Akkerbouw

Foto & video 825 x bekeken 4 reacties

Live verslag: studiereis in Brazilië

Jan Paul van Hoven, columnist bij Boerderij, en directeur van de Wilhelminapolder, maakt met de European Arable Farmers een agrarische studiereis door Brazilië. Van Hoven doet verslag met foto's.

Foto

  • Brazilie, waar ik de komende 10 dagen rondreis, maakt een rommelige indruk, alles lijkt mogelijk, maar al gauw blijkt dat maar schijn te zijn. Regeltjes zijn er hier in overvloed, niet anders dan bij ons.

    De cooperatie Agraria is onze eerste ontmoeting met het Braziliaanse agrarische bedrijfsleven. Deze coop bestaat inmiddels ruim 50 jaar en is opgericht door immigranten met een Duitse achtergrond. Iedereen spreekt vloeiend Duits, het is de eerste taal die de kinderen op school leren, later volgt het Portugees, de nationale taal. Agraria is een granen bedrijf met daarnaast veel aandacht voor Soja. De verwerking van granen vindt plaats in een eigen meelfabrief, mouterij, oliefabriek en een zadenbedrijf.

    Tekst & foto's: Jan Paul van Hoven




    Dit is een live-verslag: de nieuwste update staat achteraan--->


  • De rode grond is erg zuur en er kan alleen worden geboerd als er veel kalk wordt gebruikt. Zoals met veel zaken in het inmens grote land is transport dan de kostenfactor. Er ligt hier nog zo'n 300 miljoen Ha "Cerrado" op ontginning te wachten. Dit zijn steppen die makkelijk in cultuur kunnen worden gebracht. Zero tillage is de gebruikelijke en verplichte wijze van werken, de erosie is een enorm probleem. Na de oogst wordt glyfosaat gebruikt en daarna wordt rechtreeks in de stoppel gezaaid. Allemaal een beetje slordig, op dit perceel was de teelt van de tarwe op de kopakker mislukt, maar iets verder zie je dat dwars door de oogstresten wordt gezaaid. GPS en PL is in opkomst!


    De opbrengst van tarwe is hier met 3 a 4 ton laag. Oorzaak is het korte groeiseizoen en de enorme schimmeldruk. Zowel tarwe als gerst zijn hier de wintergewassen. Met twee oogsten per jaar worden Mais en Soja in oktober november gezaaid en gerst en tarwe worden nu geoogst. Jaarlijkse neerslag bedraagt 2.000 mm en net als bij ons natuurlijk niet altijd op de juiste momenten.

  • Dit is wat boeren op reis altijd doen, discussiëren over wat ze op het land aantreffen! We staan hier in een groot perceel mais. Ook hier wordt er veel over GMO gediscussieerd. Niet of het verantwoord is, maar wel over de prijs. Waarom moeten de multinationals het dubbele aan ons berekenen is de grote discussie. Omdat boeren verplicht zijn om minimaal 15% non-GMO te zaaien blijven ze geconfronteerd worden met de verschillen. Tot vijf keer meer spuiten tegen insecten was een van de belangrijkste verschillen. Tel uit je winst. Overigens viel mij op dat de prijs van non-GMO15% hoger moet zijn om uit de kosten komen. Niet te verkopen was de klacht. We zijn er mee gestopt. Vreemd als je hoort dat Europeanen alleen maar non-GMO soja willen consumeren, waar zou dat vandaan komen, niet uit de USA en Brazilië!

  • Graanopslag is een groot probleem in Brazilie. Het inmens grote land heeft een ernstig logistiek probleem, maar de vrachtwagens worden ook gebruikt als tussenopslag. Kort na de oogst staat er voor de haven een file van 100 km met trucks geladen met graan dat moet worden gelost. Daarom wordt de opslagcapaciteit, nu de prijzen goed zijn, sterk uitgebreid. Op deze foto zien we in handwerk het maken van de fundering van ronde silo's naar Amerikaans model. Uurlonen liggen op 25% ten opzichte van Europa en overal zie je dan ook nog veel mensen op het werk.

