Akkerbouw

Achtergrond 201 x bekeken 8 reacties

Gouden kranen en vette brandstof

De mooie Hollandse sneeuwlandschappen doen Han van Riel denken aan een tocht door het Russische Altay Oblast vorig jaar. Hij bracht daar een bezoek aan een akkerbouwbedrijf.

Zo rond de jaarwisseling is het tijd voor een gezellig verhaal over sneeuw, rendieren en luxe. Daarom een reisverslag over een bezoek dat ik vorig jaar bracht aan een akkerbouwbedrijf in Altay Oblas.

Na het verlaten van de boerderij in Rubtsovsk, zo'n 30 kilometer ten zuiden van Barnaul de hoofdstad van de provincie Altay, volgde een tocht van vier uur over besneeuwde totaal verlaten vlaktes met een forse sneeuwstorm. Ieder moment verwacht ik de trojka van Doctorandus P. met al even angstwekkende wolven.

Spekgladde wegen

Eenmaal in Barnaul werden we bij het huis annex kantoor van de boer gedropt. Dat betekent flink eten en ‘aftanken’ voor de reis naar het huis van een rijke Moskoviet, die in de bergen een landgoed - meer een dorp - heeft aangeschaft. Stel u voor: een rit van nog eens 300 kilometer in het donker met jachtsneeuw over spekgladde wegen. Wetende dat een Russische chauffeur niet bang is, kunt u begrijpen dat het volgens ons hard genoeg ging. Af en toe een plaspauze, al was die meer voor de sigaret van onze chauffeur dan voor onze afwatering bij -20 graden. Na veel bange uren kwamen we eindelijk aan bij ons verblijf voor de komende dagen. Nog steeds hadden we geen trojka en wolven gezien.

Gouden kranen

Geen houten hutje of iets dergelijks, nee zeker niet. We zagen een enorm huis, deels nog in aanbouw maar perfect bewoonbaar. Onze kamers waren gewoon goed, onze badkamer was voorzien van een bad, douche annex stoomcabine met gouden kranen en accessoires. Ik ben wel enige luxe gewend in dit land, maar zoiets en zover uit de bewoonde wereld…
Het machinepark voor de hooiwinning was geleverd door René Kremers. Het vee niet, dit soort heeft Kremers niet in zijn pakket.

Eten volgens Lenins recept

De volgende dag waagden we ons buiten bij -20 graden en glibberden we over het erf naar de kantine. Deze kantine stamde nog uit de tijd van Lenin. Hij moest ook zo blijven om toekomstige gasten het idee te geven terug te zijn in de tijd ‘toen het leven nog goed was’. Het plan is dat het dorp, inclusief houten kerk, geheel wordt herbouwd, gerestaureerd en als vakantie-‘museum’dorp wordt geëxploiteerd.

Niet alleen de kantine stamde uit de Lenin-periode, ook het eten was volgens Lenins recept. Zeker niet geschikt voor slanke topmodellen en verwende West-Europeanen. Het brood ging nog, minder was de pap uit volle melk, de eieren gebakken in spekvet en het vlees waarbij het vet langs je kin druipt. Voor ons was het overigens geen punt. Zo kregen we genoeg brandstof voor het bedrijfsbezoek bij temperaturen van -15 graden midden op de dag.

Foto

Laatste reacties

  • no-profile-image

    Piet Slingerland.

    Tsjonge-jonge Han, wat een spannend verhaal !!!... Goeiendag, en met een Slavische chauffeur door de sneeuw, dan bende blij als ge nog leeft na 300 km. Wat ben je toch rijk !!!... Om zoveel te mogen zien en beleven op deze Wereld. Ik kan goed begrijpen dat ge wel eens medelijden krijgt met onze Huis-mussen of huis-muizen!!!... Alleen al daarom denken wij anders over de nederlandse smalspoor-intelectuelen. M.vr. groet, piet.

  • no-profile-image

    Han

    Bedankt Piet voor deze reactie. Ik voel me rijk ondanks de verliezen die ik heb geleden. Door deze verliezen heb dit mogelijk kunnen maken. Later meer hierover bij een pot bier. Ik heb evengoed respect voor jouw en je collega's die vertrokken zijn voor een nieuwe avontuur. Ik heb dat om rationele gronden niet gedurft, maar heb Polen e.a. Midden Europese landen wel afgereisd om de mogelijkheden voor mij als boer te onderzoeken. Met als gevolg een andere wending aan mijn leven en veel weblogs voor Boerderij en een koffer (levens) ervaring, die niet in geld uit te drukken is.

