laat ik zeggen vage kennissen. Opvallend waren de prachtige gewaden die de dames droegen en de pakken inclusief das van de heren ondanks de hoge temperatuur.

Toerisme

Voor mij was het net als bij de vorige sociale happening: wegwezen voor het donker is, zorgden dat je binnen de 'muren' van de stad bent. De dreiging van rebellerende en plunderende bendes uit Oost-Congo is nog steeds aan de orde van de dag.

Als dit niet het geval was en Burundi een veilig land, dan zou het een enorme kans maken op de vakantiemarkt. Altijd zon, een schoon zandstrand langs een enorm meer met enorme mogelijkheden voor surfen, zeilen (voldoende wind) en andere watersportactiviteiten.  Meer landinwaarts mogelijkheden te over voor de verstokte backpacker en fourwheeldriver. Jammer genoeg is Burundi te dichtbevolkt om grote wildparken met de big five te hebben. Er zijn enkele kleine parken, maar die kunnen niet tippen aan de parken in de omringende landen.

Dure hotels
Wie genoeg geld meeneemt, kan met zijn euro's in een luxe hotel vertoeven. Ik heb deze dure hotels niet van binnen bekeken, want dat zou mijn gastheer in verlegenheid hebben gebracht. Mijn gastheer moet zijn gast volgens de etiquette het beste van het beste aanbieden, maar dat staat zijn bankrekening niet toe. Vandaar mijn eenvoudige kamer in het gastenverblijf van de Evangelische Kerk.

Bijna ontvoerd

Zit ik rustig te wachten op mijn vervoer naar kantoor, komt er een aardige man aan die vraagt of ik op mijn auto wacht. Inderdaad, zeg ik en ga met hem mee naar mijn kamer om mijn tas te halen. Vraagt hij of mijn koffer niet mee moet. Nee, zeg ik, ik slaap hier toch de komende weken. Kijkt hij me aan en zegt: 'Maar priester, slaapt u niet in het kerkgebouw?' Er gaat me een lichtje branden: deze chauffeur is op zoek naar zijn priester en niet naar een eenvoudige ontwikkelingswerker die naar zijn werk wil. Hiermee wil ik maar aangeven hoe makkelijk je verleid wordt om in een verkeerde auto te stappen, als je niet weet wie je komt ophalen en enthousiast aan het werk wilt.

Maatpak

Deze keer bezoek ik niet de markt met etenswaar, maar de winkelstraat. Hier staan lapjeswinkeltjes rij aan rij. De kleermakers zitten bil aan bil op het trottoir, met hun naaimachines die op volle toeren draaien.

Hier koop je geen voorgebakken kleding in de maat S tot XXL, made in China. Nee hier wordt je de maat genomen en krijg je een op maat gesneden pak of jurk, geheel naar eigen wens. Waar vind je nog maatkleding in ons 'rijke' westen?  Dat is alleen nog weggelegd voor de zeer welgestelden of mensen met een handicap die geen andere kleding kunnen dragen. Alleen deze uitersten komen voor maatkleding in aanmerking bij ons. Maar niet in Bujumbura, daar is het voor iedereen de normaalste zaak van de wereld. Je koopt de stof binnen en laat buiten het pak maken.
Wie is er nu arm en wie is er rijk? Wij Nederlanders met bijna passende confectiekleding of de Burundi, die zich perfect passende maatkleding kunnen permitteren?

Foto

Of registreer je om te kunnen reageren.