  • Het zaaien van Soja vindt voornamelijk in november plaats. Direct na de oogst van de tarwe of gerst wordt in de stoppel gezaaid. No-till, direct drilling is hier normaal en noodzakelijk om erosie te voorkomen. Dit is een zware en dure machine die door twee man wordt bediend. De lange stoppel is van een gelegerd gewas haver dat ook wel wordt geteeld als een wintergewas. Geen grote machines hier, makkelijk om onder goede omstandigheden erg kort te maaien en uiteraard wordt het stro gehakseld.

  • De graandroger wordt met name voor het drogen van maïs gebruikt. In 24 uur kan 1.000 ton graan van 24 naar 14% worden ingedroogd. Iedere boer is namelijk verplicht om naast zijn cultuurland 15% van zijn totale areaal te exploiteren als bos. Hij beschikt zodoende over voldoende hout om te stoken en personeel om de kachel te stoken is er in overvloed.

  • Dat arbeid goedkoop is blijkt wel uit het feit dat in deze loods 120.000 zakken van 40 kg zaaizaad liggen opgeslagen. Ze worden op een halfautomatisch afzakker gevuld en daarna op een dubbele pallet gestapeld. Met een heftruck wordt de pallet dan de loods ingereden waarna de zakken met de hand keurig worden opgestapeld. Bij aflevering weer met de hand op de vrachtwagen laden, geen wonder, de lonen zijn hier immers laag.

  • Op de foto mijn Engelse vriend Allan voor een perceel maïs die 65 dagen geleden was gezaaid. Een enorme groeipotentie, het bedrijf oogst 12.000 kg maïs per Ha. Nog geen kolven te zien, maar dat heeft te maken met het feit dat we hier al op 1.000 meter hoogte zitten. Wettelijk is geregeld dat een boer 15% van zijn areaal moet inzaaien met non-GMO rassen. Dit om te voorkomen dat de natuurlijke vijanden van de insecten die maïs belagen uitsterven. Non-GMO rassen moeten tot 5 keer worden gespoten om insecten de baas te blijven.

  • Erosie is met 2.000 mm per jaar een geweldig probleem. Daarom is het verplicht om de bodem bedekt te houden. Hier is te zien dat er een dikke laag stro op de grond ligt. Van nature heeft deze grond een lage pH, om de twee jaar wordt er 2.500 kg kalk per Ha gestrooid. Volhouden is het devies, de pH moet omhoog anders kun je niet boeren. Verder is fosfaat een groot probleem, Brazilie moet dit importeren uit Duitsland en Canada en exporteert vervolgens de soja met het fosfaat naar China.

  • Vrijwel alle transport in Brazilië gaat over de weg, vrijwel alle wegen zijn tweebaans en vrij stijl waardoor de gemiddelde snelheid erg laag ligt. Deze oude truck heeft een automatisch banden oppomp systeem. Niet om de bodemdruk t e kunnen veranderen, maar alleen om een lekke band vol te kunnen houden. Onze bus had een lekke band die 4 dagen lang door dit systeem op spanning werd gehouden.

  • Het telen van suikerriet is een zeer arbeidsintensieve bezigheid. Hier legt een vrouw de stengels in een voor die door een speciale machine is gemaakt.

  • Alle nieuwe aanplant van suikerriet wordt vooraf op kantoor nauwkeurig in kaart gebracht. De chauffeur van de trekker heeft een Trimble AutoPilot, waarmee hij keurig, volgens een vooraf vastgesteld patroon, over het land rijdt. Door deze manier van werken kan de teler het beste inspelen op de erosiebestrijding. Kunstmest en gewasbeschermingsmiddelen worden gelijktijdig met het maken van de voor toegediend. Na het planten volgt een tweede mechanische bewerking om de voren weer dicht te rijden. Na een week of twee komen dan de eerste bladeren van het suikerriet boven de grond. Voor al deze werkzaamheden is veel personeel nodig. De verschillende ploegen worden via kleine vrachtwagens voorzien van het plantmateriaal. Een goed perceel suikerriet kan wel 12 tot 15 jaar in productie blijven.

