Redactieblog

2267 x bekeken 3 reacties

Leve de hoge voedselprijzen

Voedsel is duurder aan het worden, maar is nog niet duur. Het effect is dat boeren de productie verhogen om tegen redelijke prijzen de wereld te voeden.

Je kunt geen blad of krant opslaan of je leest iets over de 'verontrustend' stijgende voedselprijzen. Is voedsel nu echt duur? Het is maar hoe je ernaar kijkt.
Hoe meet je de prijs van voedsel? Daar is een min of meer onafhankelijk instrument voor: het FAO- mandje van de Verenigde Naties. De Food and Agriculture Organization meet elke maand de prijs van suiker, graan, olie/vet, vlees en zuivel. Op dit moment schommelt die index rond 213 punten. Dat getal is stijgende, maar nog niet op de 235 van 2011. Dus het voedsel is duurder als je het vergelijkt met historische data, de prijs van gisteren of eergisteren.
Dat is niet zo lastig te verklaren: er komen meer monden om te voeden en de productie wordt maar mondjesmaat verhoogd. Het beeld wordt anders als je kijkt naar een van de belangrijkste producten uit het FAO-mandje: het graan. De index voor de graan­prijs gaat alleen maar omhoog, en staat nu op 260. Dat is 17 procent stijging ten opzichte van juni, maar nog onder het hoogste punt ooit (274 punten in juni 2008). De droogte zorgt voor een lagere opbrengst in diverse delen van de wereld. De wereldgraanprijs zou dan ook nog wel eens naar het hoogste punt ooit kunnen stijgen, denkt ook de FAO.
Het prijzenmandje bestaat sinds 1990. Toen is gestart op een index van 100. Dus de FAO-index voor voedsel is sinds 1990 met factor 2,5 verhoogd. En hoe zit het dan bij graan? Momenteel bedraagt de graanprijs ongeveer 28 cent per kilo. Dat is vergeleken met de 11 cent uit 2007 enorm hoog. Maar in 1985 stond er 25,5 cent per kilo. Hierbij moet je bedenken dat een (omgerekende) euro in 1950 vanwege de inflatie eigenlijk vier maal zoveel waard was als in 2011.
Nog een aardig voorbeeld. In 1904 was de graanprijs 1 dollar voor een bushel tarwe. Ofwel: voor een ounce goud kreeg men 20 bushels tarwe. Vandaag kost een bushel ongeveer 8,50 dollar. Maar met een ounce goud ($1.355) kun je nu wel 159 bushels tarwe kopen.
In ons land zijn we nu gewend niet meer dan 7 tot 8 procent van ons inkomen te besteden aan voedsel. In de jaren vijftig was dat nog zo'n beetje 40 procent. Dan is die prijs ook van groter belang. Dat geldt nu nog voor de allerarmste landen. Hongersnood is natuurlijk geen welkom perspectief; de beelden vanuit Afrika zijn ons allen bekend en hulp is noodzakelijk. Geen hulp via het kunstmatig laag houden van voedselprijzen, maar veel meer via het bijbrengen van kennis.
Dus ook in dat belang zeg ik: laat de voedselprijzen maar stijgen. Dan gaat de agrarische sector ook wat verdienen en wordt er misschien eindelijk weer serieus nagedacht over het verhogen van de productie. Want alleen een sector die nog geld verdient innoveert en zal methoden zoeken om de productie op te voeren. Het opvoeren van de productie is de enige remedie tegen de stijgende voedselprijzen en daar kun je meer magen mee vullen dan met grafieken en cijfers.

Laatste reacties

  • jan10

    Inderdaad Jacco,en om dicht bij huis te blijven :in de 50er jaren kon je voor 1kg tarwe 1l. benzine kopen .
    Nu hebben we ca. 6kg. tarwe nodig voor die zelfde l. benzine.
    Haal een brood bij de bakker voor 2.5 euro ,zit voor 20 ct.tarwe in en ga eens een patatje van 1.60 halen ,zit maar voor 2-15 ct aard. in.
    Wie maakt ons voedsel z.g. duur??
    We krijgen inderdaad maar een rotprijs voor ons product!!

  • agratax2

    Laten we wel zijn voor de armsten op deze aarde is bijna elke prijs te hoog. Wij hebben in onze goedheid vergeten deze mensen te leren hoe je eten moet maken. Wij waren zo goed en zo vol van spijt vanwege zaken die onze voorouders hebben gedaan, dat we dat met giften hebben willen afkopen. Deze geefcultuur genaamd 'ontwikkelingswerk' duurt nu al meer dan 50 jaar en de armsten op de aarde zijn nog geen stap dichterbij >zelfvoorzienend< gekomen. Ik vind dat we ons als donoren moeten schamen en nu eens niet over de rug van de westerse boeren moeten doen of deze geefcultuur kunnen oplossen. Leer de armste mensen hun eigen voedsel produceren en probeer ze niet steeds dingen (bloemen, specie boontjes, palmolie brandstof, etc.) te laten produceren waar wij in het rijke westen WINST uit kunnen halen.

  • palmkes55

    De subsidies aan landbouw hebben de echte kostprijs van voedsel jarenlang weggemoffeld. Door deze subsidies bleven de voedselprijzen kunstmatig laag. De boer verdiende niets meer aan de teelt, maar werd gecompenseerd door de subsidies. Nu de consument vindt dat de boer te zwaar gesubsidieerd werd en deze subsidies wegvallen komt de ware kostprijs naar boven en stijgt uiteraard de voedselprijs.
    Tarwe werd eind de zevntiger jaren betaald aan boer aan ongeveer 250€. Nu betaalt men dit ongeveer ook. Gezien de stijging van andere producten (cfr benzine) zou tarwe nu ongeveer 400€ moeten kosten(!).
    Granen, aardappelen en suiker vormen de basis van alle voedsel. Vlees en melk zijn afhankelijk van deze producten. Kunstmatig laag houden van één van deze producten, wat jarenlang gebeurde, heeft er dan ook toe geleid dat deze afgeleide producten ook een lage verkoopprijs opleverde.Weliswaar voor vlees en melk met een toegevoerde waarde. Vroeger bestond geen veeteelt of melkproductie in bepaalde streken. Het lage prijsniveau heeft heel wat boeren ertoe aangezet om melk of vlees te 'telen' om zo de te lage graanprijs te compenseren of om meerwaarde te zoeken op het eigen bedrijf met de eigen aanwezige grondstoffen. Een echte ondernemer hoort zo te denken.

Of registreer je om te kunnen reageren.