Liouda’s oma is de dochter van een man genaamd Sergej. Zijn familienaam is onbekend. Sergej was een zogenoemde bojaar, een baron of grootgrondbezitter of landheer. Liouda heeft dus blauw bloed in haar aderen.
Sergej was eigenaar van een hele regio in de Russische deelstaat Tatarstan. Hij had daar een grote burcht of kasteel. Vlak daarbij had hij een eigen spiritus-alcholfabriek.
Rode revolutie van 1918
Toen de rode revolutie rond 1918 in die streek aankwam, zijn alle oudere bojaren meteen doodgeschoten. Wie jong was en nog werken kon, werd naar Siberië of een andere onaangename plek gestuurd. De kinderen werden gevangen en verdeeld over de dorpen. Daarbij was de gedachte: ‘wie blijft leven heeft geluk gehad, anders gaan ze maar dood’.
Archieven vernietigd
Voor zover in de archieven is na te trekken, hebben alleen de twee jongste dochters van die landheer Sergej het overleefd. Het probleem bij het nazoeken ervan zit hem vooral in het feit dat de rode Russen destijds alle geboortedocumenten en paspoorten vernietigd hebben, zodat iedereen gelijk zou zijn en er geen claims op eigendom meer konden komen.
Opgevoed onder andere naam
De voorvaderlijke burcht van Liouda is nu een ruïne. De mensen in de streek willen dat deze weer wordt opgebouwd om dat die zoveel historie in zich heeft en belangrijk is geweest voor de streek in de tsarentijd.
De familie die Liouda’s oma opvoedde, heeft haar nog jaren verstopt gehouden en een andere naam gegeven. Dit uit angst dat revolutionairen alsnog achter haar echte familienaam zouden komen en haar dan zouden vermoorden of deporteren, zoals met veel opgroeiende bojaren-kinderen gebeurde. Trouwen was de enige uitweg om in het gebied te mogen blijven. Liouda’s oma is daarom ook vrij jong getrouwd met een arme oudere man zonder familie. Die is gesneuveld in de oorlog, maar ze kreeg eerst nog wel drie kinderen met hem. Een ervan was dus Liouda’s moeder, die ook weer heel jong naar een andere streek is gebracht en daar door anderen opgevoed werd. Zij trouwde, kreeg kinderen en kwam uiteindelijk om bij een brand in de winter van 1973. Zodoende is er heel weinig kennis over de familie overgegaan van oma naar Liouda’s moeder en van Liouda’s moeder naar Liouda.
Twee sporen: een gesticht en metropool Sint Petersburg
In de archieven van een oude staatsboerderij staat een vermelding rond de tweede dochter van Liouda’s oma. Liouda is naar de laatst bekende woonplaats ervan gegaan. Bij navraag in dat dorpje bleek die familieloot uitgestorven, op twee kinderen na. De ene zou in het gesticht zitten, zwaar gestoord door drankmisbruik. De ander zou in Sint Petersburg wonen, volgens de dorpsoudsten. Zo word je iedere keer iets wijzer over je eigen wortels, op zo’n speurtocht in het verleden.