  • Deze fabriek verwerkt 20.000 ton suikerriet per dag. Het aanvoeren ervan gebeurt met immens grote trucks. Vaak een combinatie van drie of vier opleggers en/of aanhangers, die op een handige manier aan elkaar zijn gekoppeld. Een speciale boormachine bemonstert alle vrachten. De boormachine prikt door de gaten in de zijkant van de vrachtwagens. De bakken op de wagen worden aan één kant in een speciale installatie omhoog getakeld om het suikerriet te lossen. Vervolgens wordt het riet volledig vermalen om de aanwezige suiker zo goed mogelijk uit de stengel te kunnen halen. Het gehalte varieert tussen de 13 en 17 procent, de opbrengst is 12 à 15 ton suiker per hectare. Het vuile suikerwater wordt in deze fabriek verwerkt tot ethanol en kristalsuiker.

  • De overblijvende pulp is een houtachtig product. Dat wordt gebruikt om energie op te wekken voor de fabriek en voor levering aan het openbare net. De campagne is bijna afgelopen. Er wordt al gewerkt aan het opzetten van een voorraad om de fabriek in april opnieuw te kunnen starten. Een shovel rijdt rond om de voorraadberg op te zetten en tegelijkertijd de voeding van de oven te verzorgen.

  • Op de foto staat een deur van de oven open, zodat goed te zien is dat het lekker brandt. Af en toe is er een kort moment van overdruk in de oven. Dat is hier goed te zien, er komt gloeiende as naar buiten.

  • Het afleveren van de suiker gebeurt in allerlei soorten zakken, zoals een kleine verpakking van 1 kilo, gebundeld in een soort bigbag die mee gaat in de vrachtwagen. Pallets waren niet te zien, maar wel zakken van 40 kilo die los op de vrachtwagen staan.

  • De meeste bedrijven hebben een beperkte mechanisatie. Grondbewerking zoals ploegen is hier onbekend. Wel wordt de grond iedere twee met een sub-soiler gelicht. Zaaien is een belangrijke activiteit. Omdat door de gewasresten wordt gezaaid zijn dit zware getrokken machines. Hier op de foto een zelfrijdende machine ook geschikt om nog laat door mais te rijden. De aandrijving is mechanisch en er is een beperkte mogelijkheid om de spoorbreedte te verstellen. Er wordt gewerkt met 180 liter water per Ha. Door de hoge neerslaghoeveelheden is de schimmeldruk enorm en de meeste gewassen moet wel een keer of vijf worden gespoten.

  • Op de voorgrond sojabonen die ongeveer 60 dagen gelden zijn gezaaid. Oogst in februari/maart. Op de achtergrond is 11 Ha sinasappelbomen ingeplant die over twee jaar oogstbaar zijn. Net als bij ons wordt getracht om zo milieuvriendelijk te telen en voor de bestrijding van insecten wordt gebruik gemaakt van natuurlijke vijanden.

  • In de omgeving van Londrina werd vroeger veel koffie geteeld. In de zeventiger jaren werd het hele areaal door vorst vernietigd en verplaatste de teelt zich in noordelijke richting waar het risico op vorst kleiner is. Dit gebied is in de dertiger jaren opgekocht door een Engels bedrijf en vervolgens verkaveld en doorverkocht aan ondermeer Duitse immigranten die ongeveer 50% van de grond opkochten. De bedrijven waren over het algemeen 25 tot 50 Ha groot. Deze bonen zijn in augustus geoogst. Het gewas lijkt qua grootte op zwarte bessen zoals die bij ons worden geteeld. De rijpe bessen worden met vingers van de struiken geslagen en vervolgens gewassen en ontdaan van verontreinigingen. Daarna worden de bonen op het plein voor de wasinstallatie gedroogd. In de loods bevindt zich dan nog een installatie om de bonen te ontdoen van de peul en verder te schonen.

  • De tuinen van de boerderijen zijn schitterend. Het zijn stukken oorspronkelijke vegetatie waartussen de woningen en de schuren zijn gebouwd. In Nederland moet je naar een tuincentrum om ze te kopen en dan vooral op letten dat de boel in de winter niet bevriest. Hier is het natuurlijke vegetatie en het geeft het geheel een bijzondere atmosfeer.

