Pieter Drost heeft een akkerbouwbedrijf in Zeewolde (Fl.) met daarnaast een tak met 12.000 pekingeenden. Op de 55 hectare akkerbouw teelt hij onder andere ruim 13 hectare consumptieaardappelen. Allemaal van het ras Maritiema.
Foto’s: Ton Kastermans. Tekst: Hilko Bos.

Voor het gassen schakelt Drost eerst de CO2-snuffelaar uit. Deze zorgt ervoor dat de lucht ververst wordt bij te hoge CO2-concentraties. Dit mag tijdens het gassen niet gebeuren, omdat dan veel kiemremmingsmiddel verloren zou gaan.

Dan probeert Drost de gasapparaten te starten. Door de kou zijn de balgen die de brandstof aan moeten zuigen stug geworden. Daarom gaat het starten iets moeizamer. Maar uiteindelijk slaan beide apparaten toch aan.

De eigen, vrij nieuwe Swingfogs liggen ongebruikt in de schuur. Drost gebruikte die eerst samen met twee collega’s, maar ze gaven veel problemen. Losse huur bleek erg duur te zijn. Tegenwoordig neemt Drost zijn kiemremmingsmiddel bij Heyboer BV af. Hiervan gebruikt hij ook de gasapparaten. Het gassen kost Drost €236 per keer.

Zodra de apparaten aan staan, vult de loods zich met gas. Alle ongeveer 750 ton aardappelen zitten in een cel. Na het gassen blijft de akkerbouwer altijd minimaal een uur naventileren. Pas na 24 uur gaan de luiken weer open.

De apparaten blazen het gas via de achterwand in de drukkamer. Van daaruit blazen de ventilatoren het gas de aardappelhoop in. In de achterwand zitten vier afsluitbare gaten. Halverwege het gassen verwisselt Drost de twee apparaten voor een optimale verdeling van het middel. In twintig minuten is de hele klus geklaard.