  • no-profile-image

    Hörd

    Beste Han, Dit lijkt me het begin van een serie prachtige verhalen. er komt toch wel een vervolg op?

  • no-profile-image

    Han

    Is gepland. Alleen niet geschikt voor de softe nederlandse dierlievende gevoelens.

  • no-profile-image

    k.bouter

    Beste Han, Met veel belangstelling lees ik altijd je verhalen. Hoe zie je de kansen van de Nederlandse afzet van potaardappelen in Iran en met name Rusland in de toekomst? Als teler hoor je daarover in nl maar weinig. Je vertelde ook dat je hebt verloren, maar ervaringen rijker bent. Is dat financieel verloren door onbetrouwbaarheid van lokale bevolking? Daar wordt bij ons in Nederland namelijk vaak voor gewaarschuwd. Niet betalen van gekochte handel etc.

  • no-profile-image

    Han

    @Beste K. Bouter. De afzet in Iran zal gezien hun niet ten onrechte angst voor Erwinia niet meer groeien. Ik denk eerder afnemen. Denk ook aan de politieke gekte van de president en zijn gelovige kliek. In 2005 waren de onderzoek instituten druk bezig met Tissieu teelt en miniknollen productie in de kas.Iran is een zeer hoog ontwikkelt land, met hoog opgeleide boeren (universiteit in Iran en / of het westen). Rusland heeft de teelt van pootgoed zelf ter hand genomen. Er zal nog wel pootgoed nodig zijn in de toekomst maar of er een uitbreidng van de import komt is zeer twijflachtig. De miniknollen teelt heeft zijn intrede gedaan in Rusland, hiermee is in een korte tijd zeer veel hoogwaardig materiaal te produceren. De Russische aardappelverwerking is in handen van westerse fabrieken en daardoor wordt de teelt op de westerse methode gedaan. De pootgeod teelt is indirect in handen van Westerse teelt begeleiders (Nederlanders, Duitsers, Canadesen, Amerikanen).
    Voor de pionierende boer zie ik wel kansen in de Russische (poot) aardappel teelt. FritOlay heeft zijn 2de fabriek geopend en nog ruimte voor piepers.
    Ik heb inderdaad verloren in Rusland niet aan Russen maar aan Nederlanders. Russen hebben mij nog nooit bestolen.
    Nog dit, ik ben van mening dat de Nederlandse pootgoed sector veel heeft laten liggen in Rusland, door korte termijn winst. Geen lange termijn visie van onze Co-op's in de begin jaren.

  • no-profile-image

    k.Bouter

    Beste Han,

    In de AGF wereld blijkt Rusland steeds belangrijker te worden, net als in de bloemen overgens. Het moet toch mogelijk zijn om daar te produceren, of dichterbij zoals polen o.i.d? Bloemen daar geproduceerd zijn toch langer houdbaar? Waar laat de Aardappelsector het liggen volgens jou. We hebben toch pootgoed in overvloed dit jaar? In het verleden ging er toch ook veel heen? (begin jaren 90)

  • no-profile-image

    Han

    @Bout. We leggen nadruk op verkopen, vroeger (1990) begeleiden, Nee het eerste jaar een top opbrengst halen ,zonder kennis overdracht. Foutje. Komt bij dat Rusland onder allerlei subsidie regelingen viel van EZ.
    We hebben een groot Erwinia probleem en voor dat pootgoed betaalt men liever geen kapitaal. Zowel Agrico als Cebeco hebben hun verkoopkantoren afgestoten aan lokale jongens. (Snel geld) Geen van beide heeft ooit gedacht aan het opzetten van pootgoed teelt en teelt begeleiding in Rusland. Ons pootgoed is voor de lokale markt (te) duur na alle gezien de opcenten aan de grens, handel en licentie marge. Wie wil en de moed heeft kan de teelt zo ter hand nemen en ik denk dat de afzet wegen van pootgoed er zijn. Ik weet dat er bedrijven wel willen maar de kennis en het geld ontbreekt. Afgelopen jaren waren voor de Russen niet bepaald goed met prijzen van Euro 0,17 /ltr melk en Euro 50 / ton gerst/voergraan. De crisis heeft duidelijk zin poren achter gelaten bij de bloemen en vollegrond groente is afhankelijk van hun eigen ploductie en de prijzen voor import. Vollegrond groente is net als aardappelen een goed gewas als men de teelt echt beheerst en geld heeft om de opslag goed te regelen. Voor Russische boeren is geld het probleem bij rente > 18 %.

Laad alle reacties (4)

Of registreer je om te kunnen reageren.