  • Op zondag gaan we op bezoek bij waarschijnlijk het grootste landbouwbedrijf ter wereld, de Bom Futuro Group, een bedrijf dt eigendom is van de familie Maggi Scheffer, drie broers en een zwager runnen dit inmens grote bedrijf. De groep teelt in de provincie Mato Grosso 233.000Ha soyabonen; 60.00 Ha mais; 70.00 Ha katoen, maar ook 50.000 stuks mestvee en 170 vijver voor de teelt van vis. Deze foto laat de binnenkant van een silo van 30.000 ton inhoud zien.

  • Buiten staan tientallen vrachtwagens te wachten, het werk gaat hier 24/7 door. Ook op de Filadelfia Farm blijkt weer dat transport een groot probleem is in Brazilië. Dit is een zware combinatie met 2 maal 3 assen en een laadvermogen dat ik schat op 60-70 ton soyabonen. De motorvermogens die worden gebruikt zijn over het algemeen beperkt dus de snelheid van dit soort combinaties is heel beperkt. De regionale wegen zijn geasfalteerd, maar bar slecht, verder veel verkeersdrempels die de snelheid ook niet verhogen. Van de regionale wegen naar de boerderijen zijn de wegen onverhard en vaak vol met kuilen,stofwolken duiden op een vrachtwagen.

  • Hier zijn vier ronde silo’s te zien. Op de achtergrond een silo van 2 maal 30.000 ton. Links achter een zelfde gebouw dat nog in aanbouw is, ook met een inhoud van 60.000 ton. De grond heeft veel draagkracht, zonder de heien worden deze gebouwen neergezet, een rond dak van golfplaat er op en er is weer een opslagruimte voor 20.000 Ha soyabonen gereed Op de voorgrond de opslag van brandstof, dit bedrijf voldoet al aan veel van de milieu normen die wij in Europa normaal vinden. Midden op de foto materiaal dat gebruikt wordt bij de bouw.

  • Rechts een rijd onder plastic opgeslagen zaaimachines, deze zijn in de periode september november gebruikt bij de inzaai van de soyabonen. Op de achtergrond de balenpersen voor de verwerking van de katoen, deze oogst was net afgelopen. Er is hier een rond jaar activiteit, de medwerkers hebben een 44 urige werkweek en krijgen daarna overuren uitbetaald. Op de bedrijven zijn vaak woningen beschikbaar.

  • Tientallen zaaimachines zijn nodig om de vele hectaren in een korte tijd te kunnen inzaaien. Omdat de bodem bedekt moet blijven wordt door de gewas resten gezaaid en zijn het grote en zware zaaimachines.

  • Vanaf de nieuwe betonnen brug, door het bedrijf met geld van de overheid aangelegd, zien we de oude brug nog liggen. Een houten geval dat de zware vrachten met moeite kan verwerken. De aanleg van infrastructuur heeft de hoogste prioriteit. Door de Mato Grosso, grootte noord-zuid 2.000 km stromen veel rivieren. Eén van de overheidsmaatregelen is er op gericht om de oevers van de rivieren goed te beplanten. Boeren zijn verplicht om 30 meter van de oever vandaan te blijven en die in te planten als er geen vegetatie is.

  • Dit is een spuitvliegtuig met de leuke merknaam Air Tractor, made in Texas USA. Vliegtuig spuiten is hier voor de bestrijding van schimmels en inscten een veel gebruikte methode. De percelen op dit bedrijf zijn gemiddeld zo’n 150 Ha groot. Vliegtuigspuiten wordt volledig in eigen beheer uitgevoerd, de Bom Futuro Group heeft meerdere van deze vliegtuigen in gebruik.

  • Gescheiden inzamelen van afval is op veel plaatsen in Brazilie de gewoonste zaak van de wereld, zo ook hier. Oude vaten worden geverfd en iedere soort afval heeft zo zijn eigen kleur container.

  • De opslag van bestrijdingsmiddelen lijkt nog niet zo aan regels te zijn gebonden zoals wij die kennen. Hier een vrachtje dat al klaar is gezet om op maandag morgen te worden gebruikt. Glyfosaat is hier een veel gebruikt middel, alle soyabonen zijn GMO.

