1092 x bekeken

Visumperikelen

Dannie Coetzee
We willen naar onze dochter in Frankrijk. Bij het ophalen van het visum voel ik me behandeld als een crimineel.

We willen onze dochter die in Frankrijk woont bezoeken. Daarvoor hebben we een visum nodig. Ik bel dus naar het Franse consulaat en stel de vraag wat we daarvoor nodig hebben. Grofweg weet ik het nog wel van ons laatste bezoek in 2009. Je moet een paspoort en een losse pasfoto hebben plus een retourticket en een hotelreservering. Daarnaast moet je kunnen aantonen over minstens €30.000 te beschikken plus €65 per dag die je in Frankrijk doorbrengt. De visa kosten toen iets van €65 per persoon. Daarin was weinig veranderd. De vriendelijke dame, Sanni, raadt me aan een afspraak te maken, want het is nogal druk op die afdeling. Zo gezegd, zo gedaan.

Beveiligde deuren
Zo'n visum verzorgen is nooit een leuke operatie. Je krijgt altijd het gevoel alsof je een beetje crimineel bent. Dat komt door al die beveiligde deuren. Ik vraag naar Sanni, blijkt dat ze Fanny heet. Excusez moi, maar ik heb het gewoon niet goed verstaan via de telefoon. Het is een mooie vrouw die een mengsel van Frans en Spaans spreekt. Ik vraag me af of ze ooit in Frankrijk is geweest. Na een blik op onze tickets ziet ze dat we via Madrid gaan, maar nog geen visum voor Spanje hebben. Ach nee, señorita! Wij gaan niet naar Spanje, we reizen er alleen doorheen. We moeten op het vliegveld van Madrid twee uur wachten op de aansluiting naar Toulouse. Oké, goed zo.

Valse hotelreservering
En zo blijkt alles in orde, ook onze valse hotelreservering. Dat is iets wat ik in 2009 heb geleerd, uitnodigingen tellen niet. Dat gaf toen een flink spektakel en drama. We moesten destijds ons verblijfadres, bij onze dochter dus, bij de gemeentepolitie bevestigen en ook dat onze dochter als Frans inwoonster wel haar belasting betaalde. Ook moesten we bewijzen dat ze ons kon verzorgen tijdens ons verblijf. Gelukkig is het hotel in Toulouse net om de hoek van waar mijn dochter woont. Het geeft dus geen enkel probleem om daar een reservering te regelen.

Bankverklaringen
Daarna zijn onze bankgegevens aan de beurt. Wie wil daarmee nu zo te koop lopen? Kopieën zijn niet toegestaan, het moeten gewaarmerkte bankverklaringen zijn. Dat weet ik ook nog van de vorige keer. Ik hoef dit keer dus niet opnieuw terug te komen op het visumkantoor. Gelukkig ben ik solvabel.
Tot slot worden mijn vingerafdrukken genomen, van beide handen. Nog een ellenlang formulier invullen en... morgen ligt het visum klaar. Gelukkig hoeven we deze niet zelf op te halen. De señorita geeft het mee aan een ander, bij hoge uitzondering. Maar dan moet ik haar wel net daarvoor even bellen. Zo ver komt het echter niet. Net voor we aan de lange terugweg naar huis willen beginnen, belt ze op en zegt dat het visum gereed is. Bedankt, señorita!
Onderweg verwonderen we ons over het feit dat zo veel jongeren vanuit Paraguay het voor elkaar krijgen door Europa te reizen...

Of registreer je om te kunnen reageren.