Akkerbouw

Achtergrond 1391 x bekeken 1 reactie

Aardappels rooien zonder stress

Ook al loopt het voor geen meter in Rusland, de mensen blijven er uitermate rustig onder.

Afgelopen week ben ik op bezoek geweest bij een paar klanten in Siberië. Het was er al goed koud en we hebben de eerste sneeuw gezien. Op het eerste bedrijf dat we bezochten stond nog 70 procent van het graan, een slordige 5.000 hectare. Met hun combines vergt het nog zeker 25 werkdagen om dat eraf te krijgen.

Wij kregen daar toch al aardig wat stress van en vroegen de bedrijfsleider bezorgd of dat wel zou gaan lukken. De beste man vertelde heel koelbloedig dat het in 1991 ook veel geregend had in september en dat oktober een prachtige maand was. Het zou daarom dus dit jaar ook wel weer lukken. Geen enkele aanleiding om zenuwachtig te worden.
Gelukkig is het niet ons graan en we zullen er geen boterham minder om eten.

Bij het volgende bedrijf stond nog zeker meer dan de helft van de aardappelen op het veld en was er een aardappelrooier kapot. Ze waren dus met een rooier en een hele groep mensen aardappels aan het rooien. Maar ook hier was iedereen even rustig.
Erik Appeldooren van IPM, die mee was, heeft even het oog van de meester laten rondgaan. Toen de heren en dames na een uitgebreide lunchpauze weer begonnen, werd eerst de rooier een beetje schoongemaakt en toen begonnen ze weer.

Goede trekkerchauffeurs moeilijk te krijgen

Ondanks een kopakker van ruim 20 meter reed de trekkerchauffeur niet recht de rij in. Hij was pas na twee, drie keer steken zover dat de zaak recht tussen de rijen stond.
Maar wellicht was hij te veel afgeleid door ons. Hij begon namelijk te rijden zonder de rooibek te laten zakken, dus dat betekende nog een keer heen en terug. Toen we vroegen hoe het zat met trekkerchauffeurs, kregen we te horen dat deze moeilijk te krijgen zijn en dat deze chauffeur al nummer vijf was. Wellicht een uitdaging voor een paar studenten om volgend jaar aardappelen te rooien bij onze vriend.

Veel knollen beschadigd door ruw werk

Toen eindelijk het rooien begon, leverde de rooier ook nog eens zeer slecht werk. Veel aardappelen raakten beschadigd. Ook bij de dames die met de hand aan het rooien waren liep het niet denderend. Ze hadden een simpele machine achter de trekker, waarmee de aardappelen uit de grond werden gehaald en op een rij werden gelegd. Dit ging gepaard met veel toeren en gas geven, dus van alle knollen werd het vel beschadigd. We probeerden de bedrijfsleider aan het verstand te brengen dat het iets rustiger moest, maar dat kon volgens de beste man niet.

’s Avonds hebben we met de aandeelhouders gesproken en aangegeven dat ze beter alles met de hand kunnen rooien als een nieuwe rooier geen optie is. Ze gaven aan dat ze al 80 procent met de hand deden en 20 procent met de rooier. Het was echter lastig om alles met de hand te rooien, want ook hier was het moeilijk om aan mensen te komen.

Tijdens de discussie werd van het veld gebeld met de opmerking dat de rooier kapot was. Onze discussie was daarmee in een klap overbodig geworden, want de rooier had de geest gegeven. Maar ook nu geen stress rond de vraag of de aardappels er wel of niet uitkwamen. Geen enkele paniek of actie om meer mensen te regelen.

Foto

Eén reactie

  • no-profile-image

    Jeroen

    Is natuurlijk wel een hele uitdaging om daar(met hun) verbetering in zien te krijgen.
    Zou graag terug willen, mooi land.

Of registreer je om te kunnen reageren.