  • Visteelt is een nieuwe activiteit die de afgelopen jaren is opgestart. Er is ruimte genoeg, elke vijver heeft een oppervlakte van 2 Ha en is ongeveer 2 meter diep. In een tijdsbestek van 6 maanden zijn de vissen zodanig gegroeid dat ze met netten weer uit de vijver worden gehaald. In het eigen vis verwerkingsbedrijf worden deze vissen schoongemaakt en ingepakt om rechtstreeks naar de supermarkt te worden verzonden.

Administrator

Laatste reacties

  • no-profile-image

    Ed Bakker

    Jan ten eerste prachtige en zeer interesante reportage Wat betreft de 15% NON GMO in de mais zal dat wel net zo zijn als hier in canada het mag wel round up ready zijn maar geen Bt dat is tegen Corn borer dat is een rups die de stengel leeg vreet en later vlinder wordt die 15% dient om de vlinders daar naar toe te trekken om resitentie te voorkomen Ook in de boerderij lees ik u stukken altijd met veel interesse Met mijn oom ben ik vroeger vaak door de Wilhelmina polder gegaan maar die vondt dat er nu meer water op het land stond als toen het nog met de paarden gedaan werd maar hij was zelf een van de eerste in Kappele Biezelinge om een trekker te kopen ik geloof in 1935

  • no-profile-image

    Han

    Jan dat we in West Europa niet erg gek zijn op GMO 's heeft vermoedelijk te maken met het feit, dat niemand met zekerheid weet, wat de gevolgen voor het milieu zijn. Eén ding is wel al zeker de Round Up resistentie bij onkruiden komt op grote schaal voor in het Mid Westen. een tweede gegeven is, dat er van graan fusarium een zeer sterke stam is ontstaan dankzij de Glyfosaat (voor zover nu bekend). De bijwerkingen van glyfosaat residuen die we via voedsel binnen krijgen, wil ik niet over praten, maar schijnen erg genoeg te zijn volgens medici uit Canada en Frankrijk waarop redelijke schaal onderzoek is gedaan op dit front. Al deze gegevens worden door Monsanto nog steeds onder de pet gehouden. Laat dus duidelijk zijn, dat zogauw de Round Up resistentie bij onkruiden aanwezig is er weer met oude vertrouwde middelen gespoten moet worden en in veel gevallen met extra hoge dosis blijkt uit ervaring. De Bt gewassen zie ik als nog gevaarlijker, want het Bt gif, gebruikt in de biolandbouw als spuitmiddel met veiligheids termijn, wordt bij Bt gewassen in de hele plant en gedurende de hele groei cyclus geproduceerd. Geen veiligheids termijn meer. Bt zou ook wel eens dodelijk kunnen zijn voor de bijen en wat daar het gevolg is zal de fruittelers duidelijk zijn. Laten we ons drie keer bedenken voor deze korte termijn >winst< pakken, eenmal in de vrije natuur aanwezig kunnen wel eens ernstiger zijn dan van >antibiotica<

  • no-profile-image

    Jan Paul van Hoven

    Alle discussies over GMO ten spijt heb ik in Brazilie geconstateerd dat boeren niet op GMO zitten te wachten maar worden gedwongen om het te gaan telen. Reden heel simple, Non-GMO wordt niet betaald, je moet meer spuiten, dus het kost meer en je krijgt er niets extra voor. Alle sustainabilitiy verhalen ten spijt laten wij de B boer in de kou staan door in Europa wel hard te roepen dat we het niet allemaal maar niets vinden, maar uiteindelijk zijn we niet bereid om meer te betalen. Geld denk ik ook voor bedrijven als Unilver die duurzaamheid hoog in het vaandel hebben, prpageren dat je beter palmolie kunt gebruiken, maar ondertussen niet bereid blijken te zijn om voor Non_GMO meer te betalen. Of is dat een onjuiste stellingname want dan hoor ik dat graag ook eens uit die kringen.

  • no-profile-image

    Hans

    Meneer Van Hoven, doet u eens een rondje telefoon of mail, en vraag is aan de NL krachtvoer fabrikanten, hoeveel men bereid is extra te betalen voor Non-Gmo soja/mais. Non-Gmo wordt alleen nog maar gebruikt voor directe menselijke consumptie zoals soja melk etc. Wat dat betreft is er weer een regel opnieuw bevestigd:"de consument is hypocriet, ook als deze consument boer is"

Of registreer je om te kunnen